ครั้งเเรกในการเขียนกระทู้เลยค่ะ
ผิดพลาดตรงไหนก็ขอกราบประทานอภัยไว้ ณ ที่นี้เลยนะคะ >/\<
....ที่เเชร์เรื่องราวเราไม่ได้ต้องการประจานบุคคลใดๆ เเละไม่ต้องการทำให้ใครเสียหายก็ขออนุญาตไม่บอกข้อมูลบางอย่างนะคะ เราเขียนกระทู้เพื่อต้องการเเชร์ประการณ์ที่พบเจอมา และเป็นการระบายความในใจส่วนตัว(ซึ่งบอกใครไม่ได้จริงๆ) อาจเป็นกรณีศึกษาให้เพื่อนๆดูคนให้ดีก่อนที่จะมาคบเป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้ค่ะ
(ด้วยความที่อยากฉายเดี่ยวอยากพบเจอคนใหม่ๆเพื่อนใหม่อารมณ์เเบบอยากมีเพื่อนเยอะๆประมาณนี้ เราเลยเลือกมหาลัยเเละคณะที่ไม่มีเพื่อนเราไปเรียนเลยซักคน ไม่มีเเม้กระทั่งเพื่อนรร.เดียวกัน ปรากฏว่าเราต้องเริ่มต้นใหม่กับเพื่อนทุกอย่างเลย ทั้งเริ่มเรียนรู้นิสัยใจคอกันใหม่ เรียนรู้กันใหม่หมด )
............เรื่องมีอยู่ว่าเรารู้จักเพื่อนคนนี้ได้2ปีเเล้วค่ะ คือตอนแรกที่เจอกันก็รู้สึกเฉยๆกับเพื่อนคนนี้นะคะ แต่เราก็ไม่ได้อะไรมาก เพราะแรกๆเขาก็ดูเป็นคนมั่นๆ กล้าพูด กล้าทำ กล้าแสดงออก และที่เห็นได้ชัดเลยคือเพื่อนคนนี้จะพูดแทบตลอดเวลา หรือที่เรียกว่าพูดมากนั่นเองค่ะ เหะๆเราไม่ได้ว่าเขานะคะ คือจะหมายความว่าเขาแค่เป็นคนพูดมากที่ชอบเล่าเรื่อง ชอบเม้าท์ และก็ชอบพูดเรื่องตัวเองค่ะ เขาดูเป็นสีสันของกลุ่มเพื่อนเลยทีเดียว ดูเป็นคนน่ารัก เฟรนลี่ มีน้ำใจ และแลดูเป็นคนดีที่ชอบเห็นใจเพื่อน หมา แมว หรือสัตว์ที่โดนรังแกทุกชนิดค่ะ อันนี้เราไม่ได้ประชดหรือเหน็บแนมนะคะ เขาเป็นอย่างนี้จริงๆในสายตาของเราตอนแรก เราก็คิดว่าเพื่อนคนนี้น่าจะนิสัยดีนะ ดูบ้าๆบ๊องๆดี อีกอย่างเพื่อนมีปัญหาอะไรก็ชอบยื่นมือเข้ามาช่วยตลอดเลย ดีจริงๆค่ะ (แต่ปัจจุบันนี้คือดีออกค่ะ)
ก็เป็นเพื่อนกันมาตลอด2ปีค่ะ มีปัญหาระหว่างปีแรกที่เริ่มคุยกัน ปัญหาประปราย เถียงกัน ทะเลาะกันเล็กๆน้อยบ้างอะไรบ้าง โดยในกลุ่มเราก็จะมีเพื่อนคนนี้อยู่ด้วย ค่ะ ก็ต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนดีศรีบ้านเมืองจริงๆ เป็นที่นิยมชมชอบในกลุ่มเพื่อนฝูง และเหล่าบรรดาอาจารย์ทุกท่าน อย่างกะนางเอกในละครช่องหลากสี บางทีเราก็แอบรู้สึกนะคะว่านางคนนี้แบบแอ๊บ และก็ค่อนข้างเบอรี่อยู่บ้าง (แม่เราบอกว่าคนแบบนี้ถึงจะอยู่ในสังคมทุกวันนี้ได้) แต่เราก็ไม่ติดใจอะไร จนมาช่วงนี้ที่เราเริ่มอยู่ห้องเดียวกับเขาปัญหาเยอะมากค่ะ เยอะมากจริงๆ บางทีนี่แบบร้องไห้เลยทีเดียว
เขาดูเหมือนไม่ค่อยชอบเราด้วยนะแต่เพราะเขาก็สนิทกับเพื่อนในกลุ่มเรา กลุ่มเราก็เป็นกลุ่มเล็กๆค่ะ เขาก็เลยต้องคุยกับเรา เขาชอบทำเหมือนเราไม่มีตัวตน บางทีเราเรียกชื่อเขา คุยกับเขา ก็เหมือนจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พอเราถามว่าเมื่อกี้ถามแล้วทำไมไม่ตอบก็จะบอกประมาณว่า “ข้าก็เป็นแบบนี้แหละ กับแฟนก็เป็นแบบนี้ บลาๆๆๆ” ตอนแรกเราก็เชื่อนะ แต่พอสังเกตจริงๆ เราว่านางก็เป็นแบบนี้แค่กับเรานะ แหะๆ หรือแบบพอเราทำอะไร พูดอะไร หรือคิดอะไร นางจะไม่เห็นด้วย และก็จะขัดแทบตลอดเวลา ก็ประมาณนี้ และถ้าเราทำผิด แน่นอน งานซ้ำก็มา และเรานี่เบ๊อะบ๊ะมาก ผิดพลาดประจำเลย เลยมีประเด็นตลอด ฮะๆ และก็ทำให้เพื่อนคนอื่นๆว่าเราอีก คือเรื่องบางเรื่องมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แต่ผ่านปากนางคนนี้เท่านั้น จากฝุ่นธรรมดา กลายเป็น ขี้+ฝุ่นก้อนเบ้อเร่อเฉยเลย เราเป็นคนไม่ชอบพูดมาก ขี้เกียจอธิบาย คนจะเข้าใจยังไงก็ช่าง เราก็เลยปล่อยตามเลยไป เพราะเราทำอะไร ผิดแค่ไหนเรารู้อยู่แก่ใจ ทุกวันนี้เพื่อนๆบางคนนี่เเทบจะเกลียดเราไปเลยก็มีค่ะ
เเต่สรุปเลยคือช่วงนี้จิตใจเราย่ำเเย่มาก จากหัวใจชมพูที่พร้อมผลิบานตอนจบม.ปลายใหม่ๆ ตอนนี้กลายเป็นสีช้ำเลือดช้ำหนองไปเรียบร้อยค่ะ ไม่ใช่ปัญหาอะไรที่ไหน ปัญหาจากตัวเองเเละเพื่อนล้วนๆเลยค่ะ ที่สังเกตเลยคือเพื่อนที่อยู่ข้างนางจะมีคำพูดเหน็บเราประจำ กับท่าทางเเละสายตาเเปลกๆอีก บอกเลยว่าอึดอัดมากกก เเต่พอกลับบ้านไปจิตใจก็ปกติค่ะ อบอุ่นด้วย มีครอบครัวพ่อเเม่น้อง เเค่เห็นหน้าเเละได้ยินเสียงเราก็จะใจชื้นขึ้นมาเยอะเลย
พอดีกว่าค่ะกลัวจะยาวไปแล้วขี้เกียจอ่านกัน ขออนุญาตตัดจบก่อนเลยนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่มาอ่านกันค่ะ ก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยของเด็กในมหาลัย แต่ยอมรับเลยว่าค่อนข้างมีผลต่อจิตใจเป็นอย่างมาก(อาจเป็นเพราะเราคิดมากไปเองด้วยก็เป็นได้) เเละฝากถึงคนที่เข้ามาอ่านนะคะถ้าเพื่อนๆที่คุณคบอยู่เค้าไม่เคยช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้น มีเเต่ถ่วงให้ชีวิตเราเเย่ลง คุณควรเลือกที่จะตัดทิ้งค่ะ อย่าเก็บมาสนใจเพราะมันก็จะไม่ได้ช่วยให้ชีวิตของคุณดีขึ้นเเน่นอน เเละที่สำคัญ เราต้องรู้จักการยืนด้วยขาตัวเองให้ได้อย่างมั่นคง จะได้ไม่ต้องไปยืมมือใครให้วุ่นวาย (เขียนเตือนตัวเราเองด้วยค่ะ เหะๆ)
สุดท้าย ขอขอบคุณเพื่อนๆที่อ่านมาถึงตรงนี้ได้นะคะ ถ้ามีใครที่มีประสบการร์คล้ายเรา หรืออยากเเชร์บ้างก็บอกกันด้วยเน้อ เราชอบกินเผือก >.<
ปอลิง.1 ...เราอาจจะเล่ากำกวมคลุมเครือหน่อยก็ต้องขอโทษด้วยนะจ๊า บางเรื่องมันไม่สามารถเล่าออกมาได้จริงๆค่ะ ขอความเห็นใจเราด้วยน้า
ปอลิง.2. ....ถ้าเพื่อนๆมีวิธีแก้ปัญหา หรือวิธีการรับมือกับคนประเภทนี้ ก็แชร์ให้เราได้อ่านบ้างด้วยก็ดีนะคะ อยากรู้ความคิดเห็นในมุมมองของคน อื่นบ้างค่ะ
.......พึ่งนึกขึ้นได้ มีประโยคนึงที่เราเคยได้ยินมา ถ้ามีคนตอเเห_มา เราต้องตอเเห_กลับให้ได้มากกว่าเขาค่ะ
*แท็กห้องสยามสแควร์เพราะวัยรุ่นเล่นเยอะ และเป็นปัญหาที่ทุกคนน่าจะเคยผ่านมาเช่นกัน
[กระทู้เเชร์ประสบการณ์] มีเพื่อนผิด ชีวิตเปลี่ยน
ผิดพลาดตรงไหนก็ขอกราบประทานอภัยไว้ ณ ที่นี้เลยนะคะ >/\<
....ที่เเชร์เรื่องราวเราไม่ได้ต้องการประจานบุคคลใดๆ เเละไม่ต้องการทำให้ใครเสียหายก็ขออนุญาตไม่บอกข้อมูลบางอย่างนะคะ เราเขียนกระทู้เพื่อต้องการเเชร์ประการณ์ที่พบเจอมา และเป็นการระบายความในใจส่วนตัว(ซึ่งบอกใครไม่ได้จริงๆ) อาจเป็นกรณีศึกษาให้เพื่อนๆดูคนให้ดีก่อนที่จะมาคบเป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้ค่ะ
(ด้วยความที่อยากฉายเดี่ยวอยากพบเจอคนใหม่ๆเพื่อนใหม่อารมณ์เเบบอยากมีเพื่อนเยอะๆประมาณนี้ เราเลยเลือกมหาลัยเเละคณะที่ไม่มีเพื่อนเราไปเรียนเลยซักคน ไม่มีเเม้กระทั่งเพื่อนรร.เดียวกัน ปรากฏว่าเราต้องเริ่มต้นใหม่กับเพื่อนทุกอย่างเลย ทั้งเริ่มเรียนรู้นิสัยใจคอกันใหม่ เรียนรู้กันใหม่หมด )
............เรื่องมีอยู่ว่าเรารู้จักเพื่อนคนนี้ได้2ปีเเล้วค่ะ คือตอนแรกที่เจอกันก็รู้สึกเฉยๆกับเพื่อนคนนี้นะคะ แต่เราก็ไม่ได้อะไรมาก เพราะแรกๆเขาก็ดูเป็นคนมั่นๆ กล้าพูด กล้าทำ กล้าแสดงออก และที่เห็นได้ชัดเลยคือเพื่อนคนนี้จะพูดแทบตลอดเวลา หรือที่เรียกว่าพูดมากนั่นเองค่ะ เหะๆเราไม่ได้ว่าเขานะคะ คือจะหมายความว่าเขาแค่เป็นคนพูดมากที่ชอบเล่าเรื่อง ชอบเม้าท์ และก็ชอบพูดเรื่องตัวเองค่ะ เขาดูเป็นสีสันของกลุ่มเพื่อนเลยทีเดียว ดูเป็นคนน่ารัก เฟรนลี่ มีน้ำใจ และแลดูเป็นคนดีที่ชอบเห็นใจเพื่อน หมา แมว หรือสัตว์ที่โดนรังแกทุกชนิดค่ะ อันนี้เราไม่ได้ประชดหรือเหน็บแนมนะคะ เขาเป็นอย่างนี้จริงๆในสายตาของเราตอนแรก เราก็คิดว่าเพื่อนคนนี้น่าจะนิสัยดีนะ ดูบ้าๆบ๊องๆดี อีกอย่างเพื่อนมีปัญหาอะไรก็ชอบยื่นมือเข้ามาช่วยตลอดเลย ดีจริงๆค่ะ (แต่ปัจจุบันนี้คือดีออกค่ะ)
ก็เป็นเพื่อนกันมาตลอด2ปีค่ะ มีปัญหาระหว่างปีแรกที่เริ่มคุยกัน ปัญหาประปราย เถียงกัน ทะเลาะกันเล็กๆน้อยบ้างอะไรบ้าง โดยในกลุ่มเราก็จะมีเพื่อนคนนี้อยู่ด้วย ค่ะ ก็ต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนดีศรีบ้านเมืองจริงๆ เป็นที่นิยมชมชอบในกลุ่มเพื่อนฝูง และเหล่าบรรดาอาจารย์ทุกท่าน อย่างกะนางเอกในละครช่องหลากสี บางทีเราก็แอบรู้สึกนะคะว่านางคนนี้แบบแอ๊บ และก็ค่อนข้างเบอรี่อยู่บ้าง (แม่เราบอกว่าคนแบบนี้ถึงจะอยู่ในสังคมทุกวันนี้ได้) แต่เราก็ไม่ติดใจอะไร จนมาช่วงนี้ที่เราเริ่มอยู่ห้องเดียวกับเขาปัญหาเยอะมากค่ะ เยอะมากจริงๆ บางทีนี่แบบร้องไห้เลยทีเดียว
เขาดูเหมือนไม่ค่อยชอบเราด้วยนะแต่เพราะเขาก็สนิทกับเพื่อนในกลุ่มเรา กลุ่มเราก็เป็นกลุ่มเล็กๆค่ะ เขาก็เลยต้องคุยกับเรา เขาชอบทำเหมือนเราไม่มีตัวตน บางทีเราเรียกชื่อเขา คุยกับเขา ก็เหมือนจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พอเราถามว่าเมื่อกี้ถามแล้วทำไมไม่ตอบก็จะบอกประมาณว่า “ข้าก็เป็นแบบนี้แหละ กับแฟนก็เป็นแบบนี้ บลาๆๆๆ” ตอนแรกเราก็เชื่อนะ แต่พอสังเกตจริงๆ เราว่านางก็เป็นแบบนี้แค่กับเรานะ แหะๆ หรือแบบพอเราทำอะไร พูดอะไร หรือคิดอะไร นางจะไม่เห็นด้วย และก็จะขัดแทบตลอดเวลา ก็ประมาณนี้ และถ้าเราทำผิด แน่นอน งานซ้ำก็มา และเรานี่เบ๊อะบ๊ะมาก ผิดพลาดประจำเลย เลยมีประเด็นตลอด ฮะๆ และก็ทำให้เพื่อนคนอื่นๆว่าเราอีก คือเรื่องบางเรื่องมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แต่ผ่านปากนางคนนี้เท่านั้น จากฝุ่นธรรมดา กลายเป็น ขี้+ฝุ่นก้อนเบ้อเร่อเฉยเลย เราเป็นคนไม่ชอบพูดมาก ขี้เกียจอธิบาย คนจะเข้าใจยังไงก็ช่าง เราก็เลยปล่อยตามเลยไป เพราะเราทำอะไร ผิดแค่ไหนเรารู้อยู่แก่ใจ ทุกวันนี้เพื่อนๆบางคนนี่เเทบจะเกลียดเราไปเลยก็มีค่ะ
เเต่สรุปเลยคือช่วงนี้จิตใจเราย่ำเเย่มาก จากหัวใจชมพูที่พร้อมผลิบานตอนจบม.ปลายใหม่ๆ ตอนนี้กลายเป็นสีช้ำเลือดช้ำหนองไปเรียบร้อยค่ะ ไม่ใช่ปัญหาอะไรที่ไหน ปัญหาจากตัวเองเเละเพื่อนล้วนๆเลยค่ะ ที่สังเกตเลยคือเพื่อนที่อยู่ข้างนางจะมีคำพูดเหน็บเราประจำ กับท่าทางเเละสายตาเเปลกๆอีก บอกเลยว่าอึดอัดมากกก เเต่พอกลับบ้านไปจิตใจก็ปกติค่ะ อบอุ่นด้วย มีครอบครัวพ่อเเม่น้อง เเค่เห็นหน้าเเละได้ยินเสียงเราก็จะใจชื้นขึ้นมาเยอะเลย
พอดีกว่าค่ะกลัวจะยาวไปแล้วขี้เกียจอ่านกัน ขออนุญาตตัดจบก่อนเลยนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่มาอ่านกันค่ะ ก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยของเด็กในมหาลัย แต่ยอมรับเลยว่าค่อนข้างมีผลต่อจิตใจเป็นอย่างมาก(อาจเป็นเพราะเราคิดมากไปเองด้วยก็เป็นได้) เเละฝากถึงคนที่เข้ามาอ่านนะคะถ้าเพื่อนๆที่คุณคบอยู่เค้าไม่เคยช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้น มีเเต่ถ่วงให้ชีวิตเราเเย่ลง คุณควรเลือกที่จะตัดทิ้งค่ะ อย่าเก็บมาสนใจเพราะมันก็จะไม่ได้ช่วยให้ชีวิตของคุณดีขึ้นเเน่นอน เเละที่สำคัญ เราต้องรู้จักการยืนด้วยขาตัวเองให้ได้อย่างมั่นคง จะได้ไม่ต้องไปยืมมือใครให้วุ่นวาย (เขียนเตือนตัวเราเองด้วยค่ะ เหะๆ)
สุดท้าย ขอขอบคุณเพื่อนๆที่อ่านมาถึงตรงนี้ได้นะคะ ถ้ามีใครที่มีประสบการร์คล้ายเรา หรืออยากเเชร์บ้างก็บอกกันด้วยเน้อ เราชอบกินเผือก >.<
ปอลิง.1 ...เราอาจจะเล่ากำกวมคลุมเครือหน่อยก็ต้องขอโทษด้วยนะจ๊า บางเรื่องมันไม่สามารถเล่าออกมาได้จริงๆค่ะ ขอความเห็นใจเราด้วยน้า
ปอลิง.2. ....ถ้าเพื่อนๆมีวิธีแก้ปัญหา หรือวิธีการรับมือกับคนประเภทนี้ ก็แชร์ให้เราได้อ่านบ้างด้วยก็ดีนะคะ อยากรู้ความคิดเห็นในมุมมองของคน อื่นบ้างค่ะ
.......พึ่งนึกขึ้นได้ มีประโยคนึงที่เราเคยได้ยินมา ถ้ามีคนตอเเห_มา เราต้องตอเเห_กลับให้ได้มากกว่าเขาค่ะ
*แท็กห้องสยามสแควร์เพราะวัยรุ่นเล่นเยอะ และเป็นปัญหาที่ทุกคนน่าจะเคยผ่านมาเช่นกัน