รุ่งเช้าวันหนึ่ง ผมอยู่ที่สนามบินดอนเมืองเพื่อกลับไปหาคนที่ผมรักหลังจากจัดการกับงานในสัปดาห์ที่ยุ่งเหยิง
ผมยังคงโทรศัพท์ไปบอกรักเธออย่างที่เคยทำมาตลอดทั้งชีวิต
แต่ดูเหมือนมันเป็นแค่วันแย่ ๆ ของผู้ชายคนหนึ่งอย่างผม
ผมกำลังโดนคนที่รักมากที่สุดในชีวิตบอกเลิก...ด้วยเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ และเหตุผลที่ไม่เคยบอกได้ถูกเปิดเผยออกมา
คนรักเก่าเมื่อสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขากลับมาหาเธอ
ผมตั้งใจฟังเธออย่างสงบ นิ่งฟังเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ พยามยามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลได้ตลอดจนฟังเธอพูดจบ
คนรอบข้างที่ Gate มีมากมายเหลือเกิน สีหน้าผมเปลี่ยนไป หลายคนเริ่มหันหน้ามามองผมหลังจากที่ผมเงียบไปจากเดิม
ผมไม่สามารถพูดอะไรเลยได้สักคำ ไม่มีคำถามสักอย่างออกจากปากผม ผมรู้แค่ว่าวินาทีความรักของเธอที่มีต่อผมมันจบลงแล้ว
เมื่อบินมาถึงปลายทาง ผมแบกกระเป๋าหลายใบร่วม 30 กิโลเรียก Taxi
ผมจำต้องเดินทางไปพักที่โรงแรมในจังหวัดที่ห่างออกไปเพื่อทำงาน เธอไม่ให้ผมกลับมาหาเธออีก....
หลังจากจัดการงานจนเสร็จ ผมกลับมานอนที่โรงแรมอย่างเบลอ ๆ
ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปเกิดขึ้น เวลาเดินช้ากว่าทุกวันเคยเป็น
ผมเปิดโทรทัศน์เป็นเพื่อนแก้เหงาไปด้วยทั้งที่ผมไม่ชอบดูโทรทัศน์
รายการหนึ่งที่ชอบเปิดเพลงเก่า ๆ กำลังเล่นเพลงปราสาททราย พูดไม่ออก ของคุณตั้ม สมประสงค์
ผมร้องไห้เหมือนคนบ้าในห้องพัก ชีวิตกำลังโดนถาโถมจากความผูกพันธ์ที่ผ่านมา มันทิ่มแทงใจของผมจนสลายลงไป
ผมกำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนซากปรักหักพังอย่างเดียวดาย
จากวันั้นถึงวันนี้ครบ 1 เดือนพอดี
สำหรับผมแล้ว เธอคงหมดรักจากผมไป
แต่ผมยังคงเหลือความผูกพันธ์ที่สองเราช่วยกันก่อขึ้นมา มันยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจผมตลอดเวลา
ผมแค่อยากมีโอกาสเพียงเพื่อจะบอกสิ่งนี้ต่อเธอ
ผมยังรักเธอตลอดไป....
เธอยังคงเป็นความรักที่สวยงามของผมเสมอไม่ว่าเวลาจะเดินทางไปข้างหน้าสักเท่าไร
แม้เพียงเธอได้อ่านข้อความนี้ เธอจะรู้ว่าผมคือใครสำหรับเธอ
ทุกวินาทีที่เดินไป ผมยังรอเธอกลับมา....อีกสักครั้ง
ผมยังคงเชื่อและศรัทธาในตัวเธอตลอดมา
ผมยังอยากมีโอกาสนวดเท้าและจูบฝ่าเท้าให้เธอก่อนนอนในทุกคืนที่ผมเคยทำ....
และนี่คือหนึ่งประสบการณ์ชีวิตที่ผมจำได้ไม่มีวันลืมเลือน
ขอบคุณครับ
วันแย่ ๆ วันหนึ่งของผม
ผมยังคงโทรศัพท์ไปบอกรักเธออย่างที่เคยทำมาตลอดทั้งชีวิต
แต่ดูเหมือนมันเป็นแค่วันแย่ ๆ ของผู้ชายคนหนึ่งอย่างผม
ผมกำลังโดนคนที่รักมากที่สุดในชีวิตบอกเลิก...ด้วยเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ และเหตุผลที่ไม่เคยบอกได้ถูกเปิดเผยออกมา
คนรักเก่าเมื่อสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขากลับมาหาเธอ
ผมตั้งใจฟังเธออย่างสงบ นิ่งฟังเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ พยามยามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลได้ตลอดจนฟังเธอพูดจบ
คนรอบข้างที่ Gate มีมากมายเหลือเกิน สีหน้าผมเปลี่ยนไป หลายคนเริ่มหันหน้ามามองผมหลังจากที่ผมเงียบไปจากเดิม
ผมไม่สามารถพูดอะไรเลยได้สักคำ ไม่มีคำถามสักอย่างออกจากปากผม ผมรู้แค่ว่าวินาทีความรักของเธอที่มีต่อผมมันจบลงแล้ว
เมื่อบินมาถึงปลายทาง ผมแบกกระเป๋าหลายใบร่วม 30 กิโลเรียก Taxi
ผมจำต้องเดินทางไปพักที่โรงแรมในจังหวัดที่ห่างออกไปเพื่อทำงาน เธอไม่ให้ผมกลับมาหาเธออีก....
หลังจากจัดการงานจนเสร็จ ผมกลับมานอนที่โรงแรมอย่างเบลอ ๆ
ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปเกิดขึ้น เวลาเดินช้ากว่าทุกวันเคยเป็น
ผมเปิดโทรทัศน์เป็นเพื่อนแก้เหงาไปด้วยทั้งที่ผมไม่ชอบดูโทรทัศน์
รายการหนึ่งที่ชอบเปิดเพลงเก่า ๆ กำลังเล่นเพลงปราสาททราย พูดไม่ออก ของคุณตั้ม สมประสงค์
ผมร้องไห้เหมือนคนบ้าในห้องพัก ชีวิตกำลังโดนถาโถมจากความผูกพันธ์ที่ผ่านมา มันทิ่มแทงใจของผมจนสลายลงไป
ผมกำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนซากปรักหักพังอย่างเดียวดาย
จากวันั้นถึงวันนี้ครบ 1 เดือนพอดี
สำหรับผมแล้ว เธอคงหมดรักจากผมไป
แต่ผมยังคงเหลือความผูกพันธ์ที่สองเราช่วยกันก่อขึ้นมา มันยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจผมตลอดเวลา
ผมแค่อยากมีโอกาสเพียงเพื่อจะบอกสิ่งนี้ต่อเธอ
ผมยังรักเธอตลอดไป....
เธอยังคงเป็นความรักที่สวยงามของผมเสมอไม่ว่าเวลาจะเดินทางไปข้างหน้าสักเท่าไร
แม้เพียงเธอได้อ่านข้อความนี้ เธอจะรู้ว่าผมคือใครสำหรับเธอ
ทุกวินาทีที่เดินไป ผมยังรอเธอกลับมา....อีกสักครั้ง
ผมยังคงเชื่อและศรัทธาในตัวเธอตลอดมา
ผมยังอยากมีโอกาสนวดเท้าและจูบฝ่าเท้าให้เธอก่อนนอนในทุกคืนที่ผมเคยทำ....
และนี่คือหนึ่งประสบการณ์ชีวิตที่ผมจำได้ไม่มีวันลืมเลือน
ขอบคุณครับ