คุณไม่ต้องอ่านเรื่องของผมหรอก มันไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับคุณทั้งนั้น
ถ้าคุณเป็นพวก มีความสุขอยู่แล้ว เป็นผู้มีเงินทองมากมาย เป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง คุณก็ทิ้งเรื่องของผมไปได้เลย
แต่หากวันใด ที่ท้องฟ้าของคุณเป็นสีครึ้มแบบที่ผมเป็นแล้ว ผมขอร้องให้ช่วยอ่านเรื่องที่ผมจะเขียนด้วย
เนื่องจากผมมีความตั้งใจที่จะเขียนเรื่องนี้ให้ทุกคนจริงๆ ผมจะพยายามจะย่อ ให้สั้นที่สุดและเป็นประโยชน์ที่สุด
โลกของผมคือการอยู่บ้าน ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าชีวิตแท้จริงแล้วไม่ใช่การอยู่บ้าน แต่เป็นการออกไปทำสิ่งที่เป็นอุดมการณ์ของตัวเอง
ตอนผมเรียน จบ ม.6 ผมคิดไม่ออกจริงๆว่าผม ชอบวิชาอะไร วิทย์ คณิต อังกฤษ ไทย สังคม ตอนนี้ผมรู้ว่า จริงๆในโลกมีวิชามากมาย
เช่น วิชาเย็บผ้า วิชาซื้อขาย วิชาเจรจาต่อรอง วิชาเล่นดนตรี วิชาแต่งเพลง วิชากตัญญูต่อพ่อแม่ วิชาซื้อใจมิตร วิชาทำให้โลกมีความสุข
ตอนเด็กๆ ผมเคยเห็นคนเก่งๆมีชื่อเสียง ผู้คนบอกผมว่าพวกนั้น คือ อัฉริยะ คือแบบเกิดมาเพื่อเก่ง เป็นคนยิ่งใหญ่ๆ
ผมก็อยากเป็นคนยิ่งใหญ่เหมือนกัน ทุกๆคนก็คิดเช่นนั้น แต่ผมไม่คิดว่าผมเป็นอัฉริยะหรอก
คะแนนในโรงเรียนผมก็ ท้ายๆ แถว ของคนในโรงเรียน แล้วในสังคมประเทศหล่ะผมจะอยู่ที่เท่าไหร่
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า จริงๆ แล้ว พวกนั้นก็ คนธรรมดาที่มีอุดมการณ์เท่านั้นเอง
ผมมาคิดต่อว่าแล้วทำไม ผมถึงไม่มีอุดมการณ์ ก็คงเพราะผม คิดว่า ผมเชื่อว่าโลกนี้คือการแข่งขัน
"ไม่เคยรู้ว่าจริง ๆว่า โลกนี้คือ โลกของการแบ่งปัน"
ผมคิดว่าโลกของการแข่งขันคือ ต้องเป็นคนที่คนชื่นชม ได้แก่ นักร้อง ดารา นักดนตรี นักกีฬาระดับโลก เพราะผมเห็นคน ปรบมือชื่นชม
นั่นคือเขาประสบความสำเร็จ ไม่ผิดแน่ในความคิดผม สิ่งพวกนั้นผมไม่เคยได้มาก่อน ไม่เคยมีใครชื่นชอบผม บอกผมว่า ผมนั้นเท่สุดๆเลย
แต่ผม พบแล้วว่า โลกที่เป็นการแบ่งปัน มีขอบเขตกว้างกว่า โลกของการแข่งขันมาก ขอบเขตนั้นกว้างไม่มีสิ้นสุด
ในโลกแห่งการแข่งขัน คนที่ได้ที่ 1 คือคนที่ประสบความสำเร็จ ซึ่ง คนที่ไม่ได้เป็นผู้ชนะ จะกลายเป็นคนที่ล้มเหลว
แต่ในโลกแห่งการแบ่งปัน ทุกคนประสบความสำเร็จได้ ใครๆก็สามารถเป็นที่1ของโลกแห่งการแบ่งปันได้
นี่คือ บุคคลที่ดำรงชีวิตอยู่ในโลกแห่งการแบ่งปัน ที่ผมชื่นชอบส่วนตัวครับ
พี่สืบ นาคะเสถียร
ท่าน ว.วชิรเมธี
อ.เฉลิมชัย โฆษิตภิพัฒน์
ต่อมาผมมานั่งคิดว่า มีสิ่งใดที่ทำให้ผม ห่างไกลจาก อุดมการณ์ของผมเอง
1 ความคาดหวังของคนอื่น จากพ่อแม่
2 ความลังเล สงสัย ไม่แน่ใจ
3 ความกลัว กลัวจะผิดพลาด ไม่กล้าลอง เลยไม่รู้
4 ความไม่เชื่อ ว่าเรามีความสามารถในตัวเอง
5 อุดมการณ์ของคนอื่น คิดว่ามันคือความสำเร็จ แต่นั่นไม่ไช่ อุดมการณ์ที่มาจากตัวผมเอง
สุดท้าย เมื่อผมหลงเข้าไปอยู่ในโลกแห่งการแข่งขันเหมือนกับที่คนพูดกัน
ผมก็ อยากเป็น นักร้องดังๆ เป็น นักธุรกิจดังๆ บ้าง ทั้งๆที่ตัวผมนั้นเป็นแบบเขาไม่ได้
ผมก็เริ่มเหมือนคนตาย ทั้งๆที่มีชีวิตอยู่ รู้สึกล้มเหลวในทุกๆวัน
ผมลงโทษตัวเองด้วยการสมัครงานง่ายๆ แต่งตัวไม่หล่อ ไม่ต้องดูดี เพราะสิ่งที่ดูดีไม่เหมาะกับคนอย่างผม
เป็นคนกลัวโลก หลบหน้าผู้คน กลัวโลกจะรู้ว่า ผมไม่เก่ง ขี้อาย ไม่มั่นใจ ไม่เชื่อว่าตัวเองมีความสามารถ
แต่หลังจากนี้มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วครับ ผมว่า ทัศนคติ เป็น ความลับความสำเร็จของทุกคนครับ
ผมเชื่ออย่างมากครับ ว่า ทุกคน มีอุดมการณ์ของตัวเองได้ ถ้ามีความคิดที่ถูกต้อง ความเห็นที่ถูกต้อง
ผมขอไม่บอกแล้วกันว่า อุดมการณ์ของผม คืออะไร มันไม่สำคัญกับคุณหรอก ที่สำคัญคืออุดมการณ์คุณเอง
ผมหวังว่า ข้อความของผม จะทำให้เพื่อนๆทุกคน มีความเห็นที่ถูกต้อง ความเชื่อที่ถูกต้อง และก้าวต่อไปด้วยกัน
เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะครับ
ทัศนคติ เป็นสิ่งเล็กน้อย ที่สร้างความแตกต่างได้ยิ่งใหญ่
ถ้าคุณเป็นพวก มีความสุขอยู่แล้ว เป็นผู้มีเงินทองมากมาย เป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง คุณก็ทิ้งเรื่องของผมไปได้เลย
แต่หากวันใด ที่ท้องฟ้าของคุณเป็นสีครึ้มแบบที่ผมเป็นแล้ว ผมขอร้องให้ช่วยอ่านเรื่องที่ผมจะเขียนด้วย
เนื่องจากผมมีความตั้งใจที่จะเขียนเรื่องนี้ให้ทุกคนจริงๆ ผมจะพยายามจะย่อ ให้สั้นที่สุดและเป็นประโยชน์ที่สุด
โลกของผมคือการอยู่บ้าน ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าชีวิตแท้จริงแล้วไม่ใช่การอยู่บ้าน แต่เป็นการออกไปทำสิ่งที่เป็นอุดมการณ์ของตัวเอง
ตอนผมเรียน จบ ม.6 ผมคิดไม่ออกจริงๆว่าผม ชอบวิชาอะไร วิทย์ คณิต อังกฤษ ไทย สังคม ตอนนี้ผมรู้ว่า จริงๆในโลกมีวิชามากมาย
เช่น วิชาเย็บผ้า วิชาซื้อขาย วิชาเจรจาต่อรอง วิชาเล่นดนตรี วิชาแต่งเพลง วิชากตัญญูต่อพ่อแม่ วิชาซื้อใจมิตร วิชาทำให้โลกมีความสุข
ตอนเด็กๆ ผมเคยเห็นคนเก่งๆมีชื่อเสียง ผู้คนบอกผมว่าพวกนั้น คือ อัฉริยะ คือแบบเกิดมาเพื่อเก่ง เป็นคนยิ่งใหญ่ๆ
ผมก็อยากเป็นคนยิ่งใหญ่เหมือนกัน ทุกๆคนก็คิดเช่นนั้น แต่ผมไม่คิดว่าผมเป็นอัฉริยะหรอก
คะแนนในโรงเรียนผมก็ ท้ายๆ แถว ของคนในโรงเรียน แล้วในสังคมประเทศหล่ะผมจะอยู่ที่เท่าไหร่
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า จริงๆ แล้ว พวกนั้นก็ คนธรรมดาที่มีอุดมการณ์เท่านั้นเอง
ผมมาคิดต่อว่าแล้วทำไม ผมถึงไม่มีอุดมการณ์ ก็คงเพราะผม คิดว่า ผมเชื่อว่าโลกนี้คือการแข่งขัน
"ไม่เคยรู้ว่าจริง ๆว่า โลกนี้คือ โลกของการแบ่งปัน"
ผมคิดว่าโลกของการแข่งขันคือ ต้องเป็นคนที่คนชื่นชม ได้แก่ นักร้อง ดารา นักดนตรี นักกีฬาระดับโลก เพราะผมเห็นคน ปรบมือชื่นชม
นั่นคือเขาประสบความสำเร็จ ไม่ผิดแน่ในความคิดผม สิ่งพวกนั้นผมไม่เคยได้มาก่อน ไม่เคยมีใครชื่นชอบผม บอกผมว่า ผมนั้นเท่สุดๆเลย
แต่ผม พบแล้วว่า โลกที่เป็นการแบ่งปัน มีขอบเขตกว้างกว่า โลกของการแข่งขันมาก ขอบเขตนั้นกว้างไม่มีสิ้นสุด
ในโลกแห่งการแข่งขัน คนที่ได้ที่ 1 คือคนที่ประสบความสำเร็จ ซึ่ง คนที่ไม่ได้เป็นผู้ชนะ จะกลายเป็นคนที่ล้มเหลว
แต่ในโลกแห่งการแบ่งปัน ทุกคนประสบความสำเร็จได้ ใครๆก็สามารถเป็นที่1ของโลกแห่งการแบ่งปันได้
นี่คือ บุคคลที่ดำรงชีวิตอยู่ในโลกแห่งการแบ่งปัน ที่ผมชื่นชอบส่วนตัวครับ
พี่สืบ นาคะเสถียร
ท่าน ว.วชิรเมธี
อ.เฉลิมชัย โฆษิตภิพัฒน์
ต่อมาผมมานั่งคิดว่า มีสิ่งใดที่ทำให้ผม ห่างไกลจาก อุดมการณ์ของผมเอง
1 ความคาดหวังของคนอื่น จากพ่อแม่
2 ความลังเล สงสัย ไม่แน่ใจ
3 ความกลัว กลัวจะผิดพลาด ไม่กล้าลอง เลยไม่รู้
4 ความไม่เชื่อ ว่าเรามีความสามารถในตัวเอง
5 อุดมการณ์ของคนอื่น คิดว่ามันคือความสำเร็จ แต่นั่นไม่ไช่ อุดมการณ์ที่มาจากตัวผมเอง
สุดท้าย เมื่อผมหลงเข้าไปอยู่ในโลกแห่งการแข่งขันเหมือนกับที่คนพูดกัน
ผมก็ อยากเป็น นักร้องดังๆ เป็น นักธุรกิจดังๆ บ้าง ทั้งๆที่ตัวผมนั้นเป็นแบบเขาไม่ได้
ผมก็เริ่มเหมือนคนตาย ทั้งๆที่มีชีวิตอยู่ รู้สึกล้มเหลวในทุกๆวัน
ผมลงโทษตัวเองด้วยการสมัครงานง่ายๆ แต่งตัวไม่หล่อ ไม่ต้องดูดี เพราะสิ่งที่ดูดีไม่เหมาะกับคนอย่างผม
เป็นคนกลัวโลก หลบหน้าผู้คน กลัวโลกจะรู้ว่า ผมไม่เก่ง ขี้อาย ไม่มั่นใจ ไม่เชื่อว่าตัวเองมีความสามารถ
แต่หลังจากนี้มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วครับ ผมว่า ทัศนคติ เป็น ความลับความสำเร็จของทุกคนครับ
ผมเชื่ออย่างมากครับ ว่า ทุกคน มีอุดมการณ์ของตัวเองได้ ถ้ามีความคิดที่ถูกต้อง ความเห็นที่ถูกต้อง
ผมขอไม่บอกแล้วกันว่า อุดมการณ์ของผม คืออะไร มันไม่สำคัญกับคุณหรอก ที่สำคัญคืออุดมการณ์คุณเอง
ผมหวังว่า ข้อความของผม จะทำให้เพื่อนๆทุกคน มีความเห็นที่ถูกต้อง ความเชื่อที่ถูกต้อง และก้าวต่อไปด้วยกัน
เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะครับ