ผมอายุ 26 ปี วันนี้ผมเพิ่งกลับมาจากไปหาแฟนสักราวๆ สามทุ่มสี่สิบ ผมออกไปตั้งแต่ 11 โมง ผมคบกับแฟนมาได้สัก 4 ปี แต่ผมไม่เคยบอกที่บ้าน
ด้วยสาเหตุ แม่ แม่ เป็นที่ไม่ยอมรับเรื่องการมีแฟน มีครอบครัว ของผม ผมออกไปหาแฟนวันธรรมดา แฟนผมเลิกงานห้า ผมก็จะกลับประมาณ สามทุ่มเป็นประจำ ส่วนวันเสาร์ วันอาทิตย์ ผมจะไปหาเค้าช่วงเท่ียง หรือ บ่ายๆ โดยผมจะไม่บอกทางบ้านเลยว่าไปไหน พ่อผมเป็นคนที่รู้ และเข้าใจ เรื่องที่ผมออกไปข้างนอก ต่างกับแม่ วันนี้ผมกลับมา ก็โดนบ่น ผมฟังรู้สึกแย่ที่เดียว ว่าในเรื่องไม่ซักผ้าบ้าง แต่จริงๆ ผมซักผ้าไปตั้งแต่วันศุกร์ ว่าเรื่องที่เค้าไม่รู้ว่าผมไปไหน
ว่าผมไปติดยาบ้าง ไปมั่วสุ่ม มีการบอกว่าถ้าผมโดนจับหรือว่าเกิดอะไรขึ้นจะไม่ช่วยเลย ว่าเรื่องรถมอเตอร์ไซด์ แม่เค้าซื้อมอเตอร์ไซด์ใหม่ให้ผมคันนึง เป็นที่วัยรุ่นเค้าไม่ได้นิยมกันในยุคนี้ แต่แม่บอกว่ากลัวรถหาย ไม่ได้ห่วงผมคับ ห่วงรถ แม่บอกให้อยู่บ้านไม่ให้ไปไหนเลยครับ ไม่ว่าจะอย่างไร มีอยู่ตอนมกราคมผมไปเที่ยวเชียงใหม่กลับ โดนด่าเลย หาเรื่องนะมีง ไอ้ระย่ำ ในผมคิดนี้แค่ไปเที่ยวผม ผมอย่างเบื่อชีวิต ผมมองเพื่อนผมในวัยเดียวกัน บางคนเป็นหัวหน้างาน บางคนเป็นหัวหน้าครอบ เวลาแม่บ่นผมมักจะไม่พูดตอบโต้เสมอ แม่เป็นคนที่ไม่ฟังใคร ไม่ยอมรับในสิ่งที่คนอื่นเป็น ผมไว้ผมยาว มีอยู่ครั้งนึงผมกำลังนั่งกินข้าวกับอยู่ แม่ก็มาร่วมวงด้วย สักพักก็พูดขึ้นว่า อะผมยาวทำไมไม่ไปตัด ผมเดินหนีเลย คือผมไว้ผมสั้นมาเกือบทั้งชีวิตตั้งแต่เด็ก แบบว่าหน้ามันไม่เข้ากะผมสั้นเอาจิงๆ ผมนี้อย่าเบื่อหน่าย วันนี้มีการแบบอ้างเรื่องบุญคุณด้วย ว่าสำนึกบุญคุณพ่อเค้าบางรึยังไง แค่ไม่ตัดผมมันเกี่ยวมั้ย คือพ่อผมทำงานรับราชการพ่อก็เลยพาผมไปทำงานด้วยในสำนักงาน ผมเป็นลูกจ้างรายเดือนในสำนักงาน งานการผมทำเต็มที่ไม่เกี่ยงงาน
ผมมักพูดเรื่องแม่ให้แฟนฟังเสมอ แฟนผมก็รู้สึกแย่เหมือนกัน เธอพยายามให้ผมบอกเรื่องแฟนกับ ทางบ้านผมก็ไม่รู้จะบอกยังไงดี ในใจผมคิดว่าถ้างานเรื่องดีขึ้น ผมก็จะบวช จะได้แต่งงานให้ถูกต้อง ตอนนี้แฟนผผมต้องเช่าหออยู่เลยเป็นปัญหานึงที่ ผมยังต้องออกไปหาแฟนอยู่โดนไม่ได้บอกทางบ้าน เหมือนเคย และโดนว่าเหมือนเคย ทุกคนคิดว่าผมควรทำอย่างไรดีคับ