รู้สึกสงสัย??

ก่อนอื่นเลยก็ขอเล่าเรื่องที่ผ่านมาประมาณ2ปีที่แล้ว ช่วงนั้นเป็นช่วงsummer เราก็ไปเที่ยวที่ชลบุรี ที่นั่นก็มีญาติๆเราอยู่ พอเรากับครอบครัวไปถึง เราก็ได้เจอกับคนๆนึง เค้ามีรูปร่างสูง ขาว อืมตอนนั้นก็ยังเห็นหน้าเขาคนนั้นไม่ชัด แต่รู้สึกว่าเขาคนนั้น คล้ายกับคนที่เราเคยฝัน ในฝันก็ได้เจอกับผชคนหนึ่ง ใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาว พอเราเห็นเขาเราก็คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ เราก็ไม่คิดไรนะ แล้วคนนั้นก็เป็นเพื่อนของญาติเรา อืมแต่เราไม่ได้ทำความรู้จักอะไรกันหรอก เพราะสักพักเรากับครอบครัวและญาติๆก็ไปสัตหีบ เพราะที่นั่นเป็นบ้านของน้าอีกคน ก็ไปพักที่นั่นประมาณ3-4วัน เรากับครอบครัวก็กลับบ้าน พอเรากลับถึงบ้าน เราก็อยากรู้จักคนๆนั้น เราก็ถามญาติเรานะว่ามีเฟซ มีไลน์คนๆนั้นรึป่าว เราก็ถามชื่อว่าเขาชื่ออะไร เรียนชั้นไหน โรงเรียนไร เนี่ยเราถามญาติเราหมดเลยนะ แต่ญาติเราบอกว่าถ้าอยากได้เฟซก็หาเอง ตอนนั้นเราแทบบ้าอ่ะ เราทำทุกๆอย่างเพื่อที่จะได้เฟซคนๆนั้นมา แล้วในที่สุดเราก็หาเฟซเขาจนเจอ เราดีใจมาก เรารีบแอดเขาไปเลย ในใจก็คิดนะว่าเขาคงไม่รับแอดหรอก เพราะเราก็ไม่รู้จักกัน แต่ก็ผิดคาด เขาคนนั้นรับแอดเรา เราดีใจมาก เรารีบบอกญาติเราว่าเขารับแอดแล้ว ญาติก็บอกเราว่าทักมันไปดิ(ญาติเราเป็นผช เป็นเพื่อนของB)เราก็ไม่กล้าทักไป เราได้แต่มองจุดสีเขียว มองจนมันดับไป เราทำใจอยู่นาน กว่าจะกล้าทักเขาไป พอเราทักไป เค้าก็ออฟไลน์ซะแล้ว ตอนนั้นเราคิดว่าเราไม่น่าทักไปเลย เสียความรู้สึก แต่พอสักพักเขาก็ตอบเรามา ตอนนั้นเราดีใจมาก เราก็คุยเรียบๆอ่ะ พยายามคุยเหมือนเพื่อนที่สุด ไม่อยากให้เขารู้ว่าเรารู้สึกยังไงกับเขา เราก็แกล้งถามไปว่ารู้จักเราป่าว เค้าก็ตอบมาว่า อ๋อ...ญาติของอาทปะที่มาชล เราก็ตอบว่าใช่ เราไม่คิดว่าเขาจะจำได้ แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ตั้งแต่นั้นมาเราก็คุยกัน แต่ก็รู้สึกว่ามีแค่เราที่ชวนเขาคุยตลอด เราสึกว่าเราไม่เป็นตัวของตัวเอง จนเราหยุดกับเขามาได้ปีกว่า จนตอนนี้เราและเขาก็จบม.6กันแล้ว ต่างคนก็ต่างเรียนต่อมหาลัย แต่ตอนนี้กว่ามหาลัยจะเปิดก็เดือนสิงหา เราคิดว่าเราอยากกลับไปชลบุรีอีกครั้ง แต่พอเรากลับไปเราก็ได้เจอเขาแค่แป๊ปเดียว อีกไม่กี่วันเขาก็ไปกทม ไปเตรียมสอบแพทย์วพม เราก็คาดกันอีกแล้ว แต่ตอนนั้นเรากลับมาคุยกับเขาในเฟซละนะ จากที่หายไปปีกว่า พอตอนเขากลับจากกทม วันนั้นเราก็กลับบ้านเหมือนกัน พ่อกับแม่มารับ เอาจริงนะเราอยากเจอเขามาก แต่ก็ไม่ได้เจอ พอเรากลับถึงบ้านอีกไม่กี่วันเราก็รับวุฒิจบม.6 ญาติๆเราก็โทรมาบอกว่าBกลับมาแล้ว เนี่ยกำลังจะไปดูหนังกัน เราก็อยากไปนะแต่จะให้ไปได้ไง เนี่ยเรากับเขาอยู่คนละจังหวัดเลย ห่างกันตั้งหลายกิโล จนในที่สุดเราก็กลับไปอีกครั้ง พ่อกับแม่ก็ไปส่งเรา วันนั้นก็วันที่31 มี.ค.58 พอไปถึงญาติเราก็บอกว่าB(นามแฝง)เพิ่งกลับไปมะกี๊ เราก็เศร้าเลยตอนนั้น พอสักพักBมาอีกแล้ว มาพร้อมกีต้าร์ ตอนนั้นจากที่เราเศร้า เราก็กลับมามีชีวิตชีวามากขึ้น ตอนแรกอ่ะพวกเราก็นั่งเล่นโดมิโนกัน แล้วพี่เราก็พูดขึ้นว่าถ้าใครแพ้ ให้กินขนม(ขนมเค็มมาก เหมือนกินเกลืออ่ะ)ให้ทุกคนป้อน สรุปคือเราแพ้ คนแรกที่ป้อนก็พี่เรา ก็เวียนกันไป แล้วพอถึงB เราก็คิดว่าเขาก็คงยื่นให้ แต่ผิดคาด เขายื่นมาถึงปากเราแล้ว แต่เรารีบหยิบจากมือเขามากินเอง ตอนนั้นเราไม่กล้าจริงๆถึงจะแอบชอบเขาก็เหอะ และพอเวลาผ่านไปเรากับBก็สนิทกันมากขึ้น แต่เวลาBเจอเรา เขาเขินนะ
เวลากับเราก็ไม่กล้าสบตา แต่เขาก็แอบเนียนนะ เขาชอบมานั่งข้างๆเราตลอด บางวันก็นั่งหันหน้าเข้าหาเรา บางวันก็นั่งข้างหลังเรา ใครๆมองก็คิดว่าเราเป็นแฟนกัน ไปดูหนังก็เหมือนว่าเขามองเรา มันรู้สึกได้จริงนะ