ปกติแล้ว เราจะสามารถเจอกัน ในทุกวันจันท์ เพราะผม ทำงานวันจันทร์ตอนกลางวัน ส่วนวันอื่นผมทำงานตอนกลางคืน
และทุกครั้งที่เราเจอกัน ผมจะชอบทำหน้าแก็กใส่เค้าและแอบมองเค้าเพราะผมไม่กล้ามองเค้าตรงๆ
เราเจอกัน ได้ ราวๆ 3เดือนกว่าแล้ว แต่เราก็ได้แต่แอบมอง แต่เราก็ได้มีโอกาส ได้นั้งใกล้เค้าประมาณ 3-4 ครั้งได้ และครั้งสุดท้ายที่เราได้นั้งใกล้กันวันนั้น ผมมาถึงและขึ้นรถไฟก่อนแล้วตรงที่ผมนั้งผมก็นั้งอยู่คนเดียวเพราะมันอยู่ใกล้น้องน้ำไม่ค่อยมีใครนั้งและเค้าก็เดินมาแต่ตอนแรกเค้าก็นั้งอยู่อีกที่นึงแต่มันคงไม่สะดวกมั้ง และเค้าคงเห็นว่าตรงนั้นมันว่างเค้าเลยมานั้งด้วย และวันนั้นเค้ามากับน่าจะเป็นแม่เค้ามั้งไม่แน่ใจ ผมก็นั้งเกร่งสุดๆ แต่ก็ทำได้แค่แอบมอง
และคงไม่มีโอกาสได้บอกเค้าหรอก เพราะ วันจันทร์ ที่ 27 นี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแล้ว เพราะผมใกล้เสร็จภาระกิจที่ กทม แล้ว และจะกลับบ้านแล้ว เราคงทำได้แค่นี้แหละ เพราะผมคงไม่กล้าพอที่จะบอกเค้าหรอกว่าผมรู้สึกดีกับเค้า
ผมแค่มาเล่าแค่เผื่อเค้าจะได้อ่านมัน แต่ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ
ทำได้แค่แอบมองสาวที่นั้ง รถไฟสายฉะเชิงเทรา เที่ยว 18.20
และทุกครั้งที่เราเจอกัน ผมจะชอบทำหน้าแก็กใส่เค้าและแอบมองเค้าเพราะผมไม่กล้ามองเค้าตรงๆ
เราเจอกัน ได้ ราวๆ 3เดือนกว่าแล้ว แต่เราก็ได้แต่แอบมอง แต่เราก็ได้มีโอกาส ได้นั้งใกล้เค้าประมาณ 3-4 ครั้งได้ และครั้งสุดท้ายที่เราได้นั้งใกล้กันวันนั้น ผมมาถึงและขึ้นรถไฟก่อนแล้วตรงที่ผมนั้งผมก็นั้งอยู่คนเดียวเพราะมันอยู่ใกล้น้องน้ำไม่ค่อยมีใครนั้งและเค้าก็เดินมาแต่ตอนแรกเค้าก็นั้งอยู่อีกที่นึงแต่มันคงไม่สะดวกมั้ง และเค้าคงเห็นว่าตรงนั้นมันว่างเค้าเลยมานั้งด้วย และวันนั้นเค้ามากับน่าจะเป็นแม่เค้ามั้งไม่แน่ใจ ผมก็นั้งเกร่งสุดๆ แต่ก็ทำได้แค่แอบมอง
และคงไม่มีโอกาสได้บอกเค้าหรอก เพราะ วันจันทร์ ที่ 27 นี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแล้ว เพราะผมใกล้เสร็จภาระกิจที่ กทม แล้ว และจะกลับบ้านแล้ว เราคงทำได้แค่นี้แหละ เพราะผมคงไม่กล้าพอที่จะบอกเค้าหรอกว่าผมรู้สึกดีกับเค้า
ผมแค่มาเล่าแค่เผื่อเค้าจะได้อ่านมัน แต่ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ