เรื่องของผมเริ่มจาก ผมรู้จักผู้หญิงคนนึงผมรู้จักกันมาประมาณ 4-5 ตอนผมเจอเค้าครั้งแรกผมก็ชอบเค้าเลยจีบผู้หญิงคนนั้น ช่วงแรกที่คบกันผมก็มีความสุขนะ แต่พอเวลาผ่านไปผมเริ่มรู้สึกว่าผมยังอยากหาใครคุยอีก อาจเป็นเพราะช่วงเด็กที่อยากคุยกับคนนู้นคนนี้ ผมจึงเลิกคุยกับเค้า หลังจากนั้นผมก็คุยกับใครไปเรื่อยจนวันนึงผมกลับรู้สึกว่าทำไมต้องกลับไปคิดถึงเค้าอีก ทั้งๆที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ได้คุยกันเลย น่าจะประมาณ ปีกว่าๆ จนมีวันนึงผมได้ทักไปหาเค้า เค้าก็คุยกับผมดีนะ ผมก็บอกเค้าว่าผมคิดถึงอยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็เลยกลับมาคุยกันอีกแต่ครั้งนี้ผมจิงจัง แต่ปัญหาติดอยู่ที่ว่า เค้าเรียนอยู่ที่กรุงเทพ ผมอยู่ชลบุรี เวลาจะเจอกันก็ยากเพราะระยะทาง แล้วอีกอย่างช่วงนั้นเค้าติดเที่ยวเวลาผมจะติดต่อหรือโทรไป ก็ไม่ค่อยรับ ผมก็แอบเสียใจนะบางที แต่อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาผมไม่ยอมสนใจเค้าและทิ้งเค้าไป แล้วสุดท้ายก็จบแบบเดินคือเราไม่ได้คุยกัน ผมก็เสียใจนะแต่ทำอะไรไม่ได้ แล้วหลังจากนั้นผมก็ไปเจอใครใหม่มากมาย แต่ผมก็เข้าไปดูเฟสดูไอจีของเค้าตลอดว่าเค้าเป็นยังไงบ้าง เค้าก็มีแฟนใหม่แต่ตอนนั้นผมรู้สึกเฉยๆนะ เพราะผมก็มีคนคุยอยู่แล้ว พอเวลาผ่านไปปีกว่า วันนึงผมเข้าไปดูเฟสเค้าเห็นเค้าเช็คอินว่าอยู่ชลบุรี ผมก็เลยทักไปหาเค้าว่ากลับมาชลหรอ ผมก็แอบมีความหวังเล็กๆว่าจะได้เจอก้น หลังจากนั้นก็ได้คุยกันแต่ตอนนั้นเค้ามีแฟนอยู่แล้วแต่ผมไม่มีใคร จนเค้าเลิกกับแฟน เราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหนที่ผ่านมาเพราะผมจิงจังมาก แล้วครั้งนี้เค้าก็ดีกับผมมาก เราก็กลับมาคบกันเค้าทำให้ผมรู้สึกว่าครั้งนี้ผมไม่อยากให้ไปไหนอีกแล้ว ผมก็พามาบ้านนั่งคุยกับพ่อแม่ผมญาติๆผม ตั้งแต่ผมคบใครมาผมไม่เคยพาใครมาแบบนี้ทำแบบนี้ ตอนนั้นผมมีความสุขมาก เค้าก็มาอยู่บ้านกับผมไปไหนก็ไปด้วยกันช่วยงานที่บ้านผม และผมก็รักเค้ามากมากกว่าครั้งที่ผ่านมา แต่ก็ต้องมีบ้างที่อยู่ด้วนกันต้องทะเลาะกันบ้าง ผมก็เป็นคนใจร้อนเธอก็เป็นคนใจร้อน เวลาะทะเลาะกันผมก็ต้องเป็นคนยอมเพราะรู้ว่าถ้าผมไม่ยอมก็ทะเลาะกันอยู่อย่างนั้นผมเลยต้องกลายเป็นคนใจเย็น เราก็คุยกันได้เกือบสองเดือน เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดเท่าที่ผมเคยมีมา แต่ผมเป็นคนขี้จุกจิก โทรถามอยู่ไหนทำอะไร เอาง่ายๆเลยคือหึงเค้า เพราะเค้าก็เป็นผญหน้าตาดีคนนึง ผมก็ต้องมีบ้างที่หึงหวง แต่บางทีมันอาจจะมากเกินไปจนทำให้เค้ารำคาน จนทะเลาะกันบ่อย ถ้าเปรียบผมเป็นเหมือนผู้หญิงเค้าเป็นผู้ชาย เค้าจะนิ่งๆไม่ค่อยอะไร ผมก็เป็นฝ่ายที่จะคอยตามใจ ถึงอยากจะห้ามอะไรเค้าขนาดไหนสุดท้ายผมก็ต้องใจอ่อนยอมเค้าทุกที จนผมเริ่มจุกจิกเค้ามากจนทำให้เค้ารู้สึกอีดอัด พอช่วงหลังๆ เค้าเริ่มแปลกๆเวลาผมจะไปหาที่บ้านเค้าก็บอกไม่ว่าง พอคุยโทสับกันคุยกันไม่ถึงหนึ่งนาทีเค้าก็บอกว่ามีธุระบ้างไรบ้าง จนผมรู้สึกน้อยใจ ว่าไอ่สิ่งที่ผมทำลงไปมันกลับกลายไปทำร้ายเค้า แต่ผมไม่เคยรักใครเท่านี้มาก่อน จนวันนึงผมก็โทไปถามเค้าว่าตอนนี้ยังอยากคุยหรือไม่อยากคุยกับผมแล้ว
เค้าก็บอกยังไงก็ได้ ผมก็เลยบอกพูดมาตรงๆเลยเพราะผมจะได้ทำตัวถูก เค้าก็ตอบว่าเค้าอยากอยู่คนเดียว เท่านั้นแหละอยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุดจนผมได้แต่ตั้งคำถามในใจว่าทำไมๆๆ อยู่อย่างนี้เค้าก็เงียบหายไปจนผมบอกเพราะอะไรทำไมทำแบบนี้ ผมขอเหตุผลที่เค้าต้องอยู่คนเดียว เค้าก็บอกว่าผมจู้จี้จุกจิกมากไปจนเค้าไม่มีเวลาส่วนตัว แล้วก็ลืมแฟนเก่าไม่ได้ ผมก็ยอมรับนะว่าผมเป็นคนอย่างนั้น ผมเลยขอโอกาสเค้าว่าขอให้ผมเปลี่ยนตัวเองได้มั้ยขอทำอะไรเพื่อคนที่ผมรักได้มั้ยเค้าก็ตอบว่าไม่ได้ ผมรู้นะว่าโอกาสไม่ได้มีเหมือนอากาศที่จะมาให้บ่อยๆ และตอนนั้นผมก็ไม่รู้จะทำไงผมเลยขับรถไปหาเค้าที่บ้าน ไปเจอเค้ากับแม่เค้าอยู่ข้างล่าง ไม่ว่าผมจะขอร้องหรือพูดยังไงเค้าก็ยืนยันคำตอบเดิม จนตอนนี้เวลาก็ผ่านมาหลายวันผมก็ไม่ได้คุยกับเค้า โทไปก็ไม่รับ ไปหาที่บ้านก็ไม่อยู่ จนทุกวันนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

ถ้าเค้าเข้ามาเห็น ผมอยากบอกให้เค้ารู้ว่าผมยังรอเค้าเหมือนเดิม ผมรักเค้าไม่รู้จะรักไงแล้ว ยอมแล้วทุกอย่างอะไรที่ไม่ดีผมก็พร้อมจะแก้ไข
                      แค่อยากให้สิ่งที่ผมวาดฝันไว้กลายเป็นจิง เค้ารออยู่ที่เดิมนะ F


ที่ผมเล่ามาอาจมีบางตอนที่ผมเล่าให้ฟังไม่ได้นะครับ