เรื่องของเรื่องก็คือ
แฟนผมบอกเลิกผมเมื่อวันที่ 22 เมษา ที่ผ่านมา ทั้งๆที่วันที่ 21/4 (21 เมษา ขอย่อนะครับ) เธอยังบอกรักผม บอกฝันดีผมก่อนนอนอยู่เลย ซึ่งก่อนวันที่ 22/4 เธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เราก็ไม่ค่อยได้โทคุยกันตามปกติ เพราะเธอเกรงใจญาติเขา เธอบอกผมว่า รอเธอกลับบ้านที่ กทม. เดียวก็กลับมาเป็นตามปกติเหมือนเดิมแล้ว ไหงมาวันที่ 22/4 ถึงได้บอกเลิกกันหล่ะครับ เราคบกันมาได้ 6 เดือน 26 วัน เหตุผลที่เธอบอกเลิกผมก็คือ
1. เธอยังไม่ลืมเธอที่เขาชอบ (เธอต้องการสารภาพรักกะคนที่เธอชอบเพราะมันค้างคาใจและเธอก็พร้อมที่จะยอมรับกับผลที่จะตามมา)(ผมก็ขอให้เธอไม่ไปสารภาพ เธอบอกกับผมว่า ยังไม่ได้คำตอบเลยมันค้างคาในใจ ผมก็ตัดใจปล่อยเธอไปสารภาพ คำตอบคือ คนที่เธอชอบคิดกับเธอแค่น้อง ก่อนเธอไปสารภาพรักนั้นผมก็บอกไปว่า ยังไงผมก็จะรักและรอเธออยู่เสมอ )
2. เธออยากให้ผมไปเจอคนที่ดีกว่าเธอ (ถ้าผมอยากเจอคนที่ดีกว่าเธอผมไปนานละครับ ผมไม่ได้ต้องการคนที่ดีพอ แต่ผมต้องการคนที่ผมคิดว่าพอดีกับผมแล้ว)
3. หลังจากได้คำตอบแล้ว เธอก็บอกผมว่าเธอไม่ได้รักผมแล้ว เธอตัดใจจากคนที่เธอชอบไม่ได้ (เธอคิดแบบนั้นจริงๆเหรอ ทั้งๆที่คืนก่อน เรายังบอกรักกัน เรายังบอกฝันดีกันอยู่เลย)(หรือเธอต้องการให้ผมไปเจอคนที่ดีกว่าเธอจริงๆ)(ผมเชื่อว่ายังไงเวลาก็จะมำให้เธอลืมได้ซักวัน)
4. เธอบอกว่าถึงเธอจะโดนปฏิเสธเธอก็จะขออยู่คนเดียว (แล้วผมหล่ะคนที่เคยบอกรักกันคนนี้หล่ะคุณเอาผมไปไว้ที่ไหนครับ)
5. เธอบอกว่ารักของเราเป็นไปไม่ได้ (ในความเชื่อของผม ความรักนั้นเกิดขึ้นได้เสมอ ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไร ขอแค่เราเปิดใจ ให้เวลากับมันให้มากพอ ความรักเกิดขึ้นได้เสมอ ผมเชื่อนะครับว่า บางทีความรักมันต้องรอเวลาที่เหมาะสม ถ้ามันผิดเวลา มันก็จะทำให้ทุกอย่างผิดไปหมด สิ่งที่เราทำมันอาจไม่ถูกต้องในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ถ้าเราอดทนกับมันมากพอ ทำเพื่อกันมากพอ มันก็จะถึงเวลาของเรา)
ซึ่งก่อนที่เธอจะบอกเลิกผมนั้นเราก็รักกันดี ทุกอย่างหวานมากจนทำให้ผมรักเขามากขึ้นทุกวัน ไม่มีกริยาท่าทางไหนเลยที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้รักผมเลยซักนิด สิ่งที่เธอทำออกมานั้นคือคนที่รักกันอย่างชัดเจน
หลังจากนั้นผมก้ได้พยายามรักษาระยะห่างของเราไว้เพื่อที่จะไม่ให้เราได้ห่างกันเกินไปจน และไม่ไปเซ้าซี้เธอเพราะกลัวจะทำให้เธอรำคาญ แต่เธอใจแข็งมากครับ ผมโทหาไม่ได้ chat ไปก็ไม่ค่อยตอบผมเลย(ซึ่งผมคิดว่าเธอคงไม่รำคาญผมไปแล้วใช่มั้ย) ตอนนี้ผมได้แต่เฝ้าภาวนาให้เขาลองหันกลับมามอง"คนที่รักเขา คนที่ขาดเขาไม่ได้คนนี้บ้าง"
สิ่งที่ผมคิดตอนนี้คือผมจะทำทุกอย่างที่จะไม่ไปบีบรัดเธอ จะแสดงทุกอย่างให้เธอได้รู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน และผมขาดเธอไม่ได้จริงๆ ผมจะทำให้รู้ว่าความรักของเรานั้นสามารถเกิดขึ้นได้เสมอ ผมจะเป็นคนดูแลเธอในทุกทีที่เขาอ่อนล้าหรือต้องการกำลังใจ ผมอยากให้เธอเชื่อมั่นในตัวของผม เชื่อมันและศรัทธาในความรักของผมบ้างจะได้มั้ย ว่าความรักของผมนั้น จะไม่มีทางทำร้ายคุณแน่นอน แค่เธอลองเปิดใจให้กันอีกซักหน่อยจะไม่ได้เลยหรือไง อย่าปิดตัวเองไว้ในอดีตเลย
ผมเลยอยากขอความเหห็นจากเพื่อนนะครับว่า ผมควรทำตามที่ผมคิดมั้ย หรือ ผมควรตัดใจ แต่ยังไงเสียผมก็ขาดเธอไม่ได้จริงๆครับ
เวลา....สอนให้เรารู้คุณค่าของการรอ ถ้าเรารักกันมากพอ เราก็จะต่อสู้ทุกเรื่องไปด้วยกัน
ควรเดินไปทางไหนต่อดี ช่วยบอกที T-T
แฟนผมบอกเลิกผมเมื่อวันที่ 22 เมษา ที่ผ่านมา ทั้งๆที่วันที่ 21/4 (21 เมษา ขอย่อนะครับ) เธอยังบอกรักผม บอกฝันดีผมก่อนนอนอยู่เลย ซึ่งก่อนวันที่ 22/4 เธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เราก็ไม่ค่อยได้โทคุยกันตามปกติ เพราะเธอเกรงใจญาติเขา เธอบอกผมว่า รอเธอกลับบ้านที่ กทม. เดียวก็กลับมาเป็นตามปกติเหมือนเดิมแล้ว ไหงมาวันที่ 22/4 ถึงได้บอกเลิกกันหล่ะครับ เราคบกันมาได้ 6 เดือน 26 วัน เหตุผลที่เธอบอกเลิกผมก็คือ
1. เธอยังไม่ลืมเธอที่เขาชอบ (เธอต้องการสารภาพรักกะคนที่เธอชอบเพราะมันค้างคาใจและเธอก็พร้อมที่จะยอมรับกับผลที่จะตามมา)(ผมก็ขอให้เธอไม่ไปสารภาพ เธอบอกกับผมว่า ยังไม่ได้คำตอบเลยมันค้างคาในใจ ผมก็ตัดใจปล่อยเธอไปสารภาพ คำตอบคือ คนที่เธอชอบคิดกับเธอแค่น้อง ก่อนเธอไปสารภาพรักนั้นผมก็บอกไปว่า ยังไงผมก็จะรักและรอเธออยู่เสมอ )
2. เธออยากให้ผมไปเจอคนที่ดีกว่าเธอ (ถ้าผมอยากเจอคนที่ดีกว่าเธอผมไปนานละครับ ผมไม่ได้ต้องการคนที่ดีพอ แต่ผมต้องการคนที่ผมคิดว่าพอดีกับผมแล้ว)
3. หลังจากได้คำตอบแล้ว เธอก็บอกผมว่าเธอไม่ได้รักผมแล้ว เธอตัดใจจากคนที่เธอชอบไม่ได้ (เธอคิดแบบนั้นจริงๆเหรอ ทั้งๆที่คืนก่อน เรายังบอกรักกัน เรายังบอกฝันดีกันอยู่เลย)(หรือเธอต้องการให้ผมไปเจอคนที่ดีกว่าเธอจริงๆ)(ผมเชื่อว่ายังไงเวลาก็จะมำให้เธอลืมได้ซักวัน)
4. เธอบอกว่าถึงเธอจะโดนปฏิเสธเธอก็จะขออยู่คนเดียว (แล้วผมหล่ะคนที่เคยบอกรักกันคนนี้หล่ะคุณเอาผมไปไว้ที่ไหนครับ)
5. เธอบอกว่ารักของเราเป็นไปไม่ได้ (ในความเชื่อของผม ความรักนั้นเกิดขึ้นได้เสมอ ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไร ขอแค่เราเปิดใจ ให้เวลากับมันให้มากพอ ความรักเกิดขึ้นได้เสมอ ผมเชื่อนะครับว่า บางทีความรักมันต้องรอเวลาที่เหมาะสม ถ้ามันผิดเวลา มันก็จะทำให้ทุกอย่างผิดไปหมด สิ่งที่เราทำมันอาจไม่ถูกต้องในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ถ้าเราอดทนกับมันมากพอ ทำเพื่อกันมากพอ มันก็จะถึงเวลาของเรา)
ซึ่งก่อนที่เธอจะบอกเลิกผมนั้นเราก็รักกันดี ทุกอย่างหวานมากจนทำให้ผมรักเขามากขึ้นทุกวัน ไม่มีกริยาท่าทางไหนเลยที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้รักผมเลยซักนิด สิ่งที่เธอทำออกมานั้นคือคนที่รักกันอย่างชัดเจน
หลังจากนั้นผมก้ได้พยายามรักษาระยะห่างของเราไว้เพื่อที่จะไม่ให้เราได้ห่างกันเกินไปจน และไม่ไปเซ้าซี้เธอเพราะกลัวจะทำให้เธอรำคาญ แต่เธอใจแข็งมากครับ ผมโทหาไม่ได้ chat ไปก็ไม่ค่อยตอบผมเลย(ซึ่งผมคิดว่าเธอคงไม่รำคาญผมไปแล้วใช่มั้ย) ตอนนี้ผมได้แต่เฝ้าภาวนาให้เขาลองหันกลับมามอง"คนที่รักเขา คนที่ขาดเขาไม่ได้คนนี้บ้าง"
สิ่งที่ผมคิดตอนนี้คือผมจะทำทุกอย่างที่จะไม่ไปบีบรัดเธอ จะแสดงทุกอย่างให้เธอได้รู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน และผมขาดเธอไม่ได้จริงๆ ผมจะทำให้รู้ว่าความรักของเรานั้นสามารถเกิดขึ้นได้เสมอ ผมจะเป็นคนดูแลเธอในทุกทีที่เขาอ่อนล้าหรือต้องการกำลังใจ ผมอยากให้เธอเชื่อมั่นในตัวของผม เชื่อมันและศรัทธาในความรักของผมบ้างจะได้มั้ย ว่าความรักของผมนั้น จะไม่มีทางทำร้ายคุณแน่นอน แค่เธอลองเปิดใจให้กันอีกซักหน่อยจะไม่ได้เลยหรือไง อย่าปิดตัวเองไว้ในอดีตเลย
ผมเลยอยากขอความเหห็นจากเพื่อนนะครับว่า ผมควรทำตามที่ผมคิดมั้ย หรือ ผมควรตัดใจ แต่ยังไงเสียผมก็ขาดเธอไม่ได้จริงๆครับ