เราเห็นแก่ตัวไปไหม :(

คือเรามีแฟนเป็นทอม เราเจอกับเค้าในบีทอกเรานัดเจอกัน เเล้วเราก็ได้เป็นแฟนกัน เค้าเป็นคนแนกของเรา เรารักเขามาก พอเวลาผ่านไปช่วงปีใหม่เค้ามานอนกับเราที่บ้าน เค้านอยกับเรามาตลอดเค้าเป็นคนเจ้าอารมเอาแต่ใจแต่เราก็ยอมเพราะเรารักเขา เขาชอบพูดว่าจะไปหาคนใหม่เราก็จะว่าเค้าเค้าก็บอกล้อเล่นเขา้ป็นแบบนี้บ่อยมากจนบางครั้งเรานอยด์แต่เราก็ไม่อยากบอกเค้าเค้าเคยบอกเลิกเราบ่อยมากเราร้องไห้ เค้าก็คืนดีเค้าเคยไม่สบายเราเฝ้าทั้งคืน เค้าก็จะขอบคุณเรา เมื่อไม่นานรถล้มเราเป็นห่วงเค้าเเต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่แผลถลอก เราก็ยังห่วงเค้าอยู่ดี แล้ววันที่รถล้มของบางอย่างพังเค้าก็ขอที่บ้านซื้อใหม่ที่บ้านก็ซื้อให้แต่ต้องนอนที่บ้านเค้าเอง เค้าเลยไม่ได้มานอนบ้านเราเลยเราเสียใจเหมือนประมาณว่ามันเป็นความเคยชินที่เรานอนกับเค้าทุกคืน แล้วอยู่ๆเราก็ไม่มีเค้านอนด้วย เราก็ร้องไห้ ( ไม่เลิกกันแต่ดันร้องไห้)เราก็ไม่เข้าใจตัวเอง เราอยากนอนกะเค้ามาก เราผูกพันมาก เราลองคิดนะถ้าเราเลิกกับเค้าขึ้นมาเราจะทำยังไงเราอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีเค้า นี่แค่เค้าไม่ได้นอนกับเราเรายังเป็นขนาดนี้เลย บ่นเยอะไปหน่อยแต่อยากระบายจริงๆ ขอบคุณที่อ่านน้า
ปล. เราไม่รู้จะแท๊กอะไรอ่ะกระทู้เเรกของเราเลย