คือนี้เป็นครั้งแรกของเราครับ
คือเรื่องของเราที่เรากำลังจะเล่าก็อาจจะมีคำถามที่อยากได้ความคิดเห็นด้วยนะครับ
คือเรื่องความรักของเรามีอยู่ว่า
วันนึงเราไปเที่ยวร้านเหล้าแถวๆมหาลัยตามปกติเหมือนเดิมทุกครั้งที่ผ่านมา คือ แต่วันนั้นเราก็ดื่มเยอะนะ แต่แค่ตาลายนิสนึง 😄
คือเราก็เดินไปเดินมาทั้งร้าน และ เป็นจังหวะนึงที่เรายืนโต๊ะเพื่อนนานพอสมควร แล้วคือตอนนั้นเราเหมือนรู้สึกได้ยินเสียงใครเรียก
พี่ค่ะ พี่ค่ะ ~ คืออีกเรากยังไม่สนใจ และอีกสีกแป๊ปก็มีเสียงเรียกอีก
พี่ค่ะ พี่ค่ะ ~ ทีนี้เราหันไปและเห็นหน้านาง หื้มคือ ตั๊ลล๊าก >.<
เรานี้รีบหันแบบทำหน้าเข้มแบบเห้ย ! กุไม่เขิล และตอบว่า ครับว่าไง (คิดในใจขอเบอร์กุชัว100%)(คนที่คิดยังงี้ต้องมั้นน่ามาก)555 😄 นางก็ตอบว่า ~~
พี่ค่ะ ^^ ถ่ายรูปพวกหนูให้หน่อยค่ะ 👍📷
เรา : หื้ม! อ่อว์ ได๊สิ๊ (ความที่กุพกความมั้นน่าไปเต็มที่) คำเดียว เงิบ555
อะเราก็ถ่ายให้นางแต่คือเราก็อยู่ในช่วงภวังของการมึนกำลังจะเมาไงคือเราก็พยายามถ่ายให้นางนะแต่โทสับนางดีเลเว่อร์หรือช้าเฟ่อ
พอถ่ายเสดเราก็บอกพวกน่าเป็นในๆแบบ ภาพอาจจะไม่ค่อยชัดนิสนึงกล้องน้องช้าบวกพี่เมาด้วยครับ 👏
พอเราส่งกล้องให้สีหน้าพวกนางทั้งหลายทำหน้าแบบเอิ่ม (นี้ไหนบอกว่านิสนึงง่ะ)(คือรูปมันใช้ไม่ได้เลยสักรูปงาะ55555)
เราเห็นปุบตีเนียนเรากลับครับ5555 แต่สิ่งที่เราประทับใจนางคนนั้นคือ ตา และ ความเฮฮาของนาง
🙏พอวันต่อมาเราก็จำนางได้นะ แต่คือส่วนตัวไม่กล้าจีบไม่กล้าสบตาคนที่เราชอบเลย ~เลยชอบแต่ไม่จีบ
วันต่อมาเราก็มาเที่ยวต่อที่เดิม ร้านเหล้า👍เรานั่งโต๊ะเดิมประจำ เราเข้าไปเราก็มองหานะแต่ไม่ได้ตั้งใจมองหาขนาดนั้น คือเจอก็ดีไม่เจอก็ไม่เป็นอะไรเราก็นั่งไปจนอีกประมานชั่วโมงก็ปิดละ
เราก็คิดว่าคงไม่ได้เจอละช่างมันเถอะ...พอพูดจบแล้วเราก็เงยหน้ามองไปโต๊ะที่อยู่ด้านบนมันเป็นมุมพอดี...แบบคือเอิ่มหื้มหู๊ยยย~~~ >.<
นางมาแบบคือวันนี้เราไม่เมาไงและนางก็ไม่ได้แต่งหน้ามาการแต่งตัวทำผลของนางคือมาแบบอยู่ห้องอะไม่ได้กะมา แต่ถ้าในความคิดเราความเห็นเรา เห้อ!! นางหน้ารักกว่าแต่งหน้าอีกหู๊ยยใจละลายจิงๆ..
และพอหลังจากวันนั้นเราไปร้านเหล้าทุกวันเล๊ยยย สบายใจปายไปเพื่อเจอนาง คือไม่รู้หรอกเจอไม่เจอ ถ้าเจอก็ฟินถ้าไม่เจอก็เมา แต่คือคนคู่กันยังไงก็เจอ 555555
ประเด็นหลักเลย...โต๊ะนางอยู่ข้างๆโต๊ะเราเล๊ยย ..... เราพยายามมองนางไม่ให้นางรู้ตัว เราทำยังงี้ประมาน 2-3อาทิตที่มองแต่ไม่จีบไม่สบตาหื้มมันคือความสุขจิงๆ ...จนวันนึงเรามองไปและนางมองมาพอดีสายตามองกันพอดี๊คือหลบทันมั้ยไม่รู้ที่รู้ๆ...และหลังจากนั้นนางก็จะหันมาเป็นพักๆ บางทีนางอาจจะพากิ๊กมาด้วยนั่งข้างนางเราก็อื้มไม่ได้อะไร แต่พอหลังจากนั้นเราก็เรียนหนักเริ่มที่จะต้องหยุดเที่ยวไปช่วงนึงก็เกือบๆเดือน จนลืมนางไปเลยทำงานอย่างเดียว แต่มันมีบางอย่างเกิดขึ้นคือเสียงแชทที่ดังขึ้นคือก็จริงที่มันเป็นเรื่องปกติของเราอะแต่ที่มันไม่ปกติคือ...นางคนนั้น ทักแชทเฟสมา ว่า...หน้าคุ้น คุ้น!!!! เราก็เขิลดิและตอบไปว่า...หน้าคุ้นเหมือนนะ >.<"
คือไม่รู้จะพูดจะตอบอะไร) และเราก็นั่งคิดว่ากุไปเอาเฟสมาจากไหนวะเป็นเพื่อนกันตอนไหน ....พอคุยเสด นางจบแต่เราไม่จบ
เช้าวันต่อมา....รอแชท มีแต่ของเพื่อน พี่ น้อง บลาๆๆๆ ....เราก็บอกตัวเองแล้วว่าไม่รอแล้วพอๆ....ทักนางไปเองเลยดีฟ่า 😆
เราก็ทักไปเลยจร้าคุยๆๆๆๆๆๆ จนเราเลิกคุยกะนางไปสักพักนึง เพราะห่างกันช่วงปิดเทอมด้วย มันเลยห่างงงและเราก็คิดว่าเค้าคงไม่สนใจอย่างเราหรอกอือ
พอเวลาผ่านไป 2 เดือน เราก็มีคุยๆครบบ้างในระยะนั้นแต่พอ 2 เดือนกว่านางทักมา ว่านางไม่ได้โกดแล้วนะที่เราอยู่ๆก็มีแฟน คุยกันได้นะไม่ได้โกดแล้ว ปรับความใจกันเสดนางก็เงียบไป
แต่พอวันต่อมามันทำให้ความรู้สึกมันกลับมาหมด เราคิดถึงนางอยากคุย...เลยตัดสินใจทักแชทเฟสไปคุยทำตัวปกติ จนกลับมาคุยกันใหม่ นางก็ถามว่าคนที่ครบอยู่ไม่ว่าหรอ เราก็ตอบตรงๆคือเลิกแล้ว ก็คือกุโสดแบ๊ววววว หลังจากนั้น เราก็ครบกัน
พอเวลาผ่านไปผมและเทอมีความสุขมากเวลาอยู่ด้วยกันทั้งๆที่พ่อแม่เค้าห้ามนางไม่ให้คบเรา เราเคยโทรไปแม่นางรับด่าเรา...ถ้าถามว่าแรงมั้ยบอกเลยว่าจุกไปเลย เกือบเลิกนะตอนนั้น แต่นางส่งข้ข้อความมาว่า รับเถอะเค้าอยากคุยก่อนถึงว่าเราจะต้องเลิกกันจริงๆขอพูดอะไรหน่อย เราก็เลยรับเราไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงร้องไห้ของนางเลยแต่คือตอนนั้นเราก็ไม่ชอบที่แม่นางมาด่าเหมือนกัน...เราเลยถามแค่มีอะไร...นางพูดมาประโยคนึงเราถึงกลับลืมความโกดแม่นางเลย นางพูดว่า ....อยู่กับเค้านะได้มั้ยเค้าไม่เคยขอร้องใคร เพราะไม่มีดีกับเค้าเเบบเทอ เราตอบไปแบบไม่ต้องคิดว่า...ได้ครับ 😂 หลังจากวันนั้นเราก็ครบกันบางทีอาจมีเรื่องแม่นางบ้างที่คอยกัด แต่เราไม่สนใจว่าแม่นางจะชอบไม่ชอบอาจจะทะเลาะกันบ้าง(แทบทุกวัน)55555 จนมาถึงวันนี้เราเริ่มเครียดละคิดมากละสิไม่รู้ว่าควรทำไงส่วนนางร้องไห้ทุกวัน เราซึ่งเสียใจไม่แพ้กันแต่เราต้องเป็นคนที่ฝืนยิ้มปลอบนางว่า...
เรา : จะร้องทำไมไม่ได้เลิกกันสักหน่อยนะ😊
นาง : เค้าพยายามแล้วแต่มันห้ามไม่ได้เลย
เรา : ผมกอดเค้าแล้วพูดว่า...เราต้องผ่านมันไปด้วยกันนะ...มันก็แค่บททดสอบนึงที่เราจะได้รู้ว่าเค้ารักเราแค่ไหน ถ้าเราผ่านมันไปได้ ทางข้างหน้าก็คงไม่ยากแล้วสำหรับเรา
นาง : นางยิ้มและมองน่าผมและพูดว่า...เค้ารักเทอนะ😊😘
เราผมให้นางแต่ใครจะรู้ว่ามันทรมานมากนะที่มันต้องเป็นแบบนี้ ตอนนี้ผมครบเค้ามา9เดือนจะเข้าเดือนที่10แล้ว อยู่ด้วยกันทุกวันทานข้าวพร้อมกันทุกมื้อคือเอาแค่ว่า ผมมองและสัมผัสเค้าได้ตลอดเวลาแต่มันทำใจยากตรงที่ ถ้านับวันนี้ไป ผมเหลือเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันทุกวัน เหลือเวลาอยู่แค่ 2 วัน ผมกลับไปอยู่บ้านไปทำงาน แฟนผมก็ต้องกลับบ้านและไปฝึกงาน และถ้าผมก็ไปหาเข้าที่บ้านไม่ได้อยู่แล้ว จะเจอข้างนอกหรอก็ไม่รู้จะได้เจอรึป่าว 😭 แต่ผมเครียดและคิดมากตรงที่ เรื่องราวมันจะเป็นเหมือนเดิมรึปล่าวมันจะเจ็บเหมือนเดิมมั้ยจะถูกหลอกอีกรึป่าว เพราะคนที่แล้วสถานะการเป็นแบบนี้เลยเค้าบ้านต่างจังหวัดอยู่คนละฝั่งประเทศแต่ยังดีที่เรายังเข้าหาพ่อแม่ครอบครัวเข้าได้เเต่สุดท้ายเค้าก็มีคนอื่นถึงจะคุยกันทุกวันเปิดกล้องคือจะบไม่ได้ไล่ไม่ทัน..แต่กับแฟนผมคือพ่อแม่เค้าก็ยังไม่ยอมรับ.."ถึงจะใกล้กัน แต่ไม่สามารถใใกล้กันได้" มันกลัวไปหมดเราเชื่อใจเค้านะแต่คือมันก็เลิกคิดไม่ได้ว่าจะโดนแบบเดิมอีกมั้ยเพราะผมรักผู้หญิงคนนี้มากจริงๆถึงเค้าจะงอแงไม่เคยยอม แต่ผมพูดเลยว่ารักมากผมหยุดทุกอย่างแต่ไม่รู้จะพอที่จะทำให้เค้าหยุดได้มั้ย เพราะผมและเค้าต้องห่างกันถึง 1 ปี ผมเชื่อในตัวผมและแฟนผมนะว่าเรารักกัน เพราะมีทั้ง พ่อแม่เค้า เวลา 1 ปีกับใจอีก1คนว่าจะเปลี่ยนมั้ย
เรื่องความรัก : (ผมควรทำยังไงดี ควรเชื่อใจหมดหรือจะลด ? 😢)
เรื่องพ่อแม่ : (ผมจะต้องทำยังไงให้เค้ายอมเปิดใจสักนิดหรือเปิดใจให้ผม )
ความรักvsเวลา :(
คือเรื่องของเราที่เรากำลังจะเล่าก็อาจจะมีคำถามที่อยากได้ความคิดเห็นด้วยนะครับ
คือเรื่องความรักของเรามีอยู่ว่า
วันนึงเราไปเที่ยวร้านเหล้าแถวๆมหาลัยตามปกติเหมือนเดิมทุกครั้งที่ผ่านมา คือ แต่วันนั้นเราก็ดื่มเยอะนะ แต่แค่ตาลายนิสนึง 😄
คือเราก็เดินไปเดินมาทั้งร้าน และ เป็นจังหวะนึงที่เรายืนโต๊ะเพื่อนนานพอสมควร แล้วคือตอนนั้นเราเหมือนรู้สึกได้ยินเสียงใครเรียก
พี่ค่ะ พี่ค่ะ ~ คืออีกเรากยังไม่สนใจ และอีกสีกแป๊ปก็มีเสียงเรียกอีก
พี่ค่ะ พี่ค่ะ ~ ทีนี้เราหันไปและเห็นหน้านาง หื้มคือ ตั๊ลล๊าก >.<
เรานี้รีบหันแบบทำหน้าเข้มแบบเห้ย ! กุไม่เขิล และตอบว่า ครับว่าไง (คิดในใจขอเบอร์กุชัว100%)(คนที่คิดยังงี้ต้องมั้นน่ามาก)555 😄 นางก็ตอบว่า ~~
พี่ค่ะ ^^ ถ่ายรูปพวกหนูให้หน่อยค่ะ 👍📷
เรา : หื้ม! อ่อว์ ได๊สิ๊ (ความที่กุพกความมั้นน่าไปเต็มที่) คำเดียว เงิบ555
อะเราก็ถ่ายให้นางแต่คือเราก็อยู่ในช่วงภวังของการมึนกำลังจะเมาไงคือเราก็พยายามถ่ายให้นางนะแต่โทสับนางดีเลเว่อร์หรือช้าเฟ่อ
พอถ่ายเสดเราก็บอกพวกน่าเป็นในๆแบบ ภาพอาจจะไม่ค่อยชัดนิสนึงกล้องน้องช้าบวกพี่เมาด้วยครับ 👏
พอเราส่งกล้องให้สีหน้าพวกนางทั้งหลายทำหน้าแบบเอิ่ม (นี้ไหนบอกว่านิสนึงง่ะ)(คือรูปมันใช้ไม่ได้เลยสักรูปงาะ55555)
เราเห็นปุบตีเนียนเรากลับครับ5555 แต่สิ่งที่เราประทับใจนางคนนั้นคือ ตา และ ความเฮฮาของนาง
🙏พอวันต่อมาเราก็จำนางได้นะ แต่คือส่วนตัวไม่กล้าจีบไม่กล้าสบตาคนที่เราชอบเลย ~เลยชอบแต่ไม่จีบ
วันต่อมาเราก็มาเที่ยวต่อที่เดิม ร้านเหล้า👍เรานั่งโต๊ะเดิมประจำ เราเข้าไปเราก็มองหานะแต่ไม่ได้ตั้งใจมองหาขนาดนั้น คือเจอก็ดีไม่เจอก็ไม่เป็นอะไรเราก็นั่งไปจนอีกประมานชั่วโมงก็ปิดละ
เราก็คิดว่าคงไม่ได้เจอละช่างมันเถอะ...พอพูดจบแล้วเราก็เงยหน้ามองไปโต๊ะที่อยู่ด้านบนมันเป็นมุมพอดี...แบบคือเอิ่มหื้มหู๊ยยย~~~ >.<
นางมาแบบคือวันนี้เราไม่เมาไงและนางก็ไม่ได้แต่งหน้ามาการแต่งตัวทำผลของนางคือมาแบบอยู่ห้องอะไม่ได้กะมา แต่ถ้าในความคิดเราความเห็นเรา เห้อ!! นางหน้ารักกว่าแต่งหน้าอีกหู๊ยยใจละลายจิงๆ..
และพอหลังจากวันนั้นเราไปร้านเหล้าทุกวันเล๊ยยย สบายใจปายไปเพื่อเจอนาง คือไม่รู้หรอกเจอไม่เจอ ถ้าเจอก็ฟินถ้าไม่เจอก็เมา แต่คือคนคู่กันยังไงก็เจอ 555555
ประเด็นหลักเลย...โต๊ะนางอยู่ข้างๆโต๊ะเราเล๊ยย ..... เราพยายามมองนางไม่ให้นางรู้ตัว เราทำยังงี้ประมาน 2-3อาทิตที่มองแต่ไม่จีบไม่สบตาหื้มมันคือความสุขจิงๆ ...จนวันนึงเรามองไปและนางมองมาพอดีสายตามองกันพอดี๊คือหลบทันมั้ยไม่รู้ที่รู้ๆ...และหลังจากนั้นนางก็จะหันมาเป็นพักๆ บางทีนางอาจจะพากิ๊กมาด้วยนั่งข้างนางเราก็อื้มไม่ได้อะไร แต่พอหลังจากนั้นเราก็เรียนหนักเริ่มที่จะต้องหยุดเที่ยวไปช่วงนึงก็เกือบๆเดือน จนลืมนางไปเลยทำงานอย่างเดียว แต่มันมีบางอย่างเกิดขึ้นคือเสียงแชทที่ดังขึ้นคือก็จริงที่มันเป็นเรื่องปกติของเราอะแต่ที่มันไม่ปกติคือ...นางคนนั้น ทักแชทเฟสมา ว่า...หน้าคุ้น คุ้น!!!! เราก็เขิลดิและตอบไปว่า...หน้าคุ้นเหมือนนะ >.<"
เช้าวันต่อมา....รอแชท มีแต่ของเพื่อน พี่ น้อง บลาๆๆๆ ....เราก็บอกตัวเองแล้วว่าไม่รอแล้วพอๆ....ทักนางไปเองเลยดีฟ่า 😆
เราก็ทักไปเลยจร้าคุยๆๆๆๆๆๆ จนเราเลิกคุยกะนางไปสักพักนึง เพราะห่างกันช่วงปิดเทอมด้วย มันเลยห่างงงและเราก็คิดว่าเค้าคงไม่สนใจอย่างเราหรอกอือ
พอเวลาผ่านไป 2 เดือน เราก็มีคุยๆครบบ้างในระยะนั้นแต่พอ 2 เดือนกว่านางทักมา ว่านางไม่ได้โกดแล้วนะที่เราอยู่ๆก็มีแฟน คุยกันได้นะไม่ได้โกดแล้ว ปรับความใจกันเสดนางก็เงียบไป
แต่พอวันต่อมามันทำให้ความรู้สึกมันกลับมาหมด เราคิดถึงนางอยากคุย...เลยตัดสินใจทักแชทเฟสไปคุยทำตัวปกติ จนกลับมาคุยกันใหม่ นางก็ถามว่าคนที่ครบอยู่ไม่ว่าหรอ เราก็ตอบตรงๆคือเลิกแล้ว ก็คือกุโสดแบ๊ววววว หลังจากนั้น เราก็ครบกัน
พอเวลาผ่านไปผมและเทอมีความสุขมากเวลาอยู่ด้วยกันทั้งๆที่พ่อแม่เค้าห้ามนางไม่ให้คบเรา เราเคยโทรไปแม่นางรับด่าเรา...ถ้าถามว่าแรงมั้ยบอกเลยว่าจุกไปเลย เกือบเลิกนะตอนนั้น แต่นางส่งข้ข้อความมาว่า รับเถอะเค้าอยากคุยก่อนถึงว่าเราจะต้องเลิกกันจริงๆขอพูดอะไรหน่อย เราก็เลยรับเราไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงร้องไห้ของนางเลยแต่คือตอนนั้นเราก็ไม่ชอบที่แม่นางมาด่าเหมือนกัน...เราเลยถามแค่มีอะไร...นางพูดมาประโยคนึงเราถึงกลับลืมความโกดแม่นางเลย นางพูดว่า ....อยู่กับเค้านะได้มั้ยเค้าไม่เคยขอร้องใคร เพราะไม่มีดีกับเค้าเเบบเทอ เราตอบไปแบบไม่ต้องคิดว่า...ได้ครับ 😂 หลังจากวันนั้นเราก็ครบกันบางทีอาจมีเรื่องแม่นางบ้างที่คอยกัด แต่เราไม่สนใจว่าแม่นางจะชอบไม่ชอบอาจจะทะเลาะกันบ้าง(แทบทุกวัน)55555 จนมาถึงวันนี้เราเริ่มเครียดละคิดมากละสิไม่รู้ว่าควรทำไงส่วนนางร้องไห้ทุกวัน เราซึ่งเสียใจไม่แพ้กันแต่เราต้องเป็นคนที่ฝืนยิ้มปลอบนางว่า...
เรา : จะร้องทำไมไม่ได้เลิกกันสักหน่อยนะ😊
นาง : เค้าพยายามแล้วแต่มันห้ามไม่ได้เลย
เรา : ผมกอดเค้าแล้วพูดว่า...เราต้องผ่านมันไปด้วยกันนะ...มันก็แค่บททดสอบนึงที่เราจะได้รู้ว่าเค้ารักเราแค่ไหน ถ้าเราผ่านมันไปได้ ทางข้างหน้าก็คงไม่ยากแล้วสำหรับเรา
นาง : นางยิ้มและมองน่าผมและพูดว่า...เค้ารักเทอนะ😊😘
เราผมให้นางแต่ใครจะรู้ว่ามันทรมานมากนะที่มันต้องเป็นแบบนี้ ตอนนี้ผมครบเค้ามา9เดือนจะเข้าเดือนที่10แล้ว อยู่ด้วยกันทุกวันทานข้าวพร้อมกันทุกมื้อคือเอาแค่ว่า ผมมองและสัมผัสเค้าได้ตลอดเวลาแต่มันทำใจยากตรงที่ ถ้านับวันนี้ไป ผมเหลือเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันทุกวัน เหลือเวลาอยู่แค่ 2 วัน ผมกลับไปอยู่บ้านไปทำงาน แฟนผมก็ต้องกลับบ้านและไปฝึกงาน และถ้าผมก็ไปหาเข้าที่บ้านไม่ได้อยู่แล้ว จะเจอข้างนอกหรอก็ไม่รู้จะได้เจอรึป่าว 😭 แต่ผมเครียดและคิดมากตรงที่ เรื่องราวมันจะเป็นเหมือนเดิมรึปล่าวมันจะเจ็บเหมือนเดิมมั้ยจะถูกหลอกอีกรึป่าว เพราะคนที่แล้วสถานะการเป็นแบบนี้เลยเค้าบ้านต่างจังหวัดอยู่คนละฝั่งประเทศแต่ยังดีที่เรายังเข้าหาพ่อแม่ครอบครัวเข้าได้เเต่สุดท้ายเค้าก็มีคนอื่นถึงจะคุยกันทุกวันเปิดกล้องคือจะบไม่ได้ไล่ไม่ทัน..แต่กับแฟนผมคือพ่อแม่เค้าก็ยังไม่ยอมรับ.."ถึงจะใกล้กัน แต่ไม่สามารถใใกล้กันได้" มันกลัวไปหมดเราเชื่อใจเค้านะแต่คือมันก็เลิกคิดไม่ได้ว่าจะโดนแบบเดิมอีกมั้ยเพราะผมรักผู้หญิงคนนี้มากจริงๆถึงเค้าจะงอแงไม่เคยยอม แต่ผมพูดเลยว่ารักมากผมหยุดทุกอย่างแต่ไม่รู้จะพอที่จะทำให้เค้าหยุดได้มั้ย เพราะผมและเค้าต้องห่างกันถึง 1 ปี ผมเชื่อในตัวผมและแฟนผมนะว่าเรารักกัน เพราะมีทั้ง พ่อแม่เค้า เวลา 1 ปีกับใจอีก1คนว่าจะเปลี่ยนมั้ย
เรื่องความรัก : (ผมควรทำยังไงดี ควรเชื่อใจหมดหรือจะลด ? 😢)
เรื่องพ่อแม่ : (ผมจะต้องทำยังไงให้เค้ายอมเปิดใจสักนิดหรือเปิดใจให้ผม )