สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกเลยที่มาตั้งกระทู้เกี่ยวกับปัญหาความรัก ปกติจะรีวิวการเดินทาง สอบถามนู่นนี่ ผมมีปัญหาเกี่ยวกับความรักที่เหมือนจะวนลูปมานาน3-4ปีแล้วตั้งแแต่ผมอยู่ม.ต้นจนตอนนี้อยู่ม.6แล้วครับ บอกไว้ก่อนว่าผมเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเกย์มาตั้งแต่ม.1แล้วครับ แต่ไม่เคยบอกเพื่อนในโรงเรียนเลย แต่เพื่อนในกลุ่มนอกโรงเรียนจะรู้ว่าผมเป็น จนเพื่อนในโรงเรียนเริ่มมารู้ว่าผมเป็นเพราะผมชอบเพื่อนผู้ชายในห้องครับ ทุกครั้งที่ผมชอบผู้ชายคนไหนผมไม่เคยจะสมหวังสักครั้งเลยเพราะผมชอบผู้ชาย(แท้ๆ)นี่ ตอนม.3เคยมีรุ่นพี่ที่รู้จัก(ผมเกิดปี40เขาเกิดปี34)มาขอผมเป็นแฟนแล้วคบกันครึ่งปีก็เลิกคุยไปเพราะเขาเงียบหายไปไม่มีบอกลาเลย แต่ตอนนี้ก็กลับมาคุยแล้วบางครั้งบางคราว จนม.4ผมมาเจอเพื่อนในห้องนี่ล่ะผมรู้สึกชอบเขาทำนู่นทำนี่ให้ทุกอย่างแต่ม.5เขารู้เขาก็ออกท่าทีรังเกียจผมก็เลยเลยตามเลย(ทุกวันนี้ไม่มองแม้แต่หน้า) จนมาเดือนมกราคมนี้ผมเจอรุ่นพี่อีกแล้ว(เกิดปี35)โดยบังเอิญที่สถานที่แห่งหนึ่งกลางใจกรุงละกัน ผมชอบเขาก็คุยกันสักพักเขาก็เงียบไปคุยกันได้1เดือนแต่เขาก็ยังมากดไลค์มาอะไรในเฟสเป็นบางครั้งบางคราว....
เข้าเรื่องเลยละกันนะครับ เมื่อ2ปีก่อนผมได้แอดเฟสน้องคนนึงไป น้องชื่อว่าบี(นามสมมุติ) น้องบีเป็นเด็กโรงเรียนชายล้วนซึ่งอยู่ใกล้โรงเรียนผมที่เป็นสหศึกษาประมาณ500เมตร แล้วบ้านของผมเองอยู่ห่างจากโรงเรียน1กิโลเมตร ส่วนบ้านน้องบีอยู่ห่างออกไปอีกไกลพอสมควร น้องบีอายุน้อยกว่าผม1ปีครับ เมื่อ2ปีที่แล้วผมไปถล่มไลค์น้องบีไปจนน้องบีมาแต๊งค์ไลค์ผมในแชท แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนกระทั่งปีนี้ผมเห็นรูปน้องเขาในฟีตข่าวบ่อยมากๆ ผมเลยรู้สึกหวั่นๆเข้าแล้วสิ จะคุยก็ไม่กล้าทักไป จนในที่สุดต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมาผมเลยรวบรวมความกล้ามากๆทักเขาไป แล้วเราก็คุยกัน ผมบอกชอบน้องเขาก่อนครับ น้องบีก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่น้องเขาก็คุยสนิทสนมกว่าที่ผ่านมา แล้วเราก็ได้เจอกันเพราะเขาทำกิจกรรมที่โรงเรียนเขา วันแรกที่ได้เจอกันผมทำตัวไม่ถูกเลย ผมได้ไปส่งเขาที่บ้านแบบนี้เรื่อยไปทุกวันๆ จนวันที่28มีนาคม ผมชวนน้องบีไปเที่ยวจังหวัดหนึ่งที่เป็นอุทยานประวัติศาสตร์ไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก ผมดูแลเขาดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ทุกอย่างนะครับ ออกเงินค่านู่นค่านี่ให้เพราะผมเป็นคนชวนน้องบีมาเอง น้องบีกินข้าวแล้วป้อนก้านคะน้าให้ผมผมก็ยอมกินทั้งๆที่ตัวเองเกลียดก้านคะน้ามากๆ(แต่กินใบ) จนขากลับก็กลับด้วยรถไฟ ก็ดูแลเขาอย่างดี ที่สถานีนึงรถไฟจอดนานมากๆครึ่งชั่วโมงได้น้องบีเขานอนอยู่ผมก็เอาหนังสือพัดๆให้น้องบีตลอดเกือบๆครึ่งชั่วโมงนั้นเพราะอากาศตอนนั้นร้อนสุดๆ จนถึงหัวลำโพงผมก็ไปส่งเขาที่บ้าน นั่นคือเวลาสุดท้ายที่ผมได้เจอน้องบีครับ พอผมจากไปผมก็เกิดอาการภาวะขาดน้ำตาลโดยทันที(โรคประจำ)เพราะวันนั้นเวียนหัวมาก ร้อนมากๆด้วย ผมคิดว่าทุกอย่างคงเป็นไปได้สวย แต่หลังจากนั้นผมก็ได้คุยกับน้องบีปกติจนถึงวันสงกรานต์ แต่คุยได้น้อยลงจากเดิมเพราะน้องบีเขาทำงาน วันสงกรานต์น้องบีก็กลับบ้านเกิดที่จังหวัดแห่งหนึ่งในภาคอีสาน ผมเองก็กลับบ้านเกิดตัวเองเหมือนกันในภาคตะวันตกที่มีเขื่อน4แห่งก็ไม่ได้คุยกันเลย พอหลังสงกรานต์ผมทักน้องบีไปเขาก็ยิ่งตอบผมน้อยมากๆ โทรไปก็ไม่เคยรับสายเลย จนถึงวันที่18ที่ผ่านมาผมเริ่มนอยด์ๆแล้ว น้องบีก็บอกว่าที่เขาไม่คุยเพราะชาร์ตแบตโทรศัพท์ทิ้งไว้นู่นนี่ผมก็ไม่อะไรนะ เขาบอกว่าเขาอยากอยู่คนเดียว เขายังบอกอีกว่าตั้งแต่ไปเที่ยวมาเขาคิดว่าน้องบีเขาเข้ากับผมไม่ได้ ผมถามว่าเป็นเพราะอะไรเขาก็ไม่ตอบ ผมเลยคิดหนักเลยครับ วันที่19เขาไปค่ายผมยังบอกให้เเขาเดินทางปลอดภัย แต่........ แต่เขาไม่ดูแชทผมเลยครับ นั่นทำให้ผมคิดแล้วว่าเขาเริ่มอยากออกห่างผม วันไปค่ายผมก็กดไลค์รูปเขาทุกรูปนะให้เห็นว่าผมยังไม่จากเขาไปไหน แต่เขาไม่สนใจผมเลยครับ จนเขากลับค่ายมาเขาก็ไม่มีแม้แต่ตอบแชทผมกลับมาเลย ทุกวันนี้ผมรู้สึกกระวนกระวายใจมากๆ ทุกวันเวลาจะนอนผมก็เห็นภาพเขาคิดถึงเขาจนร้องไห้ออกมาทุกๆคืน และวันนี้ผมเลยตัดสินใจทักน้องบีไปว่าทำอะไรอยู่ เขาไม่ตอบผมเลย นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาเริ่มตีตัวออกห่างจากผม ผมเลยมาตั้งกระทู้นี้ เพราะผมคิดว่าน้องบีเขาคงมาเห็นบ้าง แล้วบอกความจริงบ้างว่าเขาตีตัวออกห่างผมเพราะอะไร แล้วทำไมหลังจากเราไปเที่ยวเขาถึงบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ คือถ้าจะเลิกยุ่งเลิกคุยกับผมผมไม่ว่านะครับเพราะทำใจได้แล้ว แต่อยากรู้สาเหตุที่แท้จริงให้ไขข้อสงสัยสักที และสิ่งไหนที่ผมทำไม่ดีก็อยากขอโทษน้องบีมากๆเลยครับ ยังไงผมก็ยังรักน้องบีอยู่นะครับ........
ขอบคุณที่อ่านนะครับ.......
ปล.ผมรีบพิมพ์เพราะเน็ตจะหมดตอนนี้พอดีเลยไม่ได้ตรวจทานไม่ได้ย่อหน้าอะไรนะครับ ขอโทษด้วยนะครับ
ช่วยกลับมาคุยแล้วบอกสาเหตุหน่อยได้ไหม อย่าเงียบจากไปแบบนี้เหมือนคนอื่นได้ไหม (ความรักเกย์)
เข้าเรื่องเลยละกันนะครับ เมื่อ2ปีก่อนผมได้แอดเฟสน้องคนนึงไป น้องชื่อว่าบี(นามสมมุติ) น้องบีเป็นเด็กโรงเรียนชายล้วนซึ่งอยู่ใกล้โรงเรียนผมที่เป็นสหศึกษาประมาณ500เมตร แล้วบ้านของผมเองอยู่ห่างจากโรงเรียน1กิโลเมตร ส่วนบ้านน้องบีอยู่ห่างออกไปอีกไกลพอสมควร น้องบีอายุน้อยกว่าผม1ปีครับ เมื่อ2ปีที่แล้วผมไปถล่มไลค์น้องบีไปจนน้องบีมาแต๊งค์ไลค์ผมในแชท แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนกระทั่งปีนี้ผมเห็นรูปน้องเขาในฟีตข่าวบ่อยมากๆ ผมเลยรู้สึกหวั่นๆเข้าแล้วสิ จะคุยก็ไม่กล้าทักไป จนในที่สุดต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมาผมเลยรวบรวมความกล้ามากๆทักเขาไป แล้วเราก็คุยกัน ผมบอกชอบน้องเขาก่อนครับ น้องบีก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่น้องเขาก็คุยสนิทสนมกว่าที่ผ่านมา แล้วเราก็ได้เจอกันเพราะเขาทำกิจกรรมที่โรงเรียนเขา วันแรกที่ได้เจอกันผมทำตัวไม่ถูกเลย ผมได้ไปส่งเขาที่บ้านแบบนี้เรื่อยไปทุกวันๆ จนวันที่28มีนาคม ผมชวนน้องบีไปเที่ยวจังหวัดหนึ่งที่เป็นอุทยานประวัติศาสตร์ไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก ผมดูแลเขาดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ทุกอย่างนะครับ ออกเงินค่านู่นค่านี่ให้เพราะผมเป็นคนชวนน้องบีมาเอง น้องบีกินข้าวแล้วป้อนก้านคะน้าให้ผมผมก็ยอมกินทั้งๆที่ตัวเองเกลียดก้านคะน้ามากๆ(แต่กินใบ) จนขากลับก็กลับด้วยรถไฟ ก็ดูแลเขาอย่างดี ที่สถานีนึงรถไฟจอดนานมากๆครึ่งชั่วโมงได้น้องบีเขานอนอยู่ผมก็เอาหนังสือพัดๆให้น้องบีตลอดเกือบๆครึ่งชั่วโมงนั้นเพราะอากาศตอนนั้นร้อนสุดๆ จนถึงหัวลำโพงผมก็ไปส่งเขาที่บ้าน นั่นคือเวลาสุดท้ายที่ผมได้เจอน้องบีครับ พอผมจากไปผมก็เกิดอาการภาวะขาดน้ำตาลโดยทันที(โรคประจำ)เพราะวันนั้นเวียนหัวมาก ร้อนมากๆด้วย ผมคิดว่าทุกอย่างคงเป็นไปได้สวย แต่หลังจากนั้นผมก็ได้คุยกับน้องบีปกติจนถึงวันสงกรานต์ แต่คุยได้น้อยลงจากเดิมเพราะน้องบีเขาทำงาน วันสงกรานต์น้องบีก็กลับบ้านเกิดที่จังหวัดแห่งหนึ่งในภาคอีสาน ผมเองก็กลับบ้านเกิดตัวเองเหมือนกันในภาคตะวันตกที่มีเขื่อน4แห่งก็ไม่ได้คุยกันเลย พอหลังสงกรานต์ผมทักน้องบีไปเขาก็ยิ่งตอบผมน้อยมากๆ โทรไปก็ไม่เคยรับสายเลย จนถึงวันที่18ที่ผ่านมาผมเริ่มนอยด์ๆแล้ว น้องบีก็บอกว่าที่เขาไม่คุยเพราะชาร์ตแบตโทรศัพท์ทิ้งไว้นู่นนี่ผมก็ไม่อะไรนะ เขาบอกว่าเขาอยากอยู่คนเดียว เขายังบอกอีกว่าตั้งแต่ไปเที่ยวมาเขาคิดว่าน้องบีเขาเข้ากับผมไม่ได้ ผมถามว่าเป็นเพราะอะไรเขาก็ไม่ตอบ ผมเลยคิดหนักเลยครับ วันที่19เขาไปค่ายผมยังบอกให้เเขาเดินทางปลอดภัย แต่........ แต่เขาไม่ดูแชทผมเลยครับ นั่นทำให้ผมคิดแล้วว่าเขาเริ่มอยากออกห่างผม วันไปค่ายผมก็กดไลค์รูปเขาทุกรูปนะให้เห็นว่าผมยังไม่จากเขาไปไหน แต่เขาไม่สนใจผมเลยครับ จนเขากลับค่ายมาเขาก็ไม่มีแม้แต่ตอบแชทผมกลับมาเลย ทุกวันนี้ผมรู้สึกกระวนกระวายใจมากๆ ทุกวันเวลาจะนอนผมก็เห็นภาพเขาคิดถึงเขาจนร้องไห้ออกมาทุกๆคืน และวันนี้ผมเลยตัดสินใจทักน้องบีไปว่าทำอะไรอยู่ เขาไม่ตอบผมเลย นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาเริ่มตีตัวออกห่างจากผม ผมเลยมาตั้งกระทู้นี้ เพราะผมคิดว่าน้องบีเขาคงมาเห็นบ้าง แล้วบอกความจริงบ้างว่าเขาตีตัวออกห่างผมเพราะอะไร แล้วทำไมหลังจากเราไปเที่ยวเขาถึงบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ คือถ้าจะเลิกยุ่งเลิกคุยกับผมผมไม่ว่านะครับเพราะทำใจได้แล้ว แต่อยากรู้สาเหตุที่แท้จริงให้ไขข้อสงสัยสักที และสิ่งไหนที่ผมทำไม่ดีก็อยากขอโทษน้องบีมากๆเลยครับ ยังไงผมก็ยังรักน้องบีอยู่นะครับ........
ขอบคุณที่อ่านนะครับ.......
ปล.ผมรีบพิมพ์เพราะเน็ตจะหมดตอนนี้พอดีเลยไม่ได้ตรวจทานไม่ได้ย่อหน้าอะไรนะครับ ขอโทษด้วยนะครับ