เริ่มเข้าเรื่องเลยนะคะ ตอนนี้เราเรียนที่มหาลัยเเห่งหนึ่ง คณะครุศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ค้องยอมรับเลยค่ะว่า อาชีพครูนั้น ไม่ใช่ตัวตนของเราเลย ย้อนไปเมื่อตอนที่จบม.6 เราไม่รุเลยว่าเราจะเลือกเรียนอะไร เราไม่รุเลยว่าจะไปทางไหนดี สิ่งหนึ่งที่เราชอบอย่างเดียวเลยตอนนั้นคือ นิยาย เเละเราอยากเป็นนักเขียนนิยาย เเต่พอคิดๆดูเเล้ว ถ้าเราเป็นนักเขียนจริงๆ บอกตรงๆเลยว่าเราไม่มั่นใจในตัวเอง เรากลัวไส้เเห้ง ถ้าจะยึดอาชีพนี้จิงๆคงเป็นไปไม่ได้สำหรับเราในตอนนั้น บวกกับเราตอนนั้นพึ่งจะมีเเฟนค่ะ เเละเป็นเรื่องปกติ(หรอ) ที่จะติดเเฟน บางครั้งก็ทะเลาะกันบ่อยมาก มันเลยทำให้เราไม่มีสมาธิเเละจิตใจที่จะคิดเรื่องอะไร เเละเหตุผลอีกหนึ่งข้อก็คือ ความขี้เกียจนั่นเอง 😣 จนสุดท้ายเราเลยเลือกเรียนครูค่ะ เพราะไม่รู้จะไปทางไหนเเล้ว เเละครูปีนั้นก็มาเเรง หลายคนพูดถึงเรื่องเงินเดือนเเละสวัสดการต่างๆมากมายของอาชีพครู มันเลยทำให้เราไม่ลังเลที่จะพุ่งเข้าชนครุศาตร์. เเละไม่วอกเเวกไปหาคณะอื่นเลย เเละอาชีพนักเขียนนั้นก็ยังไม่หายไปไหนนะคะ ยังครองใจเราอยู่เสมอมา
ต้องบอกก่อนเลยนะคะว่าเรานั้นภาษาอังกฤษก็พอไปได้ ไม่ได้เก่งกาจเทพอะไรพอมีพื้นฐานอยู่บ้างเราจึงเข้าเรียนปีหนึ่งเเบบไม่ชิวเท่าไหร่ เเต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี พอจึ้นปีสองในใจเริ่มตะหงิดๆเเล้วว่านี่เรามาถูกทางเเล้วหรอ เพราะเราไม่ได้อยากเป็นครูเลย คิดไม่ออกว่าตัวเองมีความรู้เท่าหางอึ่งจะไปสอนลูกเค้ายังไง เเล้วที่สำคัญเราเริ่มรู้ใจตัวเองมากขึ้นเเละไม่อยากหลอกตัวเองต่อไปว่าเราไม่เคยอยากเป็นครูเลยไอ้ที่รุ่นพี่บอกไว้ว่าเรียนๆไปเดี๋ยววิญญาณความเป็นครูก็จะเริ่มมาเอง เเน่เรานี่รอเเล้วรออีกก็ไม่มา สถานการณ์เริ่มเเย่เมื่อเราเรียนมาจนถึงปีสองจวนจะขึ้นปีสามเรารู้ชัดเเจ่มเเจ้งเเดงเเจ๋เเล้วว่าเรานั้นจะไม่ไปเป็นครูเเน่ๆเมื่อเรียนจบมา เเต่ที่ยังไม่ย้ายไม่ซิ่งไปไหนก็เพราะเรื่องเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือ...เงิน... นั่นเองค่ะ สงสารพ่อ ท่านอดทนลำบากส่งเสียเราเรียน ถ้าเราจะซิ่วอีกพ่อคงได้เหี่ยวเเห้งไปตามสายลมเพราะทำงานหนักเเน่ เราเลยอดทน ตั้งใจ เเละยิ้มสู้เรียนต่อไปค่ะ 😅
ตอนนี้เรารู้เเล้วว่าเรานั้น ชอบทำอาหารค่ะ เราอยากไปเรียนทำอาหารจริงๆจังๆ เเต่ก็ติดอยู่อย่างเดียวเเหละค่ะเราเลยหาทางออกโดยการหางานทำ เเละเราก็โขคดี(รึเปล่า) ได้ทำงานในคาเฟ่เล็กๆค่ะ ตอนเเรกรับสมัครเราก็ได้เป็น ผช เเม่ครัว อย่างที่ตั้งใจไว้เเต่พอนานวันไปเรานี่ต้องออกมาช่วยหน้าร้านรับออเดอร์ เเละเสิร์ฟอาหารอยู่หน้าร้านค่ะ เเล้วงาน ผช เเม่ครัวนั้นก็ไม่ค่อยได้ทำเลยเพราะถูกไล่ออกให้มาคอยช่วยหน้าร้าน เรานี่เซ็งมาก อยากจิเฉ่งหน้าเจ้าของร้านสักร้อยที ตอนนี้เราเริ่มที่จะกำหนดชีวิตเเละหนทางตัวเองเเล้วว่าควรจะไปทางไหน เเต่หนทางก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เราอยากจำทำงานบนห้องครัวในเรือสำราญ. เเต่ติดอยู่ที่เราไม่มีความรู้ ไม่มีประสบการณ์อะไรมากมาย เราเลยไม่เเน่ใจว่าอย่างเราเนี่ยตะสามารถสานฝันให้สำเร็จได้มั้ย. ถ้าไม่ได้ เราก็ยังอยากทำงานบนนั้นอยู่ค่ะ เเต่อทจจะหน้าที่อื่นเช่น เเม่บ้าน เสิร์ฟ บริการลูกค้าอะไรเทือกๆนั้นอ่ะค่ะ เพราะทำงานบนเรือนั้นเหนื่อยก็จริงเเต่ค่าตอบเเืนนั้นก็คุ้มมาก(ได้ยินเค้ามาอีกที) เเละยังเป็นการเปิดโลกทัศน์เเละหาประสบการณ์ใหม่ๆให้กับชีวิตที่น่าเบิ่อหน่าย. ซ้ำซาก จำเจของเราได้มีสีสันต์ด้วย เเต่...ข้อจำกัดของเรานั้นก็มีมากมายหลายอย่างอีกเช่นเคยค่ะ เราตัวเล็กค่ะ สูงเเค่ 153 cm. หรือจะเรียกว่าเตี้ยก็ไม่ต่างกัน อยากรู้ว่าเราพอจะมีโอกาสได้ขึ้นไปทำงานบนเรือสำราญมั้ยคะ เเล้วถ้ามี เราต้องทำยังไงบ้าง ตั้งเเต่เริ่มต้นเลย
*ปล.อาชีพนักเขียนนั้นเรายังไม่ลืมนะคะ ยังเป็นที่หนึ่งของเราเสมอ เราคิดไว้ว่าถ้าสามารถทำเป็นอาชีพเสริมควบคู่เสริมที่เรารักควบคู่ไปกับงานประจำได้ค่ะ
อยากทำงานบนเรือสำราญต้องทำยังไงบ้าง???🙏🙏🙏
ต้องบอกก่อนเลยนะคะว่าเรานั้นภาษาอังกฤษก็พอไปได้ ไม่ได้เก่งกาจเทพอะไรพอมีพื้นฐานอยู่บ้างเราจึงเข้าเรียนปีหนึ่งเเบบไม่ชิวเท่าไหร่ เเต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี พอจึ้นปีสองในใจเริ่มตะหงิดๆเเล้วว่านี่เรามาถูกทางเเล้วหรอ เพราะเราไม่ได้อยากเป็นครูเลย คิดไม่ออกว่าตัวเองมีความรู้เท่าหางอึ่งจะไปสอนลูกเค้ายังไง เเล้วที่สำคัญเราเริ่มรู้ใจตัวเองมากขึ้นเเละไม่อยากหลอกตัวเองต่อไปว่าเราไม่เคยอยากเป็นครูเลยไอ้ที่รุ่นพี่บอกไว้ว่าเรียนๆไปเดี๋ยววิญญาณความเป็นครูก็จะเริ่มมาเอง เเน่เรานี่รอเเล้วรออีกก็ไม่มา สถานการณ์เริ่มเเย่เมื่อเราเรียนมาจนถึงปีสองจวนจะขึ้นปีสามเรารู้ชัดเเจ่มเเจ้งเเดงเเจ๋เเล้วว่าเรานั้นจะไม่ไปเป็นครูเเน่ๆเมื่อเรียนจบมา เเต่ที่ยังไม่ย้ายไม่ซิ่งไปไหนก็เพราะเรื่องเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือ...เงิน... นั่นเองค่ะ สงสารพ่อ ท่านอดทนลำบากส่งเสียเราเรียน ถ้าเราจะซิ่วอีกพ่อคงได้เหี่ยวเเห้งไปตามสายลมเพราะทำงานหนักเเน่ เราเลยอดทน ตั้งใจ เเละยิ้มสู้เรียนต่อไปค่ะ 😅
ตอนนี้เรารู้เเล้วว่าเรานั้น ชอบทำอาหารค่ะ เราอยากไปเรียนทำอาหารจริงๆจังๆ เเต่ก็ติดอยู่อย่างเดียวเเหละค่ะเราเลยหาทางออกโดยการหางานทำ เเละเราก็โขคดี(รึเปล่า) ได้ทำงานในคาเฟ่เล็กๆค่ะ ตอนเเรกรับสมัครเราก็ได้เป็น ผช เเม่ครัว อย่างที่ตั้งใจไว้เเต่พอนานวันไปเรานี่ต้องออกมาช่วยหน้าร้านรับออเดอร์ เเละเสิร์ฟอาหารอยู่หน้าร้านค่ะ เเล้วงาน ผช เเม่ครัวนั้นก็ไม่ค่อยได้ทำเลยเพราะถูกไล่ออกให้มาคอยช่วยหน้าร้าน เรานี่เซ็งมาก อยากจิเฉ่งหน้าเจ้าของร้านสักร้อยที ตอนนี้เราเริ่มที่จะกำหนดชีวิตเเละหนทางตัวเองเเล้วว่าควรจะไปทางไหน เเต่หนทางก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เราอยากจำทำงานบนห้องครัวในเรือสำราญ. เเต่ติดอยู่ที่เราไม่มีความรู้ ไม่มีประสบการณ์อะไรมากมาย เราเลยไม่เเน่ใจว่าอย่างเราเนี่ยตะสามารถสานฝันให้สำเร็จได้มั้ย. ถ้าไม่ได้ เราก็ยังอยากทำงานบนนั้นอยู่ค่ะ เเต่อทจจะหน้าที่อื่นเช่น เเม่บ้าน เสิร์ฟ บริการลูกค้าอะไรเทือกๆนั้นอ่ะค่ะ เพราะทำงานบนเรือนั้นเหนื่อยก็จริงเเต่ค่าตอบเเืนนั้นก็คุ้มมาก(ได้ยินเค้ามาอีกที) เเละยังเป็นการเปิดโลกทัศน์เเละหาประสบการณ์ใหม่ๆให้กับชีวิตที่น่าเบิ่อหน่าย. ซ้ำซาก จำเจของเราได้มีสีสันต์ด้วย เเต่...ข้อจำกัดของเรานั้นก็มีมากมายหลายอย่างอีกเช่นเคยค่ะ เราตัวเล็กค่ะ สูงเเค่ 153 cm. หรือจะเรียกว่าเตี้ยก็ไม่ต่างกัน อยากรู้ว่าเราพอจะมีโอกาสได้ขึ้นไปทำงานบนเรือสำราญมั้ยคะ เเล้วถ้ามี เราต้องทำยังไงบ้าง ตั้งเเต่เริ่มต้นเลย
*ปล.อาชีพนักเขียนนั้นเรายังไม่ลืมนะคะ ยังเป็นที่หนึ่งของเราเสมอ เราคิดไว้ว่าถ้าสามารถทำเป็นอาชีพเสริมควบคู่เสริมที่เรารักควบคู่ไปกับงานประจำได้ค่ะ