สวัสดีครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้เกี่ยวกับเรื่องความรักของผมกระทู้แรก ความรักของผมมันอึดอัดเหลือเกิน มันยากที่จะพูดหรืออธิบายให้ใครฟัง แม้แต่เพื่อนตัวเอง เพราะมันพูดอะไรมากไม่ได้... เพราะมันไม่ใช่ความรักที่ปกติเหมือนใครๆเขา ยิ่งช่วงนี้มันช่วงปิดเทอม มีเวลาอยู่กับตัวเอง มันเหงาๆ แต่ก็อยากระบาย ยังไงก็ขอขอบคุณถ้าหากอ่านจนจบนะครับ ผมไม่รู้ว่าจะไปปรึกษาใครแล้วตอนนี้
Preface
ใครจะไปคิดว่าความรู้สึกที่เรียกความรัก มันมีพลังมากมายขนาดไหน...ตั้งแต่เกิดมา ผมเลือกที่จะเดินทางตามสัญชาตญาณมาโดยตลอด จนกระทั่งสุดท้าย ผมเลือกที่จะเดินตามหัวใจตัวเอง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นหนทางที่เจ็บปวด...แต่ผมก็ไม่เคยเสียใจ
Chapter I: Flashback to the Past
สมัยก่อน ผมเองก็ยังคิดว่าตัวเองก็เป็นเหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่งธรรมดา รัก ชอบผู้หญิงสวยๆ คนนู้นคนนี้ จีบได้ก็เอาวะ จีบไม่ติดก็หาใหม่ เจ้าชู้ตั้งแต่อนุบาล แต่ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยเสียน้ำตาให้กับความรักครั้งไหนที่ผ่านมา ชีวิตดูสบายๆ ไม่เคยคิดมากเรื่องนี้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขีวิตต้องมาลงเอยกับความรักที่แทบจะเป็นไปไม่ได้อย่างทุกวันนี้ อย่างกับว่าไปทำกรรมอะไรมาในชาติก่อนซะอย่างนั้น
ผมยังใช้ชีวิตแบบผู้ชายปกติ จนกระทั่งผมเข้ามัธยม ผมก็ได้รู้จักคนที่หลากหลายขึ้น สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ ตอน ม.1 ผมรู้จักเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อ ก. แล้วกันนะครับ ตอนแรก ไอ่ ก. เนี่ย เป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นมากๆ ผมเองก็โดนแกล้งบ่อย จนบางทีรำคาญมาก อยากจะตบหัวทุกครั้งที่เจอหน้า หมั่นไส้สุดๆ อารมณ์แบบ ชีวิตนี้ผมไม่มีวันอยู่ใกล้มันแน่ๆให้ตายเถอะ 555 ผมยังแทบไม่เชื่อตัวเองเลยว่าสุดท้ายผมต้องมารักคนนี้ เจ็บแบบทุกวันนี้...เอาเป็นว่าเรื่องนี้เว้นไว้ก่อนแล้วกัน
สมัยนั้น ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อแพร แล้วกันนะครับ (ผมแอบไปรู้ทีหลังว่า ก. ก็เคยแอบชอบ แพร เหมือนกัน) แพรเป็นคนที่น่ารัก เรียบร้อย เรียนเก่ง ไม่ได้สวยแบบเซเลป แต่ก็มีคนชอบเยอะครับ ซึ่งตอนนั้นที่ผมชอบแพร ไม่รู้สิ มันคงเป็นเซนส์ของผู้หญิงมั้งที่จะรู้ว่าใครชอบหรือมีใครแอบมองอยู่ สมัยก่อนผมก็จีบคนไม่เก่ง รู้แต่ว่า เอาของขวัญไปให้ที่หอ (เจอพ่อแม่ของแพรกำลังลงรถพอดี ให้ตายสิ โคตรอายยย) เขินครับ ตอนที่อยู่ที่โรงเรียน ก็ได้เต้นลีลาศกับแพร แบบ... ฟินสุดๆ
ผมยอมรับครับว่าตอนนั้นผมชอบเธอมากจริงๆ แต่ผมไม่กล้าคิดไปไกล เพราะตอนนั้นสภาพผมแย่มากก (โคตรไม่หล่อ) ที่สำคัญมีคนบอกว่า แพรคนนี้มีแฟนแล้ว หล่อด้วยยย (แต่ไม่บอกว่าเป็นแฟนเก่า เอิ่ม - - คือเลิกกันนานแล้ว แต่คงพูดแกล้งผมมั้งครับ ซึ่งผมก็แอบไปสืบมา สรุปว่าตอนนี่แพรโสด ^^) และทุกครั้งที่มีโอกาส ผมก็ส่งข้อความไปกู๊ดไนท์ตลอด หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกครับว่าเธอคิดยังไงกับผม จนถึงวันหนึ่ง ที่โรงเรียนผมจะมีม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ แพรก็เขียนบนใบไม้ว่า รักนะ <3 ด้วยปากกาสีแดง แล้วถ่ายรูปส่งเข้ามาในเมล์ผม ตอนนั้นไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร อาจจะโง่มั้ง มโนว่าเค้าคงส่งมาแบบ อวดงานอาร์ต อะไรประมาณนั้น ไม่ได้คิดไปไกล (อย่างที่บอกครับ ผมไม่หล่อขนาดนั้น จะไปคิดอะไรมากได้อ่ะ) แล้วทุกอย่างมันก็จบแค่นั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ปล่อยไป ทิ้งไว้ความรู้สึกมันก็ค่อยๆจางลงไปโดยที่ผมไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
เวลาที่ผมแอบชอบแพร มันใช้เวลาเกือบ 1 ปี หลังจากนั้น ตอนประมาณ ม.3 ผมก็ได้รู้จักกับ ก. มากขึ้น พอสนิทกันมากขึ้นผมก็เริ่มรู้จักตัวตนของเขามากขึ้น เวลาผมอยู่ใกล้กัน ผมรู้สึกได้ว่าเค้าอบอุ่น เป็นมิตร และดีมาก เขาไม่ใช่เป็นคนที่หล่อระเบิดเซเลปสาวกรี๊ด แต่เป็นคนที่น่ารัก คุยสนุก จริงใจ พูดดี ขี้เล่น...ความรู้สึกไม่ชอบ ก. ตอนม. ต้นมันช่างต่างกันเหลือเกินกับตอนนี้ แต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่ได้ชอบ ก. นะครับ แค่สนิทกันในระดับหนึ่งเท่านั้น แต่มันทำให้ผมมองเขาเปลี่ยนไป ... ซึ่งในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่ได้รู้สึกชอบ แพร แบบอยากได้เป็นแฟนอีกแล้ว อารมณ์แบบ ตัดใจ (รู้สึกโคตรโง่+เสียดาย เค้าส่งเมล์มาขนาดนั้น....อย่าด่าผมเลยครับ เรื่องความรักเนี่ย ผมโง่จริงๆ ถึงจะรู้ว่าโอกาสอยู่ตรงหน้า แต่เพราะมันมีจุดที่คิดว่า หน้าตาอย่างผมเนี่ยเหรอจะเป็นแฟนเค้า สงสารเวลาคนอื่นมองน่ะครับ ตอนนั้นอารมณ์แบบ "แพรดีเกินกว่าจะเป็นคนที่จะอยู่ข้างๆผม เป็นแฟนผม" ผมเลยทิ้งโอกาสนั้นไป และตอนนี้แพรก็ย้ายไปต่อต่างประเทศแล้วครับ...
)
[อยากระบาย+ขอคำปรึกษา] ความรักในเส้นทางที่ผมเลือก จะพูดกับใครก็ไม่ได้ ทำอะไรต่อไม่ถูกแล้วจริงๆ
Preface
ใครจะไปคิดว่าความรู้สึกที่เรียกความรัก มันมีพลังมากมายขนาดไหน...ตั้งแต่เกิดมา ผมเลือกที่จะเดินทางตามสัญชาตญาณมาโดยตลอด จนกระทั่งสุดท้าย ผมเลือกที่จะเดินตามหัวใจตัวเอง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นหนทางที่เจ็บปวด...แต่ผมก็ไม่เคยเสียใจ
Chapter I: Flashback to the Past
สมัยก่อน ผมเองก็ยังคิดว่าตัวเองก็เป็นเหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่งธรรมดา รัก ชอบผู้หญิงสวยๆ คนนู้นคนนี้ จีบได้ก็เอาวะ จีบไม่ติดก็หาใหม่ เจ้าชู้ตั้งแต่อนุบาล แต่ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยเสียน้ำตาให้กับความรักครั้งไหนที่ผ่านมา ชีวิตดูสบายๆ ไม่เคยคิดมากเรื่องนี้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขีวิตต้องมาลงเอยกับความรักที่แทบจะเป็นไปไม่ได้อย่างทุกวันนี้ อย่างกับว่าไปทำกรรมอะไรมาในชาติก่อนซะอย่างนั้น
ผมยังใช้ชีวิตแบบผู้ชายปกติ จนกระทั่งผมเข้ามัธยม ผมก็ได้รู้จักคนที่หลากหลายขึ้น สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ ตอน ม.1 ผมรู้จักเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อ ก. แล้วกันนะครับ ตอนแรก ไอ่ ก. เนี่ย เป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นมากๆ ผมเองก็โดนแกล้งบ่อย จนบางทีรำคาญมาก อยากจะตบหัวทุกครั้งที่เจอหน้า หมั่นไส้สุดๆ อารมณ์แบบ ชีวิตนี้ผมไม่มีวันอยู่ใกล้มันแน่ๆให้ตายเถอะ 555 ผมยังแทบไม่เชื่อตัวเองเลยว่าสุดท้ายผมต้องมารักคนนี้ เจ็บแบบทุกวันนี้...เอาเป็นว่าเรื่องนี้เว้นไว้ก่อนแล้วกัน
สมัยนั้น ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อแพร แล้วกันนะครับ (ผมแอบไปรู้ทีหลังว่า ก. ก็เคยแอบชอบ แพร เหมือนกัน) แพรเป็นคนที่น่ารัก เรียบร้อย เรียนเก่ง ไม่ได้สวยแบบเซเลป แต่ก็มีคนชอบเยอะครับ ซึ่งตอนนั้นที่ผมชอบแพร ไม่รู้สิ มันคงเป็นเซนส์ของผู้หญิงมั้งที่จะรู้ว่าใครชอบหรือมีใครแอบมองอยู่ สมัยก่อนผมก็จีบคนไม่เก่ง รู้แต่ว่า เอาของขวัญไปให้ที่หอ (เจอพ่อแม่ของแพรกำลังลงรถพอดี ให้ตายสิ โคตรอายยย) เขินครับ ตอนที่อยู่ที่โรงเรียน ก็ได้เต้นลีลาศกับแพร แบบ... ฟินสุดๆ
ผมยอมรับครับว่าตอนนั้นผมชอบเธอมากจริงๆ แต่ผมไม่กล้าคิดไปไกล เพราะตอนนั้นสภาพผมแย่มากก (โคตรไม่หล่อ) ที่สำคัญมีคนบอกว่า แพรคนนี้มีแฟนแล้ว หล่อด้วยยย (แต่ไม่บอกว่าเป็นแฟนเก่า เอิ่ม - - คือเลิกกันนานแล้ว แต่คงพูดแกล้งผมมั้งครับ ซึ่งผมก็แอบไปสืบมา สรุปว่าตอนนี่แพรโสด ^^) และทุกครั้งที่มีโอกาส ผมก็ส่งข้อความไปกู๊ดไนท์ตลอด หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกครับว่าเธอคิดยังไงกับผม จนถึงวันหนึ่ง ที่โรงเรียนผมจะมีม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ แพรก็เขียนบนใบไม้ว่า รักนะ <3 ด้วยปากกาสีแดง แล้วถ่ายรูปส่งเข้ามาในเมล์ผม ตอนนั้นไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร อาจจะโง่มั้ง มโนว่าเค้าคงส่งมาแบบ อวดงานอาร์ต อะไรประมาณนั้น ไม่ได้คิดไปไกล (อย่างที่บอกครับ ผมไม่หล่อขนาดนั้น จะไปคิดอะไรมากได้อ่ะ) แล้วทุกอย่างมันก็จบแค่นั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ปล่อยไป ทิ้งไว้ความรู้สึกมันก็ค่อยๆจางลงไปโดยที่ผมไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
เวลาที่ผมแอบชอบแพร มันใช้เวลาเกือบ 1 ปี หลังจากนั้น ตอนประมาณ ม.3 ผมก็ได้รู้จักกับ ก. มากขึ้น พอสนิทกันมากขึ้นผมก็เริ่มรู้จักตัวตนของเขามากขึ้น เวลาผมอยู่ใกล้กัน ผมรู้สึกได้ว่าเค้าอบอุ่น เป็นมิตร และดีมาก เขาไม่ใช่เป็นคนที่หล่อระเบิดเซเลปสาวกรี๊ด แต่เป็นคนที่น่ารัก คุยสนุก จริงใจ พูดดี ขี้เล่น...ความรู้สึกไม่ชอบ ก. ตอนม. ต้นมันช่างต่างกันเหลือเกินกับตอนนี้ แต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่ได้ชอบ ก. นะครับ แค่สนิทกันในระดับหนึ่งเท่านั้น แต่มันทำให้ผมมองเขาเปลี่ยนไป ... ซึ่งในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่ได้รู้สึกชอบ แพร แบบอยากได้เป็นแฟนอีกแล้ว อารมณ์แบบ ตัดใจ (รู้สึกโคตรโง่+เสียดาย เค้าส่งเมล์มาขนาดนั้น....อย่าด่าผมเลยครับ เรื่องความรักเนี่ย ผมโง่จริงๆ ถึงจะรู้ว่าโอกาสอยู่ตรงหน้า แต่เพราะมันมีจุดที่คิดว่า หน้าตาอย่างผมเนี่ยเหรอจะเป็นแฟนเค้า สงสารเวลาคนอื่นมองน่ะครับ ตอนนั้นอารมณ์แบบ "แพรดีเกินกว่าจะเป็นคนที่จะอยู่ข้างๆผม เป็นแฟนผม" ผมเลยทิ้งโอกาสนั้นไป และตอนนี้แพรก็ย้ายไปต่อต่างประเทศแล้วครับ...