สวัสดีเพื่อนๆพันทิป ทุกคน หลังจากที่สิงสถิตย์อยู่มาตั้งนาน ก็อยากจะมีกระทู้เป็นของตัวเองบ้าง (เบสิคก่อนเข้าเรื่อง) ขอท้าวความ ...
บอกก่อนว่า เราไม่เคยมีแฟน และคนนี้คือแฟนคนแรกของเรา (20 กว่าปี เพิ่งจะมีเข้ามา) ก็คบกันได้ 2 ปีกว่า ขอออกตัว ตอนคบกันเราก็แค่ผู้หญิง งี่เง่าเอาแต่ใจทั่วไป ง้องแง้ง งุ้งงิ้ง ไปเรื่อย ตอนแรกๆ เขาก็ไม่ได้ทำท่าทีว่ารับเราไม่ได้ เพราะเราก็งอแงมาตั้งแต่แรกๆ
ช่วงปีแรก เป็นอะไรที่หวานแหว๋วหวือหวามาก คือฟีลลิ่งแบบรู้สึกดีมากกก ฉันรักคนนี้ แต่พอเวลาผ่านไปๆ
อะไรที่มันเคยดี มันเคยได้รับ มันเริ่มเปลี่ยนไป เราก็จะเริ่มงี่เง่า และง้องแง้งมากขึ้น กับสิ่งที่เคยได้รับ แล้ววันนึงไม่ได้รับอย่างที่เคยได้
เรารู้แหล้ะ ว่าเขาเปลี่ยนไป ลองถามเขาก็ไม่เคยพูดหรือบอก กลายเป็นเราคิดมากไปเองคนเดียว
หลังๆเราไม่ค่อยได้เจอกัน คุยกัน เท่าไหร่ เพราะเขามีกิจกรรมเยอะ จนมาถึงจุดแตกหัก เราโดนบอกเลิก ด้วยเหตุผลสวยหรู แลดูดี
(แต่คนฟังไม่ได้รู้สึกดีด้วยหรอกนะ) "ไปเจอคนดีที่กว่าเราเถอะ" อื้อหื้อ แปลได้ว่า นี่ชั้นดีเกินไปสินะ (ควรภูมิใจใช่ม่ะ?) ...
ตอนนั้นเราฟูมฟายมาก คือแบบยังไม่ทันเตรียมใจ และก็คิดๆๆๆ อยู่นั่นแหล้ะ เพราะอะไร ทำไมเราถึงเป็นกันแบบนี้ได้นะ
คือพยายามหาเหตุผล ที่มันอาจจะไม่มีแต่แรก
จนเวลาผ่านไปได้สักพัก ได้ข่าวว่า เขามีซัมทิงรองกับคนใกล้ตัว ที่รู้จักเรา เอ่ะ เรื่องมันชักยังไงๆแล้วสิ แต่อย่างว่า ถ้าผู้หญิง
อยากรู้อะไร ต้องรู้ให้ได้ เริ่มสืบเลยจ้า สรุปแล้วมันเป็นจริงสินะ ถ้านับจากเหตุการณ์ต่างๆ เขาต้องจิจ๊ะ ก่อนที่จะเลิกกับเราแน่
อื้มมม จ๊ะ บอกมาเลยแต่แรกจะดีกว่านะ (เราเคยถามเขาเรื่องคนนี้ด้วยแหล้ะ) รู้เองแล้วมันเฮิร์ท
นี่เวลาก็ผ่านมาสักพักใหญ่ๆแล้วนะ เขาก็ดูมีความสุขกันดี เราก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเขาอยู่ ยังมีอารมณ์รัก หวั่นไหว และอีกความรู้สึกนึง
คือรู้สึกผิด ทำไมเราต้องรู้สึกผิดกับเรื่องนี้ด้วยนะ ใครเคยเป็นแบบนี้ รบกวนชี้แนะ วิธีจัดการหน่อยได้มั้ยอะคะ ทำยังไง
ก็กำจัดอารมณ์นี้ไม่ออก แม้จะไม่คิดก็เถอะ //°○°\\
อาจจะเป็นเรื่องน่าเบื่อไปบ้าง ก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน การระบายความรู้สึกของคนๆนี้นะคะ ^^
...เวลาคงจะเยียวยาหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ในเร็ววัน...
*แก้ไขข้อความไม่ขึ้นค่ะ เพิ่งเคยโพส ยังงงอยู่เลย ^^*
เป็นคนถูกบอกเลิก แต่ดันรู้สึกผิดอยู่ตลอด ?
บอกก่อนว่า เราไม่เคยมีแฟน และคนนี้คือแฟนคนแรกของเรา (20 กว่าปี เพิ่งจะมีเข้ามา) ก็คบกันได้ 2 ปีกว่า ขอออกตัว ตอนคบกันเราก็แค่ผู้หญิง งี่เง่าเอาแต่ใจทั่วไป ง้องแง้ง งุ้งงิ้ง ไปเรื่อย ตอนแรกๆ เขาก็ไม่ได้ทำท่าทีว่ารับเราไม่ได้ เพราะเราก็งอแงมาตั้งแต่แรกๆ
ช่วงปีแรก เป็นอะไรที่หวานแหว๋วหวือหวามาก คือฟีลลิ่งแบบรู้สึกดีมากกก ฉันรักคนนี้ แต่พอเวลาผ่านไปๆ
อะไรที่มันเคยดี มันเคยได้รับ มันเริ่มเปลี่ยนไป เราก็จะเริ่มงี่เง่า และง้องแง้งมากขึ้น กับสิ่งที่เคยได้รับ แล้ววันนึงไม่ได้รับอย่างที่เคยได้
เรารู้แหล้ะ ว่าเขาเปลี่ยนไป ลองถามเขาก็ไม่เคยพูดหรือบอก กลายเป็นเราคิดมากไปเองคนเดียว
หลังๆเราไม่ค่อยได้เจอกัน คุยกัน เท่าไหร่ เพราะเขามีกิจกรรมเยอะ จนมาถึงจุดแตกหัก เราโดนบอกเลิก ด้วยเหตุผลสวยหรู แลดูดี
(แต่คนฟังไม่ได้รู้สึกดีด้วยหรอกนะ) "ไปเจอคนดีที่กว่าเราเถอะ" อื้อหื้อ แปลได้ว่า นี่ชั้นดีเกินไปสินะ (ควรภูมิใจใช่ม่ะ?) ...
ตอนนั้นเราฟูมฟายมาก คือแบบยังไม่ทันเตรียมใจ และก็คิดๆๆๆ อยู่นั่นแหล้ะ เพราะอะไร ทำไมเราถึงเป็นกันแบบนี้ได้นะ
คือพยายามหาเหตุผล ที่มันอาจจะไม่มีแต่แรก
จนเวลาผ่านไปได้สักพัก ได้ข่าวว่า เขามีซัมทิงรองกับคนใกล้ตัว ที่รู้จักเรา เอ่ะ เรื่องมันชักยังไงๆแล้วสิ แต่อย่างว่า ถ้าผู้หญิง
อยากรู้อะไร ต้องรู้ให้ได้ เริ่มสืบเลยจ้า สรุปแล้วมันเป็นจริงสินะ ถ้านับจากเหตุการณ์ต่างๆ เขาต้องจิจ๊ะ ก่อนที่จะเลิกกับเราแน่
อื้มมม จ๊ะ บอกมาเลยแต่แรกจะดีกว่านะ (เราเคยถามเขาเรื่องคนนี้ด้วยแหล้ะ) รู้เองแล้วมันเฮิร์ท
นี่เวลาก็ผ่านมาสักพักใหญ่ๆแล้วนะ เขาก็ดูมีความสุขกันดี เราก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเขาอยู่ ยังมีอารมณ์รัก หวั่นไหว และอีกความรู้สึกนึง
คือรู้สึกผิด ทำไมเราต้องรู้สึกผิดกับเรื่องนี้ด้วยนะ ใครเคยเป็นแบบนี้ รบกวนชี้แนะ วิธีจัดการหน่อยได้มั้ยอะคะ ทำยังไง
ก็กำจัดอารมณ์นี้ไม่ออก แม้จะไม่คิดก็เถอะ //°○°\\
อาจจะเป็นเรื่องน่าเบื่อไปบ้าง ก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน การระบายความรู้สึกของคนๆนี้นะคะ ^^
...เวลาคงจะเยียวยาหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ในเร็ววัน...
*แก้ไขข้อความไม่ขึ้นค่ะ เพิ่งเคยโพส ยังงงอยู่เลย ^^*