สวัสดีครับสมาชิกทุกท่าน ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจ เลยอยากมาเล่าสู่กันฟังและตัดสินใจอยู่นานมากกว่าจะพิมพ์ได้
>> ผมโตมาในครอบครัวที่ไม่ค่อยสมบูรณ์แบบ พ่อแม่ต้องอยู่คนละบ้านตั้งแต่ผมยังเล็กๆ แต่ก็ยังไปมาหากัน พ่อรับราชการ แม่เป็นแม่ค้าขายแกง ผมมีด้วยกันสามคนพี่น้อง เราอยู่บ้านเดียวกับพ่อ พ่อเป็นคนส่งพวกเราเรียนตั้งแต่เล็กจนจบปริญญา แต่ครอบครัวผมมีหนี้สินจำนวนมากจากการที่แม่ไปกู้ยืมมา โดยเฉพาะเงินนอกระบบ โดยที่เราสามคนพี่น้องและพ่อไม่รู้ จนกระทั่งเราโตขึ้น เจ้าหนี้เริ่มมาระรานพ่อถึงที่ทำงาน จนต้องหย่าร้างกันตามกฏหมาย แม่อยู่ในสังคมที่มีแต่คนกู้ยืมเงินมานาน เพื่อนที่คบทุกคนยืมเงินหมด พอหามาใช้ไม่ทันก็ไปยืมเจ้าใหม่มาโป๊ะ สมัยที่ผมเรียนหนังสือ ทุกเย็นจะต้องไปเอาข้าวที่ร้านแม่มากินที่บ้าน และมักจะเห็นเจ้าหนี้ยืนรอเก็บเงินหลายเจ้า บางวันไม่มีให้ก็ยืนด่า ปาวๆๆ
เราสามคนพี่น้องก็ทำอะไรไม่ได้ เราเคยร้องไห้ เคยหาทางช่วยแต่ก็ไม่มีทางใด เพราะเราไม่มีเงิน เราจึงสัญญากันว่า จะตั้งใจเรียนให้สูงๆ ทำงานหาเงินมาใช้หนี้ให้แม่ แล้วพาแม่ออกจากสังคมนั้น มาอยู่ที่บ้านพ่อแทน
>> แล้วเรื่องหนี้ก็ยืดเยื้อมาเรื่อยๆ เราสามคนก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัย จนพี่สาวคนโต จบเภสัชศาสตร์ มาก่อน พี่พยายามทำงานใช้หนี้ แต่แม่ก็สร้างใหม่เรื่อยๆ ไม่ยอมบอกความจริงทั้งหมดให้ครอบครัวรู้ และแม่ก็ยังอยู่ในสังคมเดิมๆ สองปัดมาหลังจากพี่สาวเรียนจบ ผมก็จบแพทย์ทั่วไป ผมเริ่มทำงาน อยู่เวร ซื้อเวรเพื่อนไม่อั้น อดหลับอดนอน เพื่อจะเอาเงินมาใช้หนี้ โดยหารคนละครึ่งกับพี่สาวต่อเดือน แต่มันยังไม่พอ
>> หลังจากที่ผมทำงานได้สามเดือน ผมใช้จ่ายแค่เดือนละ6พัน มีเงินเก็บสะสมเกือบๆแสนนึงที่ผมต้องเอาไปใช้ในอนาคต แต่เงินทั้งหมดต้องพังทลาย
เพราะแม่ไปยืมเงินนอกระบบมาเพิ่ม พอไม่มีจ่ายมันก็ตามหาตัวเหมือนจะเอาชีวิต ดอกก็ทบต้นเรื่อยๆ แม่เอาทุกอย่างไปจำนำ แม้กระทั่งทะเบียนรถที่แม่ใช้ พี่สาวก็ถึงขั้นไปขอยืมเงินเพื่อนมาจ่ายแล้วค่อยผ่อน จนสุดท้ายเราคุยกันว่าต้องรีบปิดเงินนอกระบบก่อน ส่วนเจ้าหนี้รายอื่น ค่อยๆใช้การต่อรองขอผ่อนและแล้วเงินสะสมของผม1แสนอัพ ก็ถูกเอาไปจ่ายหนี้ทั้งๆที่ผมไม่ได้สร้าง TT
>> ไม่เป็นไรครับ เงินไม่ตายก็หาใหม่ได้ ผมไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนๆเลยหลังจากทำงานเสร็จก็กลับมานอน รอทำงานต่อตอนเช้า จนมีช่วงหนึ่งที่ทำงานครบ6เดือน ผมจึงลาเที่ยวและพาพ่อแม่ ไปเที่ยว กทม เยี่ยมน้องชายที่เรียนมหาลัยอยู่ ส่วนพี่สาว อยู่บ้าน แล้วความก็แตกเพิ่ม เพราะเจ้าหนี้ขับมาทวงถึงบ้านพ่อ ซึ่งโดยปกติ พวกเราไม่ชอบให้ใครมาโวยวายทวงหนี้ที่บ้านที่เราอยู่สงบมานาน พี่สาวจึงตัดสินใจ ให้ลูกน้องที่ร้านแกงแม่ ไปสืบมาว่าติดใครบ้าง เท่าไร ความจริงที่ได้รับ คือหนี้หลายแสนที่ติดคนอื่น เป็นหนี้ทั้งที่เก่าและใหม่ และหนี้นอกระบบอีก ซึ่งแม่ไปยืมมาอีก TT
>> วันนั้นผมเสียความรู้สึกมากๆ ผมร้องไห้ต่อหน้าพ่อแม่ ตัดพ้อต่อว่าต่างๆนานา แม่ไม่เคยส่งเสียให้ผมเรียน ทำไมลูกต้องมาคอยจ่ายหนี้ให้ด้วย ลูกทำงานแทบตาย เงินเก็บไม่มีสักบาท เพื่อนที่เป็นหมอ เขามีเงินเก็บซื้อนู่นนี่ได้หลายอย่าง วันนั้นแม่ร้องไห้ออกมา ไม่ยอมพูดกับใคร และพยายามหนีออกไปจาก หอน้องที่ กทม โดยที่ไม่มีเงินสักบาท แต่ผมไม่ปล่อยไปหรอกครับ ผมนอนไม่หลับและพยายามล็อกห้อง และส่องแม่ตลอดเวลา จนเวลาผ่านไป เช้าวันรุ่งขึ้น ผมกับพี่สาวคุยกันทางโทรศัพท์ ตัดสินใจเซ้งร้านขายแกงที่ขายมากว่า20ปี มีลูกค้าประจำเยอะ โดยที่แม่ยังไม่รู้ ระหว่างรอกลับบ้าน ผมพยายามคุยด้วยเหตุผลกับแม่ แม่ ลูกจะให้เซ้งร้านนะ แล้วมาอยู่บ้านพ่อ แม่ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวลูกเลี้ยงเอง .....
เดี๋ยวมาต่อครับ ><
นี่ผมสร้างภาระให้แม่รึเปล่า???
>> ผมโตมาในครอบครัวที่ไม่ค่อยสมบูรณ์แบบ พ่อแม่ต้องอยู่คนละบ้านตั้งแต่ผมยังเล็กๆ แต่ก็ยังไปมาหากัน พ่อรับราชการ แม่เป็นแม่ค้าขายแกง ผมมีด้วยกันสามคนพี่น้อง เราอยู่บ้านเดียวกับพ่อ พ่อเป็นคนส่งพวกเราเรียนตั้งแต่เล็กจนจบปริญญา แต่ครอบครัวผมมีหนี้สินจำนวนมากจากการที่แม่ไปกู้ยืมมา โดยเฉพาะเงินนอกระบบ โดยที่เราสามคนพี่น้องและพ่อไม่รู้ จนกระทั่งเราโตขึ้น เจ้าหนี้เริ่มมาระรานพ่อถึงที่ทำงาน จนต้องหย่าร้างกันตามกฏหมาย แม่อยู่ในสังคมที่มีแต่คนกู้ยืมเงินมานาน เพื่อนที่คบทุกคนยืมเงินหมด พอหามาใช้ไม่ทันก็ไปยืมเจ้าใหม่มาโป๊ะ สมัยที่ผมเรียนหนังสือ ทุกเย็นจะต้องไปเอาข้าวที่ร้านแม่มากินที่บ้าน และมักจะเห็นเจ้าหนี้ยืนรอเก็บเงินหลายเจ้า บางวันไม่มีให้ก็ยืนด่า ปาวๆๆ
เราสามคนพี่น้องก็ทำอะไรไม่ได้ เราเคยร้องไห้ เคยหาทางช่วยแต่ก็ไม่มีทางใด เพราะเราไม่มีเงิน เราจึงสัญญากันว่า จะตั้งใจเรียนให้สูงๆ ทำงานหาเงินมาใช้หนี้ให้แม่ แล้วพาแม่ออกจากสังคมนั้น มาอยู่ที่บ้านพ่อแทน
>> แล้วเรื่องหนี้ก็ยืดเยื้อมาเรื่อยๆ เราสามคนก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัย จนพี่สาวคนโต จบเภสัชศาสตร์ มาก่อน พี่พยายามทำงานใช้หนี้ แต่แม่ก็สร้างใหม่เรื่อยๆ ไม่ยอมบอกความจริงทั้งหมดให้ครอบครัวรู้ และแม่ก็ยังอยู่ในสังคมเดิมๆ สองปัดมาหลังจากพี่สาวเรียนจบ ผมก็จบแพทย์ทั่วไป ผมเริ่มทำงาน อยู่เวร ซื้อเวรเพื่อนไม่อั้น อดหลับอดนอน เพื่อจะเอาเงินมาใช้หนี้ โดยหารคนละครึ่งกับพี่สาวต่อเดือน แต่มันยังไม่พอ
>> หลังจากที่ผมทำงานได้สามเดือน ผมใช้จ่ายแค่เดือนละ6พัน มีเงินเก็บสะสมเกือบๆแสนนึงที่ผมต้องเอาไปใช้ในอนาคต แต่เงินทั้งหมดต้องพังทลาย
เพราะแม่ไปยืมเงินนอกระบบมาเพิ่ม พอไม่มีจ่ายมันก็ตามหาตัวเหมือนจะเอาชีวิต ดอกก็ทบต้นเรื่อยๆ แม่เอาทุกอย่างไปจำนำ แม้กระทั่งทะเบียนรถที่แม่ใช้ พี่สาวก็ถึงขั้นไปขอยืมเงินเพื่อนมาจ่ายแล้วค่อยผ่อน จนสุดท้ายเราคุยกันว่าต้องรีบปิดเงินนอกระบบก่อน ส่วนเจ้าหนี้รายอื่น ค่อยๆใช้การต่อรองขอผ่อนและแล้วเงินสะสมของผม1แสนอัพ ก็ถูกเอาไปจ่ายหนี้ทั้งๆที่ผมไม่ได้สร้าง TT
>> ไม่เป็นไรครับ เงินไม่ตายก็หาใหม่ได้ ผมไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนๆเลยหลังจากทำงานเสร็จก็กลับมานอน รอทำงานต่อตอนเช้า จนมีช่วงหนึ่งที่ทำงานครบ6เดือน ผมจึงลาเที่ยวและพาพ่อแม่ ไปเที่ยว กทม เยี่ยมน้องชายที่เรียนมหาลัยอยู่ ส่วนพี่สาว อยู่บ้าน แล้วความก็แตกเพิ่ม เพราะเจ้าหนี้ขับมาทวงถึงบ้านพ่อ ซึ่งโดยปกติ พวกเราไม่ชอบให้ใครมาโวยวายทวงหนี้ที่บ้านที่เราอยู่สงบมานาน พี่สาวจึงตัดสินใจ ให้ลูกน้องที่ร้านแกงแม่ ไปสืบมาว่าติดใครบ้าง เท่าไร ความจริงที่ได้รับ คือหนี้หลายแสนที่ติดคนอื่น เป็นหนี้ทั้งที่เก่าและใหม่ และหนี้นอกระบบอีก ซึ่งแม่ไปยืมมาอีก TT
>> วันนั้นผมเสียความรู้สึกมากๆ ผมร้องไห้ต่อหน้าพ่อแม่ ตัดพ้อต่อว่าต่างๆนานา แม่ไม่เคยส่งเสียให้ผมเรียน ทำไมลูกต้องมาคอยจ่ายหนี้ให้ด้วย ลูกทำงานแทบตาย เงินเก็บไม่มีสักบาท เพื่อนที่เป็นหมอ เขามีเงินเก็บซื้อนู่นนี่ได้หลายอย่าง วันนั้นแม่ร้องไห้ออกมา ไม่ยอมพูดกับใคร และพยายามหนีออกไปจาก หอน้องที่ กทม โดยที่ไม่มีเงินสักบาท แต่ผมไม่ปล่อยไปหรอกครับ ผมนอนไม่หลับและพยายามล็อกห้อง และส่องแม่ตลอดเวลา จนเวลาผ่านไป เช้าวันรุ่งขึ้น ผมกับพี่สาวคุยกันทางโทรศัพท์ ตัดสินใจเซ้งร้านขายแกงที่ขายมากว่า20ปี มีลูกค้าประจำเยอะ โดยที่แม่ยังไม่รู้ ระหว่างรอกลับบ้าน ผมพยายามคุยด้วยเหตุผลกับแม่ แม่ ลูกจะให้เซ้งร้านนะ แล้วมาอยู่บ้านพ่อ แม่ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวลูกเลี้ยงเอง .....
เดี๋ยวมาต่อครับ ><