ขอเล่าความรู้สึก ประสมการณ์ เราอยากรู้ว่าเพื่อนๆเคยมีโมเมนแบบนี้บ้างไหม?
เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อ2ปีที่แล้ว  เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง ผ่านทางไลน์ ซึ่งตอนแรกเราคิดว่าแค่เรื่องบังเอิญ พอเริ่มได้คุยกันถามว่าเค้าเปนคนที่ไหน เรียนอะไร  คำตอบคือแบบทำเราช็อกมาก เค้าบอก"เป็นคน พะเยา แต่มาเรียนที่พิษณุโลก" เราก็เห้ย!! ประเด็นที่ทำให้เราช๊อกก็คือ ต้องย้อนกลับไปเมื่อตอนสมัย5-6ปีที่แล้ว ที่QQมันยังดังอยุ่ เราได้รู้จักได้คุยกับผู้ชายคนนึง คุยกันเปนเวลา2ปี เปนคนพะเยาเหมือนกัน เรียนที่เดียวกัน เปนเพื่อนกันอีก??
ซึ่งในใจเราคิดว่ามันไม่น่าจะบังเอิญขนาดนี้ ..
ช่วงแรกที่คุยกัน มันรู้สึกดีมากๆเลย จากที่ส่งไลน์หากัน แค่นั้น กลายเป็นมาโทรคุยกัน เวลาโทหากันเค้าจะคอยเล่นกีต้าร์ให้ฟังตลอด (อยากบอกว่าเสียงเค้าห่วยมาก) แต่เราก็ทนฟังนะ555 ก็เราอยากคุยกับเค้าหนิ^^ ความรู้สึกมันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนเราบอกว่า "เราเริ่มชอบเค้าแล้วล่ะ" เค้าก็บอกว่ารู้สึกดีกับเรา ตอนนั้นอ่ะ เราโครตดีใจมากๆเลย
พี่เค้าไม่ได้แค่โทรคุยแต่เรื่องทั่วไปนะ เค้ายังเป็นคนที่ให้คำปรึกษาที่ดีให้ตลอด   เคยมีอยุ่ครั้งนึงเราต้องเรียนซัมเมอร์กันทั้งคู่ ก็เลยวันไหนที่ไม่รู้จะคุยอะไรก็อ่านหนังสือให้ฟัง เราอ่านกฏหมาย เค้าอ่านฟิสิกส์(จะรู้เรื่องไหมเนี่ย)555 ยอมรับเลยว่าช่วงนั้นโลกเราสดใสมาก ได้คุยกันมีความสุขที่สุด ในความที่เค้าเป็นเด็กเรียนดี มันเหมือนพลอยทำให้เรามีแรงผลักดันไปด้วย ตอนนั้นจำได้ว่าอยากจะคุยกับเค้าให้รู้เรื่องในทุกๆเรื่อง เลยไปหาหนังสือเกี่ยวกับฟิสิกส์มาลองอ่านดู สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่องอยุ่ดี(รู้งี้ตั้งใจเรียนตั้งแต่แรกก็ดี)  
1เดือนต่อมา เราเริ่มส่งของให้กัน อย่างแรกที่เค้าส่งมาให้ คือทามาก็อต  แค่นี้รู้ไหมมันทำให้เรารักเค้าได้แล้ว  อย่างที่สองเป็นตุ๊กตาหมา ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เรายังคงกอดมันอยุ่  ร่ม สร้อยคอนำโชค ทุกอย่างที่เค้าให้มาอยากบอกให้รู้ว่าเรายังเก็บมันอยุ่ ..
เราให้อูคูเลเล่เค้า เค้าตั้งชื่อให้มันว่าKereno และตุ๊กตาเฉาก๋วย  ตอนนั้นเรารู้แล้วว่าเรารักเค้า ผู้ชายที่เข้าหาเรา เราไม่สนใครเลย ทั้งที่รู้อยุ่แล้วว่าเราคบกันแบบนี้ไม่ได้หรอก  แต่ถ้าต้องเสียเค้าไปเรายอมอยุ่แบบนี้ดีกว่า  

หลังมาๆเราเริ่มเวลาไม่ตรง ทำให้คุยกันจากที่เคยเปนชั่วโมงๆเลยน้อยลง เราจะมีเวลาที่โทหากันอยุ่คือราวๆ4ทุ่ม ถ้าเลย4ทุ่มเค้าไม่โทรมาเราจะร้อนรนแล้วแระ พยายามไม่สนใจ พยายามข่มตานอนให้หลับ แต่เสียงหัวใจมันก็เต้นแรงจนหนวกหู  เราอ่ะเตือนตัวเองตลอดนะว่าอย่าคิดมากกับความสัมพันธ์แบบนี้  รู้ว่าซักวันนึงมันต้องจบ ตอนนั้นเราเลยตัดสินใจคุยกับรุ่นน้องที่เข้ามาจีบ เราก็บอกเค้าบอกว่าเราคุยกับรุ่นน้องคนนึงอยุ่ "เค้าบอกตามสบายเรามีสิทธ์ "
เรารู้สึกแย่กับคำตอบนี้มาก เราหวังว่าเค้าจะหึงเราบ้างแต่ป่าวเลย เค้าเฉยๆ ความคิดเค้าเป็นผู้ใหญ่ไง แต่เราเองที่งี่เง่าเอง   เพราะหลังจากนั้น เราเหมือนกับตั้งกฏให้ตัวเอง บอกเค้าอยากทำไรก็ทำ ย้ำสถานะตัวเองว่าเป็นแค่คนที่รู้จักกัน คุยกันเท่านั้น แต่สุดท้ายเป็นไง รับไม่ได้เมื่อเค้าไม่มีเวลาให้จริงๆ
เค้าบอกกับเราว่า"เราเป็นคนอยากให้เค้าทำแบบนี้เอง พูดอะไรเหมือนเป็นการขุดหลุมฝังตัวเอง"  ใช่ มันเป็นการขุดหลุมฝังตัวเอง พูดอะไรไว้ทำไม่ได้ซักอย่าง มันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆจนวันที่อยุ่ในช่วงรับน้อง ในความที่เค้าเป็นเด็กกิจกรรม ประธานคณะ ประธานชมรม ทำให้เค้าไม่มีเวลาที่จะคุยกับเรา แต่ก็โทมา
บอกฝันดีทุกวันนะ แต่แค่นั้นมันยังไม่พอสำหรับเรา เราคิดฟุ้งซ่านไปต่างๆนานา ว่าเค้าไม่อยากคุยกับเราแล้ว เค้าต้องมีคนอื่นที่คุยด้วยนอกจากเรา  งี่เง่ามากที่คิดแบบนี้ เรารับกับความรู้สึกของตัวเองไม่ไหวแล้ว เราไม่อยากจะนั่งรอโทรศัพท์แล้วได้ยินแค่คำว่าฝันดี มันไม่พอสำหรับเราจิงๆ เราเลยตัดสินใจบอกเค้าว่า"ไม่ต้องโทหาเราแล้วนะ" เรารับไม่ได้ที่เค้าไม่มีเวลาให้  แต่เค้าบอกว่าเค้าทำเต็มที่แล้ว และไม่ได้รั้งเราเลย เราเสียใจมาก กว่าเราจะข่มตาหลับได้มันยากจิงๆ ...
หลังจากที่เลิกคุยกับเค้าไปแล้ว เราไม่เล่นเฟสบุ๊คอยุ่3เดือน เพราะการที่ต้องเล่นแล้วเห็นเค้าออนอยุ่ มันรู้สึกเจ็บ  เราเหมือนคนอกหัก เมาแทบทุกวันเพื่อให้หลับไปโดยที่ต้องไม่คิดถึงเค้า บางครั้งก็ไปนอนกับเพื่อน ไม่กล้าอยุ่คนเดียว คือเรามีแฟนที่ผ่านมาแต่ไม่เฮิร์ทเท่าคนนี้  
เวลาเจอคนที่หน้าตาคล้ายๆเค้าใจหายทุกที จนวันที่วันคิดว่าเราทำใจได้แล้ว เราเลยกลับมาเล่นเฟสบุ๊คมีอยุ่ครั้งนึงเมาแล้วเจอคนที่หน้าเหมือนเค้า กลับมาถึงห้องพิมหาทักแชทไปหาเค้าว่า"พี่มาตรังหรอ?"555   จากการทักกันครั้งนั้นทำให้เราได้กลับมาคุยกันอีกครั้งในรอบ3เดิอนแต่เป็นแค่การคุยแชทกันเท่านั้น และแบบพี่น้อง จนกระทั้งถึงวันเกิดเรา14ธันวา เค้ามาอวยพรวันเกิดให้เรา เราบอกว่าเราขอของขวัญวันเกิดได้ไหมโดยการให้เราได้คุยโทรศัพท์กับเค้า  เค้าบอกไม่ได้ติดงาน ซึ่งเราก็ทำใจอยุ่แล้ว  วันเกิดเรากับเค้าห่างกันแค่4วัน แต่แล้วพอถึงวันเกิดเค้าวันที่18 เราไม่ได้อวยพรวันเกิดหลังจากนั้น เรากลับหาเฟสเค้าไม่เจอ ตอนนั้นร้อนรนมาก พยายามหาอยุ่หลายครั้ง ทำให้รู้ว่าเค้าบล็อกเฟสเรา ..ตอนนั้นสมองมันชาไปหมด เราพูดกับตัวเองว่าเราทำผิดอะไร ถึงได้ถึงกับขนาดบล็อกเราไปอย่างนี้ เราไม่มีโอกาสได้คุยโทรศัพท์กับเค้าแล้ ว ไม่ได้ยินเสียงเค้า  แต่อยากน้อยขอให้เราได้รู้เรื่องราวในชีวิตของเค้าบ้างก็ยังดี เราเสียใจมากๆ
เราอยากจะบอกเค้าว่าเราไม่ได้ลืมวันเกิดเค้านะ ตั้งใจว่าจะส่งของขวัญไปให้ (เราให้เพื่อนเราวาดรูปสีน้ำมันรูปเค้า  )แต่สุดท้ายก็ไม่มีโอกาสได้ให้
เราอยากบอกว่า ตุ๊กตาที่ให้ยังนอนกอดอยุ่เหมือนเดิมนะ ของที่ให้ก็ยังเหมือนเดิมอยุ่เช่นกัน
เราอยากบอกเค้าว่าเรายังจำและเชื่อกับคำพูดที่เคยให้กันว่า"ต่อให้เราไม่ได้คุยกันแล้ว แต่เชื่อว่ายังไงสักวันนึงเราต้องได้เจอกัน"เราเชื่อ!
เราอยากบอกเค้าว่าเค้าคือความทรงจำที่ดีของเรา เป็นแรงผลักดันในการเรียน
สุดท้ายเราอยากบอกเค้าว่า...เรายังรักและคิดถึงเค้าเสมอ ...PK...