ต้องขอเกริ่นก่อนนะคะว่ายืมIDเพื่อนมาเล่าประสบการณ์
เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ
คือหนูคบกับผู้ชายคนนึงเรียนที่เดียวกันโดยที่ครอบครัวหนูไม่รู้ค่ะว่ามีแฟน หนูคบกับแฟนตอนนี้ได้ประมาณ2เดือนแล้วค่ะแล้วทีนี้พ่อแม่ของแฟนโดยรวมก็ดีค่ะแต่ลึกๆแล้วเราเหมือนจะมีปัญหาที่พูดไม่ได้ค่ะ
คือตั้งแต่คบกับแฟนคนนี้แรกๆเค้าก็ดีค่ะเลี้ยงเรานู่นนี่นั่นด้วยความที่เราเป็นคนขี้เกรงใจค่ะเราเลยปฏิเสธที่จะให้เค้าเลี้ยงเราเลยเสนอตัวเลี้ยงข้าวเค้าบ้างสลับกัน
หลังจากวันนั้นก็เป็นเราที่ต้องออกตังตลอดเลยค่ะแรกๆก็ไม่คิดอะไรเพราะแฟนบอกแล้วว่าครอบครัวของเค้าถูกฟ้องล้มละลายซึ่งเราก็รับได้ค่ะ แต่หลังๆมันกลายเป็นเราที่ต้องออกตลอดค่ะ เพราะเวลาไปกินข้าวด้วยกันแฟนจะบอกว่าไม่มีตังทำงานหาเงินมาให้พ่อแม่หมดส่วนตัวเค้าเองใช้ตังกยศเป็นค่ากินค่ะ แล้วทีนี้พอไปกินข้าวด้วยกันแต่เค้าบอกไม่มีตังเราก็ต้องเป็นคนออกให้ตลอดจนหลังๆมาเค้าเริ่มรู้ตัวเพราะเราบอกเค้าว่าไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบนะเค้าก็เงียบค่ะแล้วหลังๆก็มีสลับกันบ้างเพราะเค้าขอตังค่ากินกับพ่อค่ะซึ่งพอพ่อเค้ารู้ก็พูดว่าเป็นเพราะเค้ามีแฟนเลยทำให้ค่าใช้จ่ายไปตกอยู่กับแฟนประมาณแหละค่ะพอเรารู้เราเลยบอกเค้าว่างั้นก็แยกกันจ่ายดีมั้ยจะได้ไม่มีใครเดือดร้อนเค้าก็ตกลงค่ะแต่ก็มาอยู่หอกับเราบ่อยๆแล้วไม่ค่อยกลับบ้านเพราะระทางบ้านกับมหาลัยมันไกลกันค่ะซึ่งเราก็เข้าใจแล้วบอกเค้าทุกครั้งว่าให้เค้ากลับบ้านบ้างเดี๋ยวพ่อกับแม่จะมองไม่ดีซึ่งหลังๆเค้าก็ติดเราค่ะคืออยู่ด้วยกันตลอดจนพ่อกับแม่เค้าให้เอาเราไปอยู่ด้วยกันที่บ้านเพื่อที่จะได้ให้ลูกเค้ากลับบ้านซึ่งแรกๆเราไม่ยอมค่ะเพราะไม่อยากไปรบกวนและเกรงใจผู้ใหญ่ด้วยแต่เค้าไม่ยอมค่ะพ่อแม่ก็จะให้เราไปบ้านเค้าให้ได้ สุดท้ายเราก็ได้เจอพ่อกับแม่ของเค้าค่ะทุกครั้งที่เราจะเข้าบ้านเค้าเราจะซื้อของติดไม้ติดมือไปตลอดค่ะเพราะทำตัวไม่ถูก พ่อแม่เค้าก็ดีค่ะ แฟนเราก็ดีค่ะช่วงหลังๆมานี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรกันเลย จนกระทั่งพ่อแม่แฟนเราจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดค่ะ แล้วทีนี้มีน้องของแฟนอีกคนกำลังจะขึ้นมอปลายพ่อแม่แฟนเป็นห่วงกลัวว่าแฟนจะไม่ดูแลน้องค่ะเลยเรียกเราไปคุย จริงๆเหมือนพ่อเค้าคุยกับแฟนเรามากกว่าค่ะแต่แค่ให้เราไปรับรู้ด้วยว่าจะเอายังไงเพราะถ้าพ่อแม่ไปต่างจังหวัดก็จะมีแค่แฟนกับน้องที่อยู่บ้านกันสองคนซึ่งเหมือนว่าพ่อแฟนกลัวแฟนมาอยู่กับเราและจะทิ้งน้องคนเดียวเราเลยบอกว่าถ้างั้นให้แฟนกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิมก็ได้แล้วเราต่างคนต่างอยู่แล้วพอกลางวันค่อยมาเจอกันซึ่งพ่อแม่แฟนก็พูดต่ออีกว่าแล้วตอนเย็นน้องเลิกเรียนกลับมาจะอยู่กับใครกว่าแฟนจะเลิกงานก็5ทุ่มกว่าจะกลับน้องก็หลับพอดีกลัวจะไม่มีเวลาให้น้องอีกเราเลยบอกว่าถ้าอย่างงั้นให้น้องแฟนมาอยู่หอเราก่อนก็ได้แล้วค่อยกลับตอน5ทุ่มพร้อมกันซึ่งพ่อแม่เค้าก็ไม่ยอมบอกว่ากว่าจะกลับน้องก็ง่วงพอดีไม่งัเนถ้าไม่มีเวลาดูมากนักจะให้แฟนออกจากงานเพื่อจะได้มีเวลาดูแลน้องค่ะซึ่งแฟนเราก็ไม่เห็นด้วยค่ะเพราะทุกวันนี้ตังกินเค้าก็แทบจะไม่มีเพราะให้พ่อกับแม่หมดเค้าอยากทำงานเพื่อจะได้มีตังเก็บบ้างซึ่งพ่อแม่แฟนก็บอกถ้างั้นจะแบกหน้าไปขอให้ญาติช่วยดูน้องก็ได้ซึ่งแม่ก็บอกว่าไม่ต้องเดี๋ยวจะบินไปกลับต่างจังหวัดเพื่อมาหาน้องแฟนทุกอาทิตย์เองแค่น้องคนเดียวดูแลไม่ได้ ด้วยความที่เราเป็นคนกลางค่ะคือเรายังไงก็ได้ค่ะไม่เกี่ยงอยู่แล้วพร้อมจะช่วยอยู่แล้วขอแค่บอกว่าเราควรทำยังไงแต่ก็เหมือนว่าสิ่งที่เราเสนอไปจะไม่ถูกใจเค้าสักอย่างส่วนแฟนเราก็ไม่มีปากมีเสียงจะพูดอะไรก็ไม่ได้อีกผลสุดท้ายเลยตกลงกันได้ว่าพ่อแม่แฟนจะหาหอพักเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆเราเพื่อที่แฟนจะได้ดูแลน้องได้ซึ่งนั่นก็เลยทำให้พ่อออกความเห็นว่าให้เราหาห้องพักที่เป็นหอเดียวกันกับเราค่ะโดยที่เค้าไม่เกี่ยงเรื่องห้องและราคาเพราะเราบอกเค้าว่าถ้าไม่รังเกียจก็จะให้มาอยู่หอเราก่อนซึ่งเราก็หาห้องได้ค่ะและเราก็โทไปบอกเค้าตกเย็นพ่อแม่แฟนเราก็มาที่หอเราค่ะ และเมื่อเค้ามาเห็นสภาพหอเราเค้าก็เหมือนจะคุยกันและพ่อก็บอกกับแม่ว่าไม่เป็นไรแค่ให้น้องซุกหัวนอนก็พอ ซึ่งเราก็รู้ว่าเค้าคงรับไม่ได้ เราเลยเสนอให้เค้าไปหาหอที่ดีกว่านี้แต่ในราคา4000-4500ค่ะซึ่งพ่อแม่แฟนก็เหมือนจะรับไม่ได้และบอกว่าอยู่แค่คนเดียวมันจะแพงไปหาราคาไม่เกิน3000ซึ่งบอกตรงๆว่าหายากมากค่ะเพราะแม่อยากได้าอร์ให้น้องด้วย เราเลยไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไงแล้วค่ะคือไกลไปก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวจะดูแลน้องไม่ได้อีกซึ่งจริงๆแถวมหาลัยเราค่าหอมันก็ราคาประมาณนี้อยู่แล้วค่ะแล้วถ้าจะหาดีๆถูกๆพร้อมแอร์มันหาไม่ได้อยู่แล้ว
ประเด็นคือเรารู้สึกเหมือนเราไม่คู่ควรกับเค้าเลยค่ะเพราะเรามันจนซึ่งก็ไม่สามรถจะช่วยอะไรเค้าได้แล้วเรายังเหมือนเป็นตัวปัญหาอีกที่ทำให้แฟนไม่มีเวลาให้น้องแต่ถามว่าถ้าไม่มีเราปัญหานี้จะเกิดขึ้นมั้ยหรือว่าเราจะคิดไปเอง
คือความรู้สึกเราเหมือนว่าเราโดนดูถูกค่ะและเรารู้สึกว่าเราอยากเลิกกับแฟนด้วยค่ธรรมดา
เพราะเราคิดว่าระยะเวลาสองเดือนมันไม่เยอะหรอกค่ะถ้าเลิกตอนนี้เราน่าจะทำใจได้ดีกว่าฝืนคบต่อไปเพราะเรารู้สึกว่ามันเริ่มไม่โอเคแล้วค่ะเราควรทำยังไงดีค่ะ
ทุกวันนี้อยู่กับแฟนตลอดไปไหนด้วยกันตลอดเค้าดีกับเรานะคะเรามีความเข้ามาแล้วเหมือนมันก็เริ่มหนักใจขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะแล้วไหนจะเรื่องครอบครัวเค้าอีกเราควรทำยังไงดีค่ะควรตัดใจหรือไปต่อดีเพราะที่ผ่านมาก็ดีค่ะแต่ปัญหาเรื่องเงินกับเรื่องครอบครัวมันก็เป็นปัญหาที่เราไม่รู้จะปรึกษาใครแล้วจริงๆค่ะมันสจะดูเหมือนเราเห็นแก่ตัวมั้ยที่ทิ้งเค้าแต่เราอึดอัดค่ะถ้าต้องเจอปัญหาแบบนี้อยู่ ช่วยเราด้วยค่ะเราไม่รู้จะปรึกษาใครแล้วจริงๆ
ควรหยุดพักหรือไปต่อ ทั้งๆที่เรารักกันแต่...
เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ
คือหนูคบกับผู้ชายคนนึงเรียนที่เดียวกันโดยที่ครอบครัวหนูไม่รู้ค่ะว่ามีแฟน หนูคบกับแฟนตอนนี้ได้ประมาณ2เดือนแล้วค่ะแล้วทีนี้พ่อแม่ของแฟนโดยรวมก็ดีค่ะแต่ลึกๆแล้วเราเหมือนจะมีปัญหาที่พูดไม่ได้ค่ะ
คือตั้งแต่คบกับแฟนคนนี้แรกๆเค้าก็ดีค่ะเลี้ยงเรานู่นนี่นั่นด้วยความที่เราเป็นคนขี้เกรงใจค่ะเราเลยปฏิเสธที่จะให้เค้าเลี้ยงเราเลยเสนอตัวเลี้ยงข้าวเค้าบ้างสลับกัน
หลังจากวันนั้นก็เป็นเราที่ต้องออกตังตลอดเลยค่ะแรกๆก็ไม่คิดอะไรเพราะแฟนบอกแล้วว่าครอบครัวของเค้าถูกฟ้องล้มละลายซึ่งเราก็รับได้ค่ะ แต่หลังๆมันกลายเป็นเราที่ต้องออกตลอดค่ะ เพราะเวลาไปกินข้าวด้วยกันแฟนจะบอกว่าไม่มีตังทำงานหาเงินมาให้พ่อแม่หมดส่วนตัวเค้าเองใช้ตังกยศเป็นค่ากินค่ะ แล้วทีนี้พอไปกินข้าวด้วยกันแต่เค้าบอกไม่มีตังเราก็ต้องเป็นคนออกให้ตลอดจนหลังๆมาเค้าเริ่มรู้ตัวเพราะเราบอกเค้าว่าไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบนะเค้าก็เงียบค่ะแล้วหลังๆก็มีสลับกันบ้างเพราะเค้าขอตังค่ากินกับพ่อค่ะซึ่งพอพ่อเค้ารู้ก็พูดว่าเป็นเพราะเค้ามีแฟนเลยทำให้ค่าใช้จ่ายไปตกอยู่กับแฟนประมาณแหละค่ะพอเรารู้เราเลยบอกเค้าว่างั้นก็แยกกันจ่ายดีมั้ยจะได้ไม่มีใครเดือดร้อนเค้าก็ตกลงค่ะแต่ก็มาอยู่หอกับเราบ่อยๆแล้วไม่ค่อยกลับบ้านเพราะระทางบ้านกับมหาลัยมันไกลกันค่ะซึ่งเราก็เข้าใจแล้วบอกเค้าทุกครั้งว่าให้เค้ากลับบ้านบ้างเดี๋ยวพ่อกับแม่จะมองไม่ดีซึ่งหลังๆเค้าก็ติดเราค่ะคืออยู่ด้วยกันตลอดจนพ่อกับแม่เค้าให้เอาเราไปอยู่ด้วยกันที่บ้านเพื่อที่จะได้ให้ลูกเค้ากลับบ้านซึ่งแรกๆเราไม่ยอมค่ะเพราะไม่อยากไปรบกวนและเกรงใจผู้ใหญ่ด้วยแต่เค้าไม่ยอมค่ะพ่อแม่ก็จะให้เราไปบ้านเค้าให้ได้ สุดท้ายเราก็ได้เจอพ่อกับแม่ของเค้าค่ะทุกครั้งที่เราจะเข้าบ้านเค้าเราจะซื้อของติดไม้ติดมือไปตลอดค่ะเพราะทำตัวไม่ถูก พ่อแม่เค้าก็ดีค่ะ แฟนเราก็ดีค่ะช่วงหลังๆมานี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรกันเลย จนกระทั่งพ่อแม่แฟนเราจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดค่ะ แล้วทีนี้มีน้องของแฟนอีกคนกำลังจะขึ้นมอปลายพ่อแม่แฟนเป็นห่วงกลัวว่าแฟนจะไม่ดูแลน้องค่ะเลยเรียกเราไปคุย จริงๆเหมือนพ่อเค้าคุยกับแฟนเรามากกว่าค่ะแต่แค่ให้เราไปรับรู้ด้วยว่าจะเอายังไงเพราะถ้าพ่อแม่ไปต่างจังหวัดก็จะมีแค่แฟนกับน้องที่อยู่บ้านกันสองคนซึ่งเหมือนว่าพ่อแฟนกลัวแฟนมาอยู่กับเราและจะทิ้งน้องคนเดียวเราเลยบอกว่าถ้างั้นให้แฟนกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิมก็ได้แล้วเราต่างคนต่างอยู่แล้วพอกลางวันค่อยมาเจอกันซึ่งพ่อแม่แฟนก็พูดต่ออีกว่าแล้วตอนเย็นน้องเลิกเรียนกลับมาจะอยู่กับใครกว่าแฟนจะเลิกงานก็5ทุ่มกว่าจะกลับน้องก็หลับพอดีกลัวจะไม่มีเวลาให้น้องอีกเราเลยบอกว่าถ้าอย่างงั้นให้น้องแฟนมาอยู่หอเราก่อนก็ได้แล้วค่อยกลับตอน5ทุ่มพร้อมกันซึ่งพ่อแม่เค้าก็ไม่ยอมบอกว่ากว่าจะกลับน้องก็ง่วงพอดีไม่งัเนถ้าไม่มีเวลาดูมากนักจะให้แฟนออกจากงานเพื่อจะได้มีเวลาดูแลน้องค่ะซึ่งแฟนเราก็ไม่เห็นด้วยค่ะเพราะทุกวันนี้ตังกินเค้าก็แทบจะไม่มีเพราะให้พ่อกับแม่หมดเค้าอยากทำงานเพื่อจะได้มีตังเก็บบ้างซึ่งพ่อแม่แฟนก็บอกถ้างั้นจะแบกหน้าไปขอให้ญาติช่วยดูน้องก็ได้ซึ่งแม่ก็บอกว่าไม่ต้องเดี๋ยวจะบินไปกลับต่างจังหวัดเพื่อมาหาน้องแฟนทุกอาทิตย์เองแค่น้องคนเดียวดูแลไม่ได้ ด้วยความที่เราเป็นคนกลางค่ะคือเรายังไงก็ได้ค่ะไม่เกี่ยงอยู่แล้วพร้อมจะช่วยอยู่แล้วขอแค่บอกว่าเราควรทำยังไงแต่ก็เหมือนว่าสิ่งที่เราเสนอไปจะไม่ถูกใจเค้าสักอย่างส่วนแฟนเราก็ไม่มีปากมีเสียงจะพูดอะไรก็ไม่ได้อีกผลสุดท้ายเลยตกลงกันได้ว่าพ่อแม่แฟนจะหาหอพักเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆเราเพื่อที่แฟนจะได้ดูแลน้องได้ซึ่งนั่นก็เลยทำให้พ่อออกความเห็นว่าให้เราหาห้องพักที่เป็นหอเดียวกันกับเราค่ะโดยที่เค้าไม่เกี่ยงเรื่องห้องและราคาเพราะเราบอกเค้าว่าถ้าไม่รังเกียจก็จะให้มาอยู่หอเราก่อนซึ่งเราก็หาห้องได้ค่ะและเราก็โทไปบอกเค้าตกเย็นพ่อแม่แฟนเราก็มาที่หอเราค่ะ และเมื่อเค้ามาเห็นสภาพหอเราเค้าก็เหมือนจะคุยกันและพ่อก็บอกกับแม่ว่าไม่เป็นไรแค่ให้น้องซุกหัวนอนก็พอ ซึ่งเราก็รู้ว่าเค้าคงรับไม่ได้ เราเลยเสนอให้เค้าไปหาหอที่ดีกว่านี้แต่ในราคา4000-4500ค่ะซึ่งพ่อแม่แฟนก็เหมือนจะรับไม่ได้และบอกว่าอยู่แค่คนเดียวมันจะแพงไปหาราคาไม่เกิน3000ซึ่งบอกตรงๆว่าหายากมากค่ะเพราะแม่อยากได้าอร์ให้น้องด้วย เราเลยไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไงแล้วค่ะคือไกลไปก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวจะดูแลน้องไม่ได้อีกซึ่งจริงๆแถวมหาลัยเราค่าหอมันก็ราคาประมาณนี้อยู่แล้วค่ะแล้วถ้าจะหาดีๆถูกๆพร้อมแอร์มันหาไม่ได้อยู่แล้ว
ประเด็นคือเรารู้สึกเหมือนเราไม่คู่ควรกับเค้าเลยค่ะเพราะเรามันจนซึ่งก็ไม่สามรถจะช่วยอะไรเค้าได้แล้วเรายังเหมือนเป็นตัวปัญหาอีกที่ทำให้แฟนไม่มีเวลาให้น้องแต่ถามว่าถ้าไม่มีเราปัญหานี้จะเกิดขึ้นมั้ยหรือว่าเราจะคิดไปเอง
คือความรู้สึกเราเหมือนว่าเราโดนดูถูกค่ะและเรารู้สึกว่าเราอยากเลิกกับแฟนด้วยค่ธรรมดา
เพราะเราคิดว่าระยะเวลาสองเดือนมันไม่เยอะหรอกค่ะถ้าเลิกตอนนี้เราน่าจะทำใจได้ดีกว่าฝืนคบต่อไปเพราะเรารู้สึกว่ามันเริ่มไม่โอเคแล้วค่ะเราควรทำยังไงดีค่ะ
ทุกวันนี้อยู่กับแฟนตลอดไปไหนด้วยกันตลอดเค้าดีกับเรานะคะเรามีความเข้ามาแล้วเหมือนมันก็เริ่มหนักใจขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะแล้วไหนจะเรื่องครอบครัวเค้าอีกเราควรทำยังไงดีค่ะควรตัดใจหรือไปต่อดีเพราะที่ผ่านมาก็ดีค่ะแต่ปัญหาเรื่องเงินกับเรื่องครอบครัวมันก็เป็นปัญหาที่เราไม่รู้จะปรึกษาใครแล้วจริงๆค่ะมันสจะดูเหมือนเราเห็นแก่ตัวมั้ยที่ทิ้งเค้าแต่เราอึดอัดค่ะถ้าต้องเจอปัญหาแบบนี้อยู่ ช่วยเราด้วยค่ะเราไม่รู้จะปรึกษาใครแล้วจริงๆ