ผมจมอยู่กับเรื่องนี้มาเดือนกว่าๆ ละครับ เลยตัดสินใจมาระบายที่นี่ ถ้าผมเอาเรื่องนี้ไปพูดกับคนอื่นคนที่เสียหายจะเป็นแฟนผมเอง
ผมขอออกตัวก่อนนะครับผมไม่ได้มีเจตนาพาดพิง ให้ร้าย กล่าวโทษ หน่วยงานไหนนะครับ แต่นี่คือชีวิตผม คือสิ่งที่ผมเจอ
ก่อนนี้ผมทำงานเป็นพนักงานราชการซึ่งอัตราเงินเดือนก็เยอะพอสมควร แฟนผมทำงานแบงค์ เราตัดสินใจซื้อคอนโดด้วยกันซึ่งเรา2 คนช่วยกันผ่อนสบายๆ ใช้ชีวิตเรียบง่าย เรารักกันมากครับใครๆ ก็อิจฉา คู่ผมมาวินจริงๆ เธอน่ารักช่วยเหลือผมทุกเรื่อง ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมนี่ทำไรไม่เป็นเลย ครอบครัวผมก็รักเธอมาก
จนมาถึงวันที่ผมถูกเรียกให้ไปรับราชการต่างจังหวัดครับ.. เป็นการตัดสินใจถึงอนาคตของเราครั้งยิ่งใหญ่เลย คืออัตราเงินเดือนที่จะลดลง แต่ภาระเราเท่าเดิม และความห่างที่จะเกิดขึ้น จนในที่สุดผมตัดสินใจมารับราชการครับเพื่อสวัสดิการต่างๆ เธองอแงแต่เธอก็เข้าใจ ตลอดเวลาที่ผมมารับราชการที่นี่ผมไม่เคยรู้สึกห่างจากเธอเลยด้วยเทคโนโลยี ผมนี่ขอบคุณ ไอโฟน ไอแพท จริงๆ เฟสไทม์หากันตลอดโลกที่ว่ากว้างแคบไปเลยครับ ผมแลกรถกับเธอใช้ครับเพราะรถของเธอเก่าแต่ประหยัดกว่า ส่วนเธอใช้รถใหม่ของผมครับ
ช่วง3 เดือนแรก ครับ เธอทำงานเสดกลับห้องๆ ตอนขับรถก็จะเฟสไทม์หาผมละ ผมก็จะหาเวลาขับรถกลับหาเธอตลอดทุกวันหยุด จนช่วง 3 เดือนหลังมานี้ เธอเปลี่ยนไปครับเรามีปัญหาเรื่องเงินเพราะเงินเดือนผมที่ลดลงด้วย แต่เธอยังไปกินเที่ยวอ้างว่าไปกับที่ทำงานบ่อยขึ้น ผมก็ไม่ว่าไรนะครับเพราะเข้าใจว่านั่นสังคมเค้า แต่ก็รอจนกว่าเค้าจะกลับถึงห้องถึงจะเฟสไทม์ ละก็เข้านอนพร้อมกัน
จนเมื่อเดือนก่อน ครับ ผมนี่จะจำจนตาย ผมเพิ่งออกมาจากห้องนั้นตอนเช้ามืดขับรถตั้งแต่เช้าเพื่อกลับมาทำงานง่วงก็ง่วง แล้วปกติเวลาเธอตื่นนอนเธอจะโทรหาผมแต่ทั้งวันเธอไม่โทรเลยครับ (วันนั้นเธอลางานด้วย) ไลน์มาตอนก่อนเที่ยงอย่างเดียว จนผมจะเลิกงานเธอก็บอกว่าวันนี้จะไปกินร้าน.... นะกับพี่ที่ทำงาน ผมก็ไม่ว่าไรให้เธอไปสิ่งทีแปลกคือ เธอไม่ยอมรับโทสับผม ไลน์ไปไม่ยอมอ่านกว่าจะอ่านก็นานครับ แต่เธอก็ส่งรูปที่ร้านนั้นมานะว่ามานั่งกับพี่คนนี้นะซึ่งผมก็รู้จัก จนดึกละ4 ทุ่ม ด่านเป่าแอล์กอฮอจะตั้งละผมก็เลยโทรหาเธออีกทีว่ากลับบ้านได้แล้ว เธอไม่รับสายครับ ผมเริ่มตะหงิดใจละว่าเธอเมาเหรอจะขับรถกลับไหวมั้ย เลยตัดสินใจโทรหาพี่ผู้หญิงที่เธออ้างว่าไปด้วย ปรากฎว่า พี่เค้ารับสายแบบคนงัวเงียแล้วบอกว่าหลับแล้ว ..อ่าว.... ไรวะ ผมเลยวางสายละโทรหาแฟนอีกเธอไม่รับสายอีก ผมตัดสินใจขับรถกลับทันที
พอถึงคอนโดนะครับ ผมมองหารถเธอก่อนว่ากลับมารึยัง โอเค กลับมาละ จอดโน่น ผมก็ขึ้นห้องปกติครับอยากให้เธอเห็นว่าผมเป็นห่วงมากนะไกลแค่ไหนผมก็กลับมานะ เป็นห่วงคุณมากนะ .. เปิดกุญแจห้องเข้าไปเท่านั้นแหละครับ.. รองเท้า!!!!! ไม่ใช่รองเท้ากู หันไปทางถังขยะเฮ้ย.. ถุงยางใช้แล้ว..
ละครับ ผมทุบประตูรัวเลยเธอไม่เปิดครับ ผมเลยหันไปหากุญแจไขห้องเธอบิดลูกบิดไว้ครับเปิดไม่ได้ จนซักพักเธอเปิดประตู ...สิ่งที่ผมเห็นคือผู้ชายนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงผมใต้ผ้าห่ม กับผู้หญิงของผมใส่ชุดนอนที่ติดกระดุมผิดเม็ดครับ ไอ้ผู้ชายนั่นคือนักร้องในร้านที่เธอไปบ่อยๆ นั่นแหละครับ ..
ผมถามเธอว่าต้องคุยกัน 3 คนมั้ย เธอบอกไม่ผมเลยบอกให้เขากลับไปก่อน ผมไม่ได้ทำร้ายร่างกายใครครับ ผมอึ้งมากกว่าผมทำไรไม่ถูก ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง ในหัวผมคิดอยู่แค่นี้จริงๆ ผมถามเธอว่าละต้องไปส่งเขามั้ยมากันยังไง เธอบอกว่านั่งรถเธอมา(รถกู) แต่ผมออกไปตรงระเบียงเห็นมันขับรถออกไปเอง แสดงว่ามาหากันตั้งแต่เช้าละครับ ละออกไปไหนมาไหนด้วยกันโดยใช้รถผม
ไม่มีคำอธิบายมีแต่ความเงียบ พูดแต่ว่าเค้าไม่เอาเธอหรอกเค้ามีแฟนแล้วเธอไปตื้อเค้า ผมอึ้งดอกที่ 2 สิครับ ..เฮ้ย.. เพิ่ง.....กันนะ ผมนั่งอยู่นั่นจนเช้าครับส่วนเธอก็ไปทำงานปกติ ..ผมบ้าไปเลยครับหายจากโลกนี้ไป 1 วัน ขับรถไปเรื่อยเปื่อย ละกลับไปทำงาน เธอตามไปหาผมที่ทำงานครับ ผมก็คิดว่าเธอมาง้อนะครับ ..แต่การมาง้อของเธอก็แปลกครับ พูดแต่ให้อภัยหนูนะหนูไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน คือผมยื่นคำขาดให้เธอออกไปจากที่นั่นละผมก็จะประกาศขายครับ ที่อัปรีแบบนั้น ..สิ่งทีผ่มเสียใจคือไม่มีคำว่าขอโทษ ไม่มีคำว่ารักผมซักคำ.. ไม่มีคำอธิบายไรเลย แต่มันก็ดีนะครับมันทำให้ผมทำใจได้เร็วขึ้น ละผมก็ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวเงียบๆ เพื่อที่จะไม่ทำร้ายเธอ.. บางทีผมก็คิดนะว่าผมทำไปเพื่ออะไร ผมเสียทุกอย่างไปเพราะผมเลือกอนาคตของเรา ผมเลือกที่จะมารับราชการ T.T เสียใจครับ เสียใจจริงๆ
ผมพล่ามมายาวเลย เฮ้อออออ.. โลกช่างไม่ยุติธรรมกับผมเลย
ตัดสินใจมารับราชการแต่สิ่งที่เจอคือ.. เธอกับเขา
ผมขอออกตัวก่อนนะครับผมไม่ได้มีเจตนาพาดพิง ให้ร้าย กล่าวโทษ หน่วยงานไหนนะครับ แต่นี่คือชีวิตผม คือสิ่งที่ผมเจอ
ก่อนนี้ผมทำงานเป็นพนักงานราชการซึ่งอัตราเงินเดือนก็เยอะพอสมควร แฟนผมทำงานแบงค์ เราตัดสินใจซื้อคอนโดด้วยกันซึ่งเรา2 คนช่วยกันผ่อนสบายๆ ใช้ชีวิตเรียบง่าย เรารักกันมากครับใครๆ ก็อิจฉา คู่ผมมาวินจริงๆ เธอน่ารักช่วยเหลือผมทุกเรื่อง ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมนี่ทำไรไม่เป็นเลย ครอบครัวผมก็รักเธอมาก
จนมาถึงวันที่ผมถูกเรียกให้ไปรับราชการต่างจังหวัดครับ.. เป็นการตัดสินใจถึงอนาคตของเราครั้งยิ่งใหญ่เลย คืออัตราเงินเดือนที่จะลดลง แต่ภาระเราเท่าเดิม และความห่างที่จะเกิดขึ้น จนในที่สุดผมตัดสินใจมารับราชการครับเพื่อสวัสดิการต่างๆ เธองอแงแต่เธอก็เข้าใจ ตลอดเวลาที่ผมมารับราชการที่นี่ผมไม่เคยรู้สึกห่างจากเธอเลยด้วยเทคโนโลยี ผมนี่ขอบคุณ ไอโฟน ไอแพท จริงๆ เฟสไทม์หากันตลอดโลกที่ว่ากว้างแคบไปเลยครับ ผมแลกรถกับเธอใช้ครับเพราะรถของเธอเก่าแต่ประหยัดกว่า ส่วนเธอใช้รถใหม่ของผมครับ
ช่วง3 เดือนแรก ครับ เธอทำงานเสดกลับห้องๆ ตอนขับรถก็จะเฟสไทม์หาผมละ ผมก็จะหาเวลาขับรถกลับหาเธอตลอดทุกวันหยุด จนช่วง 3 เดือนหลังมานี้ เธอเปลี่ยนไปครับเรามีปัญหาเรื่องเงินเพราะเงินเดือนผมที่ลดลงด้วย แต่เธอยังไปกินเที่ยวอ้างว่าไปกับที่ทำงานบ่อยขึ้น ผมก็ไม่ว่าไรนะครับเพราะเข้าใจว่านั่นสังคมเค้า แต่ก็รอจนกว่าเค้าจะกลับถึงห้องถึงจะเฟสไทม์ ละก็เข้านอนพร้อมกัน
จนเมื่อเดือนก่อน ครับ ผมนี่จะจำจนตาย ผมเพิ่งออกมาจากห้องนั้นตอนเช้ามืดขับรถตั้งแต่เช้าเพื่อกลับมาทำงานง่วงก็ง่วง แล้วปกติเวลาเธอตื่นนอนเธอจะโทรหาผมแต่ทั้งวันเธอไม่โทรเลยครับ (วันนั้นเธอลางานด้วย) ไลน์มาตอนก่อนเที่ยงอย่างเดียว จนผมจะเลิกงานเธอก็บอกว่าวันนี้จะไปกินร้าน.... นะกับพี่ที่ทำงาน ผมก็ไม่ว่าไรให้เธอไปสิ่งทีแปลกคือ เธอไม่ยอมรับโทสับผม ไลน์ไปไม่ยอมอ่านกว่าจะอ่านก็นานครับ แต่เธอก็ส่งรูปที่ร้านนั้นมานะว่ามานั่งกับพี่คนนี้นะซึ่งผมก็รู้จัก จนดึกละ4 ทุ่ม ด่านเป่าแอล์กอฮอจะตั้งละผมก็เลยโทรหาเธออีกทีว่ากลับบ้านได้แล้ว เธอไม่รับสายครับ ผมเริ่มตะหงิดใจละว่าเธอเมาเหรอจะขับรถกลับไหวมั้ย เลยตัดสินใจโทรหาพี่ผู้หญิงที่เธออ้างว่าไปด้วย ปรากฎว่า พี่เค้ารับสายแบบคนงัวเงียแล้วบอกว่าหลับแล้ว ..อ่าว.... ไรวะ ผมเลยวางสายละโทรหาแฟนอีกเธอไม่รับสายอีก ผมตัดสินใจขับรถกลับทันที
พอถึงคอนโดนะครับ ผมมองหารถเธอก่อนว่ากลับมารึยัง โอเค กลับมาละ จอดโน่น ผมก็ขึ้นห้องปกติครับอยากให้เธอเห็นว่าผมเป็นห่วงมากนะไกลแค่ไหนผมก็กลับมานะ เป็นห่วงคุณมากนะ .. เปิดกุญแจห้องเข้าไปเท่านั้นแหละครับ.. รองเท้า!!!!! ไม่ใช่รองเท้ากู หันไปทางถังขยะเฮ้ย.. ถุงยางใช้แล้ว..
ผมถามเธอว่าต้องคุยกัน 3 คนมั้ย เธอบอกไม่ผมเลยบอกให้เขากลับไปก่อน ผมไม่ได้ทำร้ายร่างกายใครครับ ผมอึ้งมากกว่าผมทำไรไม่ถูก ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง ในหัวผมคิดอยู่แค่นี้จริงๆ ผมถามเธอว่าละต้องไปส่งเขามั้ยมากันยังไง เธอบอกว่านั่งรถเธอมา(รถกู) แต่ผมออกไปตรงระเบียงเห็นมันขับรถออกไปเอง แสดงว่ามาหากันตั้งแต่เช้าละครับ ละออกไปไหนมาไหนด้วยกันโดยใช้รถผม
ไม่มีคำอธิบายมีแต่ความเงียบ พูดแต่ว่าเค้าไม่เอาเธอหรอกเค้ามีแฟนแล้วเธอไปตื้อเค้า ผมอึ้งดอกที่ 2 สิครับ ..เฮ้ย.. เพิ่ง.....กันนะ ผมนั่งอยู่นั่นจนเช้าครับส่วนเธอก็ไปทำงานปกติ ..ผมบ้าไปเลยครับหายจากโลกนี้ไป 1 วัน ขับรถไปเรื่อยเปื่อย ละกลับไปทำงาน เธอตามไปหาผมที่ทำงานครับ ผมก็คิดว่าเธอมาง้อนะครับ ..แต่การมาง้อของเธอก็แปลกครับ พูดแต่ให้อภัยหนูนะหนูไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน คือผมยื่นคำขาดให้เธอออกไปจากที่นั่นละผมก็จะประกาศขายครับ ที่อัปรีแบบนั้น ..สิ่งทีผ่มเสียใจคือไม่มีคำว่าขอโทษ ไม่มีคำว่ารักผมซักคำ.. ไม่มีคำอธิบายไรเลย แต่มันก็ดีนะครับมันทำให้ผมทำใจได้เร็วขึ้น ละผมก็ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวเงียบๆ เพื่อที่จะไม่ทำร้ายเธอ.. บางทีผมก็คิดนะว่าผมทำไปเพื่ออะไร ผมเสียทุกอย่างไปเพราะผมเลือกอนาคตของเรา ผมเลือกที่จะมารับราชการ T.T เสียใจครับ เสียใจจริงๆ
ผมพล่ามมายาวเลย เฮ้อออออ.. โลกช่างไม่ยุติธรรมกับผมเลย