ตามหัวข้อเลยค่ะ เรื่องราวผ่านมาประมาณ 10 กว่าปีที่แล้ว กับผู้ชายคนหนึ่ง บังเอิญค่ะ การรู้จักของเราสองคนเป็นเพราะความบังเอิญ (มั้ง)
    เพื่อนของเรา กับเพื่อนของเขาจีบกันทางมือถือ แล้วเพื่อนของเราก็ชอบยืมมือถือเราโทรหาแฟนของมัน โดยแฟนของเพื่อนเราก็ชอบยืมมือถือเขาคนนั้น ฟังดูมันงงๆ พิมพ์เองยังงง เลยเรา  
    จนวันหนึ่งเราได้มีโอกาสได้คุยกัน คุยแค่ครั้งเดียว ไม่คิดว่าเขาจะโทรมาอีกนะ แต่ก็กลายเป็นว่า ตอนนั้นเราไม่มีใคร เขาไม่มีคนคุย คุยกันทางมือถืออย่างเดียว ผ่านไป เกือบ ปี คิดดูนะ ค่ามือถือรายเดือน 4-5 พัน / เดือนเลยนะ สำหรับเขา แต่เราเติมเอาไว้แต่ไม่ต้องโทรหาเขาเลย อยากคุย ก็โชว์เบอร์ไป เขาจะโทรกลับเอง  
     ตอนนั้นเรายังเรียนอยุ่เลย ส่วนเขาก็ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย คุยได้เกือบปี เขาก็ขอ บอกว่าขอเห็นหน้าหน่อยได้มั๊ย  เราบอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวเห็นหน้าเรา แล้วกลัวจะไม่โทรหาเราอีกเลย เขาบอก เขาไม่ใช่คนแบบนั้น เราก็บอกว่า ผู้ชาย ก็เหมือนกันทุกคนนั่นแหละ เขาก็ย้อนกลับมาเหมือนกัน ผู้หญิงก็เหมือนกันทุกคนนั่นแหละ เราก็แก้เก้อด้วยการหัวเราะ เพราะก่อนหน้านี้เราก็เคยเจ็บมาแล้ว ไม่อยากเปิดใจให้ใครง่ายๆ  
    แต่เราก็พอจะรู้เรื่องราวของเขามาบ้างจากเพื่อนที่รู้จักกัน เขาฐานะดีกว่าเรามาก เขาอายุมากกว่าเรา 5 ปี รู้มาคร่าวๆ แต่ตอนนั้นก็อย่างที่บอกไม่คิดจะจริงจัง แค่คุยเอาไว้แก้เหงา ก็เราเด็กหอนี่นา หอในด้วยดิ จนทนคำเชียร์ของเพื่อนๆไม่ไหว จนต้องยอมที่จะเจอกันครั้งแรก
    จำได้วันนั้นเป็นวันวาเลนไทน์ ก็เป็นคนโทรไปหาเขาเองเลย บอกว่าอยากเจอใช่มั๊ย อยากรู้แล้วใช่มั๊ยว่าหน้าตาเราจะขี้เหร่สักขนาดไหน เขาก็หัวเราะ เขาบอกว่า อืม อยากเจอ เราก็นัดเลย อันเจอกันวันวาเลนไทน์ ที่จะถึงนี้แล้วกัน เขาก็ตกลง เป็นอันว่าเรียบร้อย ต้องเจอกันจริงๆ แล้วเหรือเนี่ย....
******************** เช้าวันวาเลนไทน์ บรรยากาศในสถาบันที่เราเรียน อบอวลไปด้วยดอกไม้ แอบนึกในใจ ฉันก็อยากได้ดอกไม้นะ อย่ามาให้กันแถวนี้ คนมันอืจฉา จนเพื่อนตัวดี วิ่งมา (ก็ไอ้คนที่ชอบยืมมือถือนั่นแหละ) ชวนเราออกไปหน้าสถาบัน บอกว่าแฟนมันเอาดอกไม้มาให้  ชิ! แล้วทำไมแกไม่ไปคนเดียวว่ะ แต่มันออดอ้อนเหลือเกิน ก็เลยไปเป็นเพื่อนมัน มันได้ดอกไม้ช่อใหญ่เบ้อเริ่ม เรายืนรออยู่ห่างๆ ไม่ได้สนใจอะไร  จนมันเดินเข้ามาพร้อมกับช่อกุหลาบแดงช่อเล็กๆน่ารัก เราก็งง ถามมันว่าของใคร มันบอก ของแกไง พี่เค้าฝากมาให้ เรานิหยุดหายใจไป 1 วิเลย 5555+ รับมาพร้อมความรู้สึกหลากหลายจริงๆ ผ่านไปไม่นาน มีสายเข้า เขาถามชอบมั๊ย เราบอกว่าถ้าไม่ชอบจะทำไง 55555 สรุปว่า วาเลนไทน์ปีนี้เราได้ดอกไม้กะเขาด้วย 55555
^^^^^^^^^^^^^^^
         ก่อนเวลานัด ก็เดินหาของขวัญวาเลนไทน์ให้เขาก่อน 1 ชิ้น แล้วก็รีบไปรอตรงจุดที่นัดกันไว้ เราไปกะเพื่อน 2 คน รถวิ่งมาจอดหน้าบริเวณที่นัดกัน พร้อมกันหลายคัน ไม่รู้ว่าใช่มั๊ย ก็ชะเง้อมอง ก็เขาบอก ใกล้จะถึงแล้ว ก่อนจะสายเข่า คนไหนนะ เสียงลอดตามสายสัญญาณ ก็เพื่อนเจ้ากรรม ของเรามันยืนคุยมือถืออยู่ด้วยนี่นา เค้าบอกว่าไหนช่อดอกไม้ เราบอกว่าวางอยู่นี่ไง เขาบอกว่า พี่มาถึงแล้วอยู่ในรถ  ไหน คนไหน ถามมาอีก เราก็หยิบช่อดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้หินอ่อน มาถือเอาไว้ แปบเดียว ก็มีผู้ชายเดินลงมาจากรถ แล้วเดินตรงมาที่เรา
  ------------------------------------------------------------------------------------------------------
ครั้งแรกที่เรามองไปที่ใบหน้าของเขา รู้สึกเหมือนกับคุ้นหน้ากับเขามาก แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน พยายามเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก รู้สึกเหมือนเราเคยรู้จักกันมาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเขารู้สึกแบบเดียวกะเรามั๊ย แต่คุณรู้มั๊ย มันรู้สึกผูกพันธ์ ยังไงบอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายจริงๆ  
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
ฉันกับเขานั่งคุยกัน เขาเอาแต่มองหน้า แล้วก็จอ้งหน้า จนฉันหายใจไม่ทั่วท้อง จนต้องขอตัวกลับ กลายเป็นว่าหลังจากเจอหน้ากัน เขากลับโทรหาฉันบ่อยและนานกว่าตอนที่ยังไม่เจอกันด้วยซ้ำ วันหนึง 24 ชั่วโมง เขาเว้นแค่ตอน ฉันเข้าเรียน กะเข้าห้องน้ำ แล้วก็นอน แค่นั้นเอง แทบจะคุยกันตลอดเวลา มันเป็นอะไรที่รู้สึกดีมาก  แต่เรื่องราวของเรา 2 คน ก็ต้องจบลง ด้วยความเศร้า จนผ่านมาแล้วเป็น 10 ปี ก็ไม่สามารถทำให้ฉันลืมผู้ชายคนนี้ได้  มันเป็นความเจ็บปวดที่แสนจะทรมาน ที่ไม่อาจจะลืม และคงไม่มีใครแทนที่ได้
***********************************************
***********************************************
ความรู้สึกตอนแรกที่เจอกัน กับความรู้สึกตลอด 10 ปีที่ผ่านมา มันคล้ายๆกัน มันคืออะไรที่พูดยาก มันทั้งรู้สึกดี และก็แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด มันทรมานจริงๆนะ