สวัสดีครับ ผมขอเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวผมคร่าวๆก่อนนะครับ  ผมอายุ 21 ปีนะครับ  ตอนนี้เรียนอยู่ วางแผนเอาไว้ว่าสัก 30 ปีอยากจะบวชตลอดชีวิต  ที่รอ 30 เพราะอยากจะส่งน้องเรียนให้จบก่อน  และอยากเก็บเงินให้พ่อแม่สักก้อนครับ  แต่ยังไม่บอกใครนะครับ  บอกแค่แม่  เพราะกลัวทำไม่ได้  เลยคิดว่ายังไม่บอกใครดีกว่า   ปัจจุบันนี้ก็สวดมนต์ก่อนนอนทุกวัน   เริ่มตอนอายุ 15 ตอนแรกแม่บอกให้สวด   และเคยบวชเณรบ่อย  พวกบวชภาคฤดูร้อนตอนเป็นเด็กเลยสวดเป็น สวดแค่ พุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ  พาหุงมหากา อิติปิโสเท่าอายุ  ชินบัญชร  สวดเกือบทุกวันครับ นั่งสมาธิบ้าง  แต่ช่วงหลังมาเพิ่ง  เริ่มทำวัตรเย็น  และนั่งสมาธิบ่อยขึ้น  ฟังธรรมมากขึ้น เน้นหลักภาวนาพุทโธ    จบนักธรรมโท  ซึ่งเรียนตอนม.ต้น  และมีความรู้เรื่องนี้บ้างพอสมควร     สาเหตุที่อยากบวชมีหลายสาเหตุมาก เริ่มรู้สึกว่าอยากบวชตอน 18  แต่ตอนนี้รู้สึกอยาบวชมากขึ้น  และตั้งใจจริงมากๆ    อาจเป็นเพราะได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง   ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ครับกำลังจะขึ้นปี 4   (ชั้นคลินิคที่โรงพยาบาล)  ตอนนี้ยังไม่ค่อยเจอคนป่วย  เจอความเจ็บป่วยเท่าไรครับ แต่ก็มีเรียนกับอาจารย์ใหญ่  อยู่ในสังคมแพทย์ชั้นพรีคลินิค  เห็นความวุ่นวาย  สัจจธรรม  ความไม่เที่ยงแท้แน่นอน   อะไรหลายๆหลายอย่าง เลยรู้สึกอยากหลุดพ้นจากทุกข์  และเหตุผลอีกหลายอย่าง   เรื่องเกี่ยวกับธรรมของผมว่าผมชอบปฏิบัติ  นั่งสมาธิ ฟังธรรม  ผมไม่เคยบอกใคร
มีแค่คนใกล้ตัวมากๆที่รู้   เพราะเวลาอยู่ก้บเพื่อนผมเป็นคนเฮฮา  ชอบพดเล่นๆ  ขำๆบ้าง  เงียบๆบ้าง    พูดกับเพื่อนผู้ชายที่สนิทกัน  กู   ไอ้นั่น ฯลฯ คำหยาบปกติวัยรุ่น  แต่พูดกับเพื่อนผู้หญิงและคนอื่นๆเพราะตลอด  สุราไม่ดื่ม  บุหรี่ไม่สูบ  ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์   เคยมีแฟนเป็นผู้หญิง 3 คน  ตอนอายุ 16   ภายนอกไม่ค่อยเหมือนคนที่ชอบปฏิบัติธรรม
  
ประเด็นที่อยากให้ช่วยแสดงความคิดเห็นนะครับ
1.ในระหว่างนี้เราควรปฏิบัติตัวอย่างไรครับ  ระหว่างที่เรายังไม่บวช   แบบว่าเราควรบอกคนอื่นไหมว่าเราชอบปฏิบัติธรรม  อยากบวช  เพราะตอนนี้ผมคิดว่าไม่บอกใครหรอก  อยู่แบบปกติแหละ มีสติ ทำเหมือนที่ผ่านมา  แต่บางทีผมก็อยากบอก   เพราะผมไม่มีแฟน  แล้วผมหน้าตาพอไปวัดไปวา  ค่อนข้างดีนิดหน่อย   และพูดเพราะ  บางคนหาว่าเป็นเกย์  ซึ่งผมไม่คิดไร   แต่บางครั้งก็รู้สึกไม่ดีพอมีคนบางคนพูด  แต่ในใจเราก็อยากบอกว่าเหตุผล แต่ก็ไม่บอก  พยายามมีสติ  อยู่กับพุทโธไม่ให้ขาด ที่ถามเพราะตอนนี้ในความคิดบางทีก็อยากให้โลกรู้ว่าเราศรัทธาในศาสนาพุทธอย่างมาก  (เพื่อตัดประเด็นตรงนี้  เพราะว่าเรายังไม่แข็งแกร่งพอในเรื่องปล่อยวาง  ปล่อยวางได้บ้างบางเรื่อง  ค่อยๆฝึกอยู่ครับ)  อีกความคิดก็ปฏิบัติเงียบๆดีกว่า
2.มีใครเคยมีความคิดแบบเดียวกันไหมครับ  ถ้าในอนาคตเราเกิดแต่งงานขึ้นมาละครับ   อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน  สิ่งที่ผมทำก็อยู่กับปัจจุบัน  แต่ในใจลึกๆที่กดมันไว้ก็ยังไม่แน่ใจตรงนี้ว่าเราจะทำได้ไหม  ตอนนี้ยังไม่เจอความรัก  ถ้าความรักจู่โจมเราจะรับมือยังไง  
3.เราจะทำตัวอย่างไรดีครับในระหว่างรอที่ส่งน้องเรียนให้จบ ทำงานเก็บเงินให้พ่อแม่  หาวัดที่จะไปบวช  ที่สงบๆยังไงดีครับ   ต้องเตรียมตัวอย่างไร วัดป่าไหนดี  ต้องเข้าหาหลวงพ่ออย่างไร  เพราะได้ข่าวว่าวัดป่าจะบวชค่อนข้างยาก  ต้องเตรียมตัวก่อน  
4.ระหว่างนี้นะครับผมก็มีอารมณ์ทางเพศเหมือนวัยรุ่นปกติ  ก็มีคุมตัวเองไม่อยู่จนต้องช่วยตัวเองบ้าง  พอช่วยเสร็จก็รู้สึกผิด   ยังไม่สามารถตัดขาดได้ 100%  ที่คุมได้นานก็แค่ไม่กี่เดือนครับ   ช่วงนี้ตั้งใจมากกว่าเดิม    ว่าจะต้องทำให้ได้  ใครมีเทคนิคแนะนำเพิ่มเติมด้วยนะครับ  

ปล.ผมชอบฟังธรรมหลวงตามหาบัว  หลวงพ่อชา   ประมาณนี้  

ขอรับฟังทุกความคิดเห็นแล้วผมจะใช้วิจารณญาณในการอ่านนะครับ  ขอบคุณครับ

ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดขออภัยครับ