สวัสดีครับเพื่อนชาวพันทิปทุกคน มีปัญหาอยากจะมาปรึกษาเพื่อนๆหน่อย.. ใครจะไปคิดว่าอยู่มาวันนึงคนเป็นแฟนกันก็ไปกินข้าว ไปนู่นนี่นั่นด้วยกันบ่อยๆ วันหนึ่งโดนบอกเลิกเฉยเลย ตั้งตัวไม่ทันครับ
เรื่องมันเป็นแบบนี้...
ผมขอสมมติชื่อผมว่า N แล้วชื่อแฟนผมว่า J อีก 2 วันจะครบรอบ 2 เดือนครับมันน้อยดีใช่ไหมครับ ? แต่คุณเคยรักใครแบบไม่เผื่อใจป่าว ? ถ้าคุณไม่เคยคุณลองมาฟังผม วันนี้วันพุธที่ 2 พ.ค. ผมเธอไปตัดผมแล้วจะไปกินข้าวกันต่อ ผมไปรอเธอหน้าหอประจำแล้วค่อยให้เธอลงมา เออ ! ลืมบอกไปเธอชอบใส่กางเกงขาสั้น ผมไม่ชอบเวลาเธอใส่แบบนี้ เธอชอบทาปากสีจัดจ้านมากกก ผมก็ไม่ชอบอีก แล้วเรื่องมันก็เกิดครับ ! พอผมไปรับเธอที่หอปุ๊บ เธอเดินลงมา สิ่งที่ผมไม่ชอบมันมาเต็มครับ ทั้งปาก ทั้งกางเกงขาสั้น ผมก็ติเธอไปว่ากางเกงอะไรอ่ะ ? ทำไมถึงสั้น ปากแดงจังเลยเน๊อะแม่คุณ (น้ำเสียงล้อเล่น)
จากนั้นผมก็ไม่คิดอะไรไปตัดผมกินข้าว แต่อาการของ ผญ มันเริ่มออกครับ ผมก็อธิบายไม่ถูกหรอก แต่รู้ว่าเธอกำลังน้อยใจอะไรซักอย่าง มันรู้เองโดยอัตโนมัติ ผมถามอะไรเค้า เค้าก็ตอบสั้นๆ ห้วนๆ. โอเครู้เลย ถามไปถามมาเค้าบอกว่า..
J: การที่เค้าทาปากแล้วมันทำไมอ่ะ แต่งตัวแบบนี้แล้วมันยังไงอ่ะ ต่อไปก็จะไม่แต่หน้า ใส่แต่กางเกงวอร์มเสื้อยืดพอ
N: เห้ยๆ ตัวคิดมากอ่ะ เค้าแค่แซวเล่นเฉยๆ
ไม่ได้จริงจังอะไรซักหน่อย
J: มันบ่อยไป แต่งยังไงก็ว่าอยู่นั่นแหละ
แล้วเราก็เถียงกัน ผมก็อธิบายไปว่า ผมขอโทษที่ว่าเธอแบบนั้น แต่ผมไม่ได้จะคิดแบบนั้นจริง ผมรักเธอที่ใจ ไม่ใช่การแต่งตัว ถึงผมจะไม่ชอบก็ตาม
มาถึงประโยคสุดท้ายผมบอกว่า "มันไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก ถ้าคิดว่าเค้าไม่โอเค ตัวก็หาคนใหม่ได้"
ทันใดนั้นเค้าก็บอกว่า " งั้นก็จบกัน แค่นี้พอ !!! " วินาทีนั้นตัวเบาเลยคิดไรไม่ออก คิดออกอย่างเดียวว่าแค่เรื่องการแต่งตัว มันทำให้คนคนเราบอกเลิกกันเลยหรอ... เออ ! เรื่องบอกเลิกเค้าเคยบอกผมมาแล้วครั้งนึง แต่ตอนนั้น ผมไปง้อเพราะผมผิด แต่มันก็เรื่องเล็กน้อยครับ ผมบอกเค้าว่าอย่าพูดคำว่าเลิกง่ายๆอีก เพราะคำว่ารักมันก็พูดได้ไม่ง่ายเหมือนกัน.
ผมจะทำไงดีครับ
1.เค้าเป็นคนบอกเลิกผมโดยผมอธิบายไปทุกอย่างแล้ว
2.ผมต้องยื้อเค้าไว้เพื่อไม่ให้เสียเค้าไป
3.ถ้าผมยอมเธอบ่อยๆ เธอบอกเลิกผมทุกครั้งที่มีปัญหาเล็กๆน้อยๆ ผมต้องยอมเธอตลอดเลยหรอ
คิดไม่ออกละครับบ น้ำตาจิไหล T T
"แฟนบอกเลิก" แต่เราไม่รู้จะรั้งยังไงดี
ผมขอสมมติชื่อผมว่า N แล้วชื่อแฟนผมว่า J อีก 2 วันจะครบรอบ 2 เดือนครับมันน้อยดีใช่ไหมครับ ? แต่คุณเคยรักใครแบบไม่เผื่อใจป่าว ? ถ้าคุณไม่เคยคุณลองมาฟังผม วันนี้วันพุธที่ 2 พ.ค. ผมเธอไปตัดผมแล้วจะไปกินข้าวกันต่อ ผมไปรอเธอหน้าหอประจำแล้วค่อยให้เธอลงมา เออ ! ลืมบอกไปเธอชอบใส่กางเกงขาสั้น ผมไม่ชอบเวลาเธอใส่แบบนี้ เธอชอบทาปากสีจัดจ้านมากกก ผมก็ไม่ชอบอีก แล้วเรื่องมันก็เกิดครับ ! พอผมไปรับเธอที่หอปุ๊บ เธอเดินลงมา สิ่งที่ผมไม่ชอบมันมาเต็มครับ ทั้งปาก ทั้งกางเกงขาสั้น ผมก็ติเธอไปว่ากางเกงอะไรอ่ะ ? ทำไมถึงสั้น ปากแดงจังเลยเน๊อะแม่คุณ (น้ำเสียงล้อเล่น)
จากนั้นผมก็ไม่คิดอะไรไปตัดผมกินข้าว แต่อาการของ ผญ มันเริ่มออกครับ ผมก็อธิบายไม่ถูกหรอก แต่รู้ว่าเธอกำลังน้อยใจอะไรซักอย่าง มันรู้เองโดยอัตโนมัติ ผมถามอะไรเค้า เค้าก็ตอบสั้นๆ ห้วนๆ. โอเครู้เลย ถามไปถามมาเค้าบอกว่า..
J: การที่เค้าทาปากแล้วมันทำไมอ่ะ แต่งตัวแบบนี้แล้วมันยังไงอ่ะ ต่อไปก็จะไม่แต่หน้า ใส่แต่กางเกงวอร์มเสื้อยืดพอ
N: เห้ยๆ ตัวคิดมากอ่ะ เค้าแค่แซวเล่นเฉยๆ
ไม่ได้จริงจังอะไรซักหน่อย
J: มันบ่อยไป แต่งยังไงก็ว่าอยู่นั่นแหละ
แล้วเราก็เถียงกัน ผมก็อธิบายไปว่า ผมขอโทษที่ว่าเธอแบบนั้น แต่ผมไม่ได้จะคิดแบบนั้นจริง ผมรักเธอที่ใจ ไม่ใช่การแต่งตัว ถึงผมจะไม่ชอบก็ตาม
มาถึงประโยคสุดท้ายผมบอกว่า "มันไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก ถ้าคิดว่าเค้าไม่โอเค ตัวก็หาคนใหม่ได้"
ทันใดนั้นเค้าก็บอกว่า " งั้นก็จบกัน แค่นี้พอ !!! " วินาทีนั้นตัวเบาเลยคิดไรไม่ออก คิดออกอย่างเดียวว่าแค่เรื่องการแต่งตัว มันทำให้คนคนเราบอกเลิกกันเลยหรอ... เออ ! เรื่องบอกเลิกเค้าเคยบอกผมมาแล้วครั้งนึง แต่ตอนนั้น ผมไปง้อเพราะผมผิด แต่มันก็เรื่องเล็กน้อยครับ ผมบอกเค้าว่าอย่าพูดคำว่าเลิกง่ายๆอีก เพราะคำว่ารักมันก็พูดได้ไม่ง่ายเหมือนกัน.
ผมจะทำไงดีครับ
1.เค้าเป็นคนบอกเลิกผมโดยผมอธิบายไปทุกอย่างแล้ว
2.ผมต้องยื้อเค้าไว้เพื่อไม่ให้เสียเค้าไป
3.ถ้าผมยอมเธอบ่อยๆ เธอบอกเลิกผมทุกครั้งที่มีปัญหาเล็กๆน้อยๆ ผมต้องยอมเธอตลอดเลยหรอ
คิดไม่ออกละครับบ น้ำตาจิไหล T T