สวัสดีครับผมอยากจะมาเล่าเหตุการณ์เรื่องราวของผมให้พี่ๆเพื่อนๆฟังผมอยากรู้ว่าผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ
ต้องออกตัวก่อนนะครับว่าผมเป็นเกย์ เรื่องราวของผมมันเริ่มขึ้นมาตอนช่วงต้นเดือนเมษายนครับ ผมได้รู้จักกับคน คนนึงใช้ชื่อสมมุติว่าsนะครับ ส่วนผมใช้แทนตัวเองว่าnละกันครับ เราทั้งคู่ได้รู้จักกันโดยบังเอิญ ผมเข้าไปทักเขาก่อนเห็นเขานั่งอยู่ น่าตาน่ารักตัวเล้กผิวขาว แบบตี๋ๆ ใครเห็นก็ต้องบอกว่าน่ารัก ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับว่าเขาก็จะเป็นเหมือนกัน คุยได้ไม่กี่ประโยคผมทำธุระเสร้จก็ต้องขอตัวกลับบ้านไป ในใจก็ไม่คิดอะไร จนหยิบมือถือมาเล่น กดโน้นนี่เรื่อยเปื่อย ผมก็เล่นแอ๊ป แอ๊ปนึงที่ไว้หาคนใกล้เคียง หลายๆคนน่าจะรู้จักนะครับ ฮี่ๆ แต่ผมเล่นก็แก้เหงาไม่ได้หาเซ้กส์รึอะไร ปรากฎว่ามีคนๆนึงหน้าตาคุ้นชินเข้ามาส่องผม ผมก็แปลกใจหน้าคุ้นมากๆแต่นึกไม่ออก ผมก็เลยตัดสินใจทักเขาไป พอเราได้พูดคุยกัน บอกว่านายหน้าคุ้นๆจังเหมือนเคยเจอ เขาก็ถามผมว่า แะนายได้ไปทำธุระที่ไหนรึเปล่า ผมก็บอกนะครับมีไปทำธุระช่วงเช้าแถวนี้ๆ เขาก็บอกว่างั้นสงสัยใช่ ผมก็บอกดีเทลการแต่งตัวเขาไปทั้งหมด ทั้งเสื้อ กางเกงรองเท้า ผมจำได้แม่นเลย 55555 เราก็ได้คุยกันมาสักพักครับ ในใจตอนนั้นคือผมชอบเขามากนะครับ เขาไม่เหมือนคนอื่น สังเกตุจากลักษณะการพูดคุย เราไม่เคยถามเลยว่าเราต้องการอะไร แบบที่เกย์ทั่วไปมักจะเป็นพิมพ์นิยม คุยได้สักพักเราก็นัดเจอกันอีกรอบ คราวนี้เราไปดูหนังกันครับ ทุกอย่างก็แฮปปี้ดีตามท้องเรื่องนะครับ มีไปทานไอติมกันเดินเล่น และก็กลับบ้าน เป็นการนัดเจอที่ผมประทับใจที่สุด เขาเป็นคนร่าเริงสดใสนะครับ อ่อลืมบอกเขาเป็นรุ่นพี่ผมปีนึงเขาจะจบแล้ว ผมเพิ่งขึ้นปีสาม และเราก็กลับบ้านด้วยกัน เพราะบ้านผมกับเขาไม่ไกลกันมาก ผมยอมรับว่าเป็นคนที่ชอบคนง่าย แต่ชอบใครแล้วผมก็ทุ่มเทหมดใจ เพื่อเขา เราก็คุยได้สักพัก ผมกะว่าออกมาเจอครั้งนี้จะลองขอเขาให้ลองสึกษากันดูอาจจะไม่เรียกว่าแฟนแต่ในระยะที่เราต่างเรียนรู้กัน วันนั้นผมนัดเขาไว้หกโมง เราก็กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย และไปนั่งเล่นที่ท่าน้ำ มีแม่น้ำเจ้าพระยาตัดผ่าน ผมแสงไฟสวยๆ เราก็นั่งเล่นกันสักพัก พูดคุยเรื่องราวต่างๆของตัวเอง ผมก็บอกนะว่าผมรู้สึกดีกับเขา พุดความในใจออกมา แต่เขาก็บอกสิ่งที่ผมแอบคิดไว้ในใจ คือเขามีแฟนแล้วครับ ตอนแรกผมไม่แน่ใจนะว่าพูดเพราะถนอมน้ำใจกัน รึเป็นเรื่องจริง ผมก็อึ้งไปสักพัก ยอมรับว่าผิดหวังฮ่าๆแต่ทำไงได้อ่ะเนอะ แต่ยิ่งนานวันผ่านไป ผมยิ่งกลับรุ้สึกดีกลับเขามากขึ้น ห้ามใจตัวเองไม่ได้ครับ นี่เป็นข้อเสียของผม พยายามจะเจอเขาเท่าที่ทำได้ กินข้าวเย็นด้วยกัน และผมก็ไปส่งเขา เหมือนยิ่งใกล้กันมากเทาไหร่ผมยิ่งเทใจให้เขาหมดเลย แต่ก็ช้ำใจนะครับ เวลาเขาจะไปหาแฟนเขา เขาก็จะบอกผมก่อน หายไปวันนึงรุ่งขึ้นอีกวันถึงทักมา คือยอมรับว่าช่วงเวลานั้น ผมจุกและเสียใจเหมือนกัน แต่ผมคิดว่ายังไง สถานะมันคงไม่จำเป็นสำหรับผม ยอมรับครับว่าหวัง พอมาถึงจุดนี้ ขอแค่ได้มีเขาอยู่ ได้คุยได้พูดได้เจอกัน ผมก็สุขใจและครับ ถอนตัวกลับคงยาก แต่ถ้าเดินต่อไป ผมจะไปทางไหนครับ เพราะเหตุการณ์ปัจจุบันที่เป้นอยู่ สำหรับผม ผมคงต้องยอมรับมันให้ได้ ผมขอเพียงแค่เขาไม่จากผมไปไหนก็พอ ผมเป็นคนจริงจังเรื่องราวความรัก หลายๆคนอาจจะมองว่าเกย์มั่วรึไม่ยั่งยืน แต่ผมคนนึงที่ยังเชื่อมั่นในเรื่องนี้ ผมก็เพียงแค่อยากดูแล อยากเป็นห่วงอยากทำหน้าที่แฟนที่ดีให้กับเขา มันก็ลำบากนะครับตัวปลอมไร้ตัวตน
สภาวะตอนนี้ผมควรทำไงดีครับ "กลับไม่ได้ ไปไม่ถึง"
ต้องออกตัวก่อนนะครับว่าผมเป็นเกย์ เรื่องราวของผมมันเริ่มขึ้นมาตอนช่วงต้นเดือนเมษายนครับ ผมได้รู้จักกับคน คนนึงใช้ชื่อสมมุติว่าsนะครับ ส่วนผมใช้แทนตัวเองว่าnละกันครับ เราทั้งคู่ได้รู้จักกันโดยบังเอิญ ผมเข้าไปทักเขาก่อนเห็นเขานั่งอยู่ น่าตาน่ารักตัวเล้กผิวขาว แบบตี๋ๆ ใครเห็นก็ต้องบอกว่าน่ารัก ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับว่าเขาก็จะเป็นเหมือนกัน คุยได้ไม่กี่ประโยคผมทำธุระเสร้จก็ต้องขอตัวกลับบ้านไป ในใจก็ไม่คิดอะไร จนหยิบมือถือมาเล่น กดโน้นนี่เรื่อยเปื่อย ผมก็เล่นแอ๊ป แอ๊ปนึงที่ไว้หาคนใกล้เคียง หลายๆคนน่าจะรู้จักนะครับ ฮี่ๆ แต่ผมเล่นก็แก้เหงาไม่ได้หาเซ้กส์รึอะไร ปรากฎว่ามีคนๆนึงหน้าตาคุ้นชินเข้ามาส่องผม ผมก็แปลกใจหน้าคุ้นมากๆแต่นึกไม่ออก ผมก็เลยตัดสินใจทักเขาไป พอเราได้พูดคุยกัน บอกว่านายหน้าคุ้นๆจังเหมือนเคยเจอ เขาก็ถามผมว่า แะนายได้ไปทำธุระที่ไหนรึเปล่า ผมก็บอกนะครับมีไปทำธุระช่วงเช้าแถวนี้ๆ เขาก็บอกว่างั้นสงสัยใช่ ผมก็บอกดีเทลการแต่งตัวเขาไปทั้งหมด ทั้งเสื้อ กางเกงรองเท้า ผมจำได้แม่นเลย 55555 เราก็ได้คุยกันมาสักพักครับ ในใจตอนนั้นคือผมชอบเขามากนะครับ เขาไม่เหมือนคนอื่น สังเกตุจากลักษณะการพูดคุย เราไม่เคยถามเลยว่าเราต้องการอะไร แบบที่เกย์ทั่วไปมักจะเป็นพิมพ์นิยม คุยได้สักพักเราก็นัดเจอกันอีกรอบ คราวนี้เราไปดูหนังกันครับ ทุกอย่างก็แฮปปี้ดีตามท้องเรื่องนะครับ มีไปทานไอติมกันเดินเล่น และก็กลับบ้าน เป็นการนัดเจอที่ผมประทับใจที่สุด เขาเป็นคนร่าเริงสดใสนะครับ อ่อลืมบอกเขาเป็นรุ่นพี่ผมปีนึงเขาจะจบแล้ว ผมเพิ่งขึ้นปีสาม และเราก็กลับบ้านด้วยกัน เพราะบ้านผมกับเขาไม่ไกลกันมาก ผมยอมรับว่าเป็นคนที่ชอบคนง่าย แต่ชอบใครแล้วผมก็ทุ่มเทหมดใจ เพื่อเขา เราก็คุยได้สักพัก ผมกะว่าออกมาเจอครั้งนี้จะลองขอเขาให้ลองสึกษากันดูอาจจะไม่เรียกว่าแฟนแต่ในระยะที่เราต่างเรียนรู้กัน วันนั้นผมนัดเขาไว้หกโมง เราก็กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย และไปนั่งเล่นที่ท่าน้ำ มีแม่น้ำเจ้าพระยาตัดผ่าน ผมแสงไฟสวยๆ เราก็นั่งเล่นกันสักพัก พูดคุยเรื่องราวต่างๆของตัวเอง ผมก็บอกนะว่าผมรู้สึกดีกับเขา พุดความในใจออกมา แต่เขาก็บอกสิ่งที่ผมแอบคิดไว้ในใจ คือเขามีแฟนแล้วครับ ตอนแรกผมไม่แน่ใจนะว่าพูดเพราะถนอมน้ำใจกัน รึเป็นเรื่องจริง ผมก็อึ้งไปสักพัก ยอมรับว่าผิดหวังฮ่าๆแต่ทำไงได้อ่ะเนอะ แต่ยิ่งนานวันผ่านไป ผมยิ่งกลับรุ้สึกดีกลับเขามากขึ้น ห้ามใจตัวเองไม่ได้ครับ นี่เป็นข้อเสียของผม พยายามจะเจอเขาเท่าที่ทำได้ กินข้าวเย็นด้วยกัน และผมก็ไปส่งเขา เหมือนยิ่งใกล้กันมากเทาไหร่ผมยิ่งเทใจให้เขาหมดเลย แต่ก็ช้ำใจนะครับ เวลาเขาจะไปหาแฟนเขา เขาก็จะบอกผมก่อน หายไปวันนึงรุ่งขึ้นอีกวันถึงทักมา คือยอมรับว่าช่วงเวลานั้น ผมจุกและเสียใจเหมือนกัน แต่ผมคิดว่ายังไง สถานะมันคงไม่จำเป็นสำหรับผม ยอมรับครับว่าหวัง พอมาถึงจุดนี้ ขอแค่ได้มีเขาอยู่ ได้คุยได้พูดได้เจอกัน ผมก็สุขใจและครับ ถอนตัวกลับคงยาก แต่ถ้าเดินต่อไป ผมจะไปทางไหนครับ เพราะเหตุการณ์ปัจจุบันที่เป้นอยู่ สำหรับผม ผมคงต้องยอมรับมันให้ได้ ผมขอเพียงแค่เขาไม่จากผมไปไหนก็พอ ผมเป็นคนจริงจังเรื่องราวความรัก หลายๆคนอาจจะมองว่าเกย์มั่วรึไม่ยั่งยืน แต่ผมคนนึงที่ยังเชื่อมั่นในเรื่องนี้ ผมก็เพียงแค่อยากดูแล อยากเป็นห่วงอยากทำหน้าที่แฟนที่ดีให้กับเขา มันก็ลำบากนะครับตัวปลอมไร้ตัวตน