เรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อ 10 กว่าปีที่เเล้ว สมัยเรียนอยู่ประมาณ ป.6 แอบชื่นชอบรุ่นพี่อยู่คนหนึ่งซึ่งตอนนั้นเขาอยู่ ม.2 เขาก็ไม่ได้หล่ออะไรมากมาย แค่เป็นผู้ชายใส่แว่น ผิวขาว เรียนอยู่ห้องคิง เจอเขาแทบทุกวัน วันล่ะหลายๆหน บางครั้งไม่ได้เรียนอยู่แถวนั้นก็พยายามเดินผ่านเพื่อให้เขาเห็น เพื่อนๆเราก็รู้แบบชอบแซวๆเวลาเจอกัน แต่พี่เขามีแฟนอยู่แล้วเรียนอยู่เดียวกัน แต่พอตอนหลังก็เลิกกัน  ที่ท้าวความมาทั้งหมด คือเราแอบชอบเขาแต่ไม่เคยบอกกับเขาเอง มีแต่เพื่อนแซวตลอดเวลา ก็ไม่รู้เหมือนกัน คือไม่ได้อยากเป็นแฟนเขานะ ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอคือวันสอบวันสุดท้ายที่พี่เขาจะจบม.3 เขาเดินมากับเพื่อนกลุ่มใหญ่ และเพื่อนของเขาก็ตะโกนถามเราว่า เอาเบอร์ไอ้แว่นเปล่า ตัวเราไม่ได้ตอบอะไรนั่งยิ้มและอึ้งไป เพื่อนเขาก็บอกเบอร์โทรศัพท์ เราก็ไม่ได้จดมัวแต่อึ้ง ส่วนเพื่อนเราจดให้ใหญ่เลย แปลกใจที่เขาไม่ห้ามเพื่อนตอนที่เพื่อนจะบอกเบอร์ให้เรารู้ พี่เขาแค่หันมายิ้มๆ (เชื่อไหมว่าไม่เคยโทรไปเลย) แต่ ณ. ตอนนั้นนะเราชอบเขาจริงๆๆ ที่อยากจะบอก คือ ณ ปัจจุบันนี้ยังฝันเกี่ยวสมัยมธัยมอยู่เลย เรื่องเก่าๆเรื่องเดิมๆ สิ่งที่เราเคยทำเคยพูด ก็เลยสงสัยว่าจิตใต้สำนึกยังติดค้างอะไรอยู่รึเปล่า เพราะบางครั้งเราไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย แต่อยู่ๆก็ฝันซะงั้น เคยมีความว่าอยากหาเบอร์เขา แล้วโทรไปบอกว่าตอนสมัยเรียนตอนโน้นเราแอบชอบเขาจริงๆนะไม่ได้แบบแกล้งเล่นๆอ่ะ  ฝันไม่บ่อยแต่เป็นแบบนี้เป็นระยะเวลากว่า 10 ปีแล้ว

เพื่อนๆมีความคิดเห็นว่าอย่างไร