เหตุเกิด ณ วันจันทร์ เวลาประมาณ 9:30 เรานั่งเบาะหลังสุด ตรงทางเดินเลย พอเรานั่ง เราก็เปิดกระเป๋าหาหูฟัง คือเราจะไปเรียนอะค่ะ แต่เราจะไปธุระก่อนซึ่งเราไม่รู้ทางเลยขึ้นรถตู้ เสื้อคลุมหนังสืออะไรๆก็อยู่ในกระเป๋าอะแหละ เราก็เปิดกระเป๋าหา ค่อยๆหาแต่มันก็ต้องมีเสียงบ้างธรรมดาเพราะของเสียดสีกัน

คือเราเป็นคนพกของเยอะอะค่ะ กระเป๋าเครื่องสำอาง น้ำ เช็ดชู่ ipad iphone กล่องดินสอ สายชาร์จ แบตสำรอง กุญแจบ้าน กุญแจรถ กุญแจหอ ยาดม พิมเสน กระเป๋าตัง

หูฟังก็เลยหายากนิดนึง แล้วแขนเราไม่ได้โดนคนข้างๆเลยนะคะ เพราะเราตัวเล็กแขนเล็กอยู่แล้ว ไม่อ้าแขนเยอะเองด้วย หาของสักนาทีนึง

แล้วเค้าก็เอาศอกมากระทุ้งแรงกลางๆ เราก็หันไปนึกว่ามีอะไรจะถามอะไร ถามทางรึป่าว หรืออะไร เราก็ถามว่า มีอะไรหรอคะ หน้าตาเบิกบาน

เค้าก็ไม่พูดอะไร แค่มอง แต่หน้าก็ไม่ได้มองจิกโหด แล้วเค้าก็มุ้งมิ้งอะไรไม่รู้อะค่ะคนเดียว ฟังไม่ออก เอาจริงๆนะ เหมือนเค้าไม่ค่อยปกติเลยอะ พูดคนเดียว

ถ้ากล้าสะกิดเราขนาดนั้น เราถามว่ามีอะไรหรอคะ ก็คงบอกเราตรงๆแล้วแหละ เลิกหาได้มั้ย แต่เค้ามุ้งมิ้งคนเดียว พูดคนเดียวอะค่ะ เราก็เลยเลิกหา คนอื่นลงเราก็ย้ายที่ทันที แล้วก็หาต่อจนเจอแปปเดียวเพราะที่กว้างอ้าแขนได้ละ

เราเองก็อ้าแขนแคบๆค่อยๆหาแล้ว ใช่ว่าเราจะไม่แคร์คนอื่นนะคะ

รถตู้นี่ก็มีคนขึ้นมาหลายแบบ ตั้งแต่กระเป๋าใบใหญ่ ของเยอะ กลับจากตลาด แกะกินขนม หลายๆคนก็เปิดกระเป๋าหาของกันปกติ แม้กระทั่งบางคนใส่หูฟังแต่ดังเหมือนลำโพง หรือมีกฎห้ามหยิบของในกระเป๋า

เวลาจะลงรถหลายๆคนก็เปิดกระเป๋าเตรียมเงินกันอยู่แล้ว คือมันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยนะ ปากก็มีควรจะบอกกัน ไม่พอใจเรายินดีเลิกทำและเปลี่ยนที่ ไม่ใช่มากระทุ้งกระแทกกันแบบนี้ อยากให้บอกกันดีๆ