ผมมีแฟนครับ แต่เรามีปัญหากัน
เค้าเงียบ หายไปจากการติดต่อ ไม่ได้สนใจ ผม มามากกว่า 2-3 อาทิตย์ได้ครับ เค้าบอกผมว่าเดือนนี้ คือ เดือนเมษาเนี่ย ขอนะ มีเรื่อง
แต่ไม่บอกผมครับว่าอะไร
ความรู้สึกผมที่ได้รับคือ
เสียใจ   เพราะไม่คิดว่าคนรรักกันจะทำแบบนี้ครับ
โกรธ     เพราะ เราทุ่มเทมากๆนะ แต่สิ่งที่ได้รับไม่น่าจะเปนแบบนี้
ผิดหวัง  เพราะ เราคิดว่าเราเลือกคนนี้ที่ดีเหมาะกับเรา แต่ก็ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย น่าจะบออกกันมาผมจะได้ทำตัวถูกกับสถานการณ์
                    จะได้คอยเป็นที่ปรึกษา ช่วยเหลือเค้า
     มันทำให้ผมเห็นว่า ผมไม่ได้เป็นที่หนึ่งของเขาที่จะมาให้ช่วยรับฟัง แก้ไขปัญหาครับ ช่วงที่หายไปนั้น ไม่ได้ ถามผมเลยว่าเป็นอะไร สบายดีใั้ยยังไง
     ผมต้องอยุ่คนเดียว เหมือนคนบ้าที่คิดเอง เออเอง ตลอด ผมเสียใจและพยายามจะตัดใจหลายครั้ง แต่ผมมีความหวังที่จะรอครับ

จนเมื่อวานเค้าโทรมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงสดใส เล่าถึงเหตุการณ์ให้ฟัง ก็เป็นเรื่องที่ถึงผมรู้ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดีครับ
เหตุผลที่เค้าบอกว่าไม่บอกคือ ไม่อยากให้เรามาเครียด และมารับรู้เรื่องไม่ดี

      ผมมองว่าเป็นแฟนกันนะครับ แฟนนะ เค้าควรให้ผมรู้นะครับ มันดูไม่เห้นหัวผมเลย ถึงแม้ว่าเมื่อคืนเค้าจะมาคุยดีๆ ยอมรับว่าตอนนั้นก็รู้สึกดีนะครับ

      แต่ ..........       พอมาวันนี้ มันเป็นความรู้สึกใหม่ครับ ที่ผมอยู่คนเดียวได้ดีขึ้น ถึงแม้ว่าจะ ไม่เต็มร้อยก็ตาม แล้ว ผมเสียความรู้สึกของผมไปเยอะ เป้นเวลา นานเป็นอาทิตย์ๆ เลย ไม่ใช่ วันสองวันนะ   ตอนนี้ ผมรู้สึกแปลกครับ ไม่รู้สึกดีกับเค้าเหมือนเดิมเลย แต่อยู่ในสภาวะก้ำกึ่งครับ ผมยังไม่รู้ว่าจะเอายังไงเหมือนกัน ตอนนี้ขอดูเหตุการณ์ไปเรื่อยๆ แต่ความรู้สึกดีๆ มันหายไปครับ แต่ถ้าไม่เหลืออะไรแล้ว ผมจะบอกเค้านะ ไม่อยากหายไป ครับ จากกันด้วยดีไป

     บางทีเราชอบใครปล่อยเค้าไปยังดีกว่าถ้ามารักกันแล้วบาดหมางกัน เกลียดกันไปยังรู้สึกว่าไม่น่าจะรู้จักกันซะเลยจะดีกว่า   
     แต่อย่างน้อยมันก็เป็น ความทรงจำ รสชาติของชีวิต ไม่เจ็บ แล้วใครจะเข้าใจ  
ขอบคุณที่อ่านนะครับ