สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจ เอาจริงๆก็เครียดมากเลยล่ะค่ะ คือพ่อเราเป็นคนสูบบุหรี่แบบชนิดที่ติดเลยค่ะ ต้องสูบตลอดเวลาหลังอาหารทุกมื้อ ตอนตื่นเช้า และตอนก่อนนอน สรุปว่าไม่สูบก็ตอนหลับนั่นแหละค่ะ
เขาเคยป่วยหนักครั้งนึงตอนเราเรียนอยู่มหา’ลัยปีสาม แต่ไม่ใช่โรคเกี่ยวกับบุหรี่นะคะ เป็นโรคเกี่ยวกับลำไส้ แต่ก็หนักหนาพอสมควรเพราะต้องผ่าตัดใหญ่และมีภาวะเสี่ยงติดเชื้อในกระแสเลือด ตอนนั้นทุกคนปิดข่าวเราเพราะเราใกล้สอบปลายภาค พอเรามารู้ทีหลังว่าพ่อเกือบตายเราก็เสียใจมาก ร้องไห้หนัก พออาการพ่อปลอดภัยหายดีแล้วเราก็ขอเขาว่าให้เลิกบุหรี่ ไม่งั้นก็ต้องมาเข้าโรงบาลอีกแล้วก็มานั่งรอลุ้นว่าตัวเองจะตายแหล่ไม่ตายแหล่แบบนี้อีก เขาก็รับปากว่าจะเลิก ตอนนั้นเราดีใจมาก เพราะเราเป็นทุกข์เรื่องพ่อสูบบุหรี่มาทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้ ครูที่ร.ร.ก็ชอบสอนบ่อยๆว่าสูบแล้วเป็นมะเร็ง เป็นถุงลมโป่งพอง ฯลฯ สรุปพ่อแค่หลอกให้เราดีใจ สุดท้ายก็กลับมาสูบอีก คือไม่สูบให้เห็นค่ะ แต่กลิ่นที่ติดตัวตลอดเวลา เราเสียใจมาก จะว่าโกรธด้วยก็ได้ค่ะ
จริงๆเรากับพ่อไม่ค่อยสนิทกันค่ะ เพราะช่วงที่เรากำลังโตเป็นวัยรุ่นพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน ไม่ค่อยได้เจอกัน พอเขาเริ่มอยู่ติดบ้านก็กลายเป็นว่าเราสอบตรงติดต้องออกไปเรียนมหา’ลัยแถวภาคเหนือคือไกลบ้านมากๆ ทำให้เราไม่ค่อยคุยกันค่ะ เราติดจะเป็นคนเย็นชาด้วยอาจเพราะเรื่องในอดีตหลายๆอย่าง แต่เราก็เป็นห่วงทุกคนในบ้านมาก แค่เราไม่ชอบแสดงออก
อาการของพ่อเราปัจจุบันนี้นะคะ คือไอบ่อย บางทีดูทีวีหรือคุยกันตลกๆพอหัวเราะก็ไอเลยค่ะ เรากับน้องชายนี่จากที่หัวเราะกันอยู่ก็หันมองหน้ากันแล้วก็เปลี่ยนเป็นอารมณ์เซ็งแทน มันกังวลอ่ะค่ะ อาการต่อมาคือชอบสั่งน้ำมูกค่ะ สั่งตลอดเวลาเลยค่ะ และอีกอาการนึงก็คือขากเสมหะตลอดเวลาอีกเหมือนกัน เมื่อก่อนแค่ขากเสมหะอย่างเดียวและก็ไม่ได้ตลอดทั้งวัน แต่ปัจจุบันนี้เรียกได้ว่าจะหยุดสามอาการนี้ก็ตอนหลับเท่านั้นค่ะ เราเป็นคนในบ้านยังทำใจให้ชินไม่ได้เลย แล้วเพื่อนบ้านติดๆเขาก็คงรำคาญค่ะ เราว่านะ
เราอยากทราบว่าอาการแบบนี้อยู่ในภาวะเสี่ยงเป็นโรคอะไรคะ หรือพ่อเป็นไปแล้วแต่เขาปิดเราไม่ให้เรารู้? ในอนาคตต้องเจาะคอหรือเปล่าคะ?
ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ถามแค่อาการแต่ระบายความรู้สึกออกมาด้วยเพราะเราเครียดมากๆ ตัวเราเองเพิ่งเรียนจบมาได้ 2 ปี ยังไม่มั่นคงในชีวิต แล้วพ่อก็ใกล้เกษียณแล้วแถมสุขภาพไม่ดี น้องชายเราก็ยังเรียนอยู่แค่ ม.6 ลำพังตัวเราเราเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ แต่ถ้าพ่อเป็นอะไรไปก่อนน้องกับแม่เราต้องลำบากแน่ๆ บ้านก็ยังผ่อนไม่หมด ถ้าพ่อมีชีวิตอยู่ต่อไปนานๆก็ยังมีบำนาญกิน แต่ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาบำนาญก็ตามไปกับเขาด้วย ส่วนเงินก้อนหลังเกษียณนี่เราก็อยากให้เก็บไว้ใช้กับสิ่งที่จำเป็นจริงๆและคุ้มค่ามากกว่า เงินล้านสองล้านสมัยนี้มันก็ไม่ใช่ว่าเยอะ ถ้าใช้แบบเพลินๆนี่หมดไวมาก เราอยากให้เขาอยู่กับน้อง ดูแลน้อง อยู่รอน้องรับปริญญา และให้เรากับน้องได้มีโอกาสเลี้ยงดูตอบแทนเขาตอนแก่ค่ะ
เขาเป็นคนที่เวลาเราพูดอะไรบอกอะไรหรือเตือนอะไรแล้วชอบทำเฉยค่ะ ไม่ตอบสนองอะไรทั้งสิ้น เราไม่ก็ไม่รู้ว่าเขาไม่สนใจ หรือเขาเฉยเพราะอะไร หรือเขาพยายามแล้วแต่เขาเลิกไม่ได้จริงๆ บางทีก็อยากพูดกับเขาตรงๆค่ะ แต่อย่างที่บอกว่าไม่สนิทกัน ไม่รู้จะเริ่มยังไง เราควรทำใจใช่ไหมคะ? อะไรจะเกิดก็เกิดใช่ไหม? (ร้องไห้) ถ้าพ่อเขาไม่รักตัวเองเราก็คิดไม่ออกว่าจะทำไงแล้วค่ะ
ไม่เกินปีหน้าเรามีแพลนไปเรียนไปอยู่กับป้าที่เมืองนอกค่ะ เพราะตอนเราบินไปเที่ยวครั้งแรกป้าก็ชวนให้อยู่เลยแต่เราต้องกลับไทยมาทำเรื่องขอวีซ่านักเรียนให้เรียบร้อยค่ะ ตอนแรกก็ลังเลว่าจะไปหรือไม่ไปดีเพราะกลัวถ้าไปแล้วพ่อเกิดป่วยขึ้นมาเราจะทำยังไง แต่ตอนนี้เรามั่นใจแล้วว่าควรไปเพื่ออนาคต ถ้าเอาความทุกข์เอาห่วงมารั้งตัวเองไว้แบบนี้ไม่มีประโยชน์แน่ๆ เราเหนื่อยมาก ท้อแท้ ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว แค่คิดว่าเขาต้องป่วยหรือเป็นอะไรไปเราก็หมดแรงสู้ชีวิตแล้วค่ะ
ขอโทษที่จขกท.บ่นยาวนะคะแต่อยากระบายจริงๆ และขอขอบคุณทุกคำปรึกษาล่วงหน้าค่ะ
ใครมีคนใกล้ตัวที่ติดบุหรี่แล้วมีอาการแบบนี้...ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ
เขาเคยป่วยหนักครั้งนึงตอนเราเรียนอยู่มหา’ลัยปีสาม แต่ไม่ใช่โรคเกี่ยวกับบุหรี่นะคะ เป็นโรคเกี่ยวกับลำไส้ แต่ก็หนักหนาพอสมควรเพราะต้องผ่าตัดใหญ่และมีภาวะเสี่ยงติดเชื้อในกระแสเลือด ตอนนั้นทุกคนปิดข่าวเราเพราะเราใกล้สอบปลายภาค พอเรามารู้ทีหลังว่าพ่อเกือบตายเราก็เสียใจมาก ร้องไห้หนัก พออาการพ่อปลอดภัยหายดีแล้วเราก็ขอเขาว่าให้เลิกบุหรี่ ไม่งั้นก็ต้องมาเข้าโรงบาลอีกแล้วก็มานั่งรอลุ้นว่าตัวเองจะตายแหล่ไม่ตายแหล่แบบนี้อีก เขาก็รับปากว่าจะเลิก ตอนนั้นเราดีใจมาก เพราะเราเป็นทุกข์เรื่องพ่อสูบบุหรี่มาทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้ ครูที่ร.ร.ก็ชอบสอนบ่อยๆว่าสูบแล้วเป็นมะเร็ง เป็นถุงลมโป่งพอง ฯลฯ สรุปพ่อแค่หลอกให้เราดีใจ สุดท้ายก็กลับมาสูบอีก คือไม่สูบให้เห็นค่ะ แต่กลิ่นที่ติดตัวตลอดเวลา เราเสียใจมาก จะว่าโกรธด้วยก็ได้ค่ะ
จริงๆเรากับพ่อไม่ค่อยสนิทกันค่ะ เพราะช่วงที่เรากำลังโตเป็นวัยรุ่นพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน ไม่ค่อยได้เจอกัน พอเขาเริ่มอยู่ติดบ้านก็กลายเป็นว่าเราสอบตรงติดต้องออกไปเรียนมหา’ลัยแถวภาคเหนือคือไกลบ้านมากๆ ทำให้เราไม่ค่อยคุยกันค่ะ เราติดจะเป็นคนเย็นชาด้วยอาจเพราะเรื่องในอดีตหลายๆอย่าง แต่เราก็เป็นห่วงทุกคนในบ้านมาก แค่เราไม่ชอบแสดงออก
อาการของพ่อเราปัจจุบันนี้นะคะ คือไอบ่อย บางทีดูทีวีหรือคุยกันตลกๆพอหัวเราะก็ไอเลยค่ะ เรากับน้องชายนี่จากที่หัวเราะกันอยู่ก็หันมองหน้ากันแล้วก็เปลี่ยนเป็นอารมณ์เซ็งแทน มันกังวลอ่ะค่ะ อาการต่อมาคือชอบสั่งน้ำมูกค่ะ สั่งตลอดเวลาเลยค่ะ และอีกอาการนึงก็คือขากเสมหะตลอดเวลาอีกเหมือนกัน เมื่อก่อนแค่ขากเสมหะอย่างเดียวและก็ไม่ได้ตลอดทั้งวัน แต่ปัจจุบันนี้เรียกได้ว่าจะหยุดสามอาการนี้ก็ตอนหลับเท่านั้นค่ะ เราเป็นคนในบ้านยังทำใจให้ชินไม่ได้เลย แล้วเพื่อนบ้านติดๆเขาก็คงรำคาญค่ะ เราว่านะ
เราอยากทราบว่าอาการแบบนี้อยู่ในภาวะเสี่ยงเป็นโรคอะไรคะ หรือพ่อเป็นไปแล้วแต่เขาปิดเราไม่ให้เรารู้? ในอนาคตต้องเจาะคอหรือเปล่าคะ?
ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ถามแค่อาการแต่ระบายความรู้สึกออกมาด้วยเพราะเราเครียดมากๆ ตัวเราเองเพิ่งเรียนจบมาได้ 2 ปี ยังไม่มั่นคงในชีวิต แล้วพ่อก็ใกล้เกษียณแล้วแถมสุขภาพไม่ดี น้องชายเราก็ยังเรียนอยู่แค่ ม.6 ลำพังตัวเราเราเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ แต่ถ้าพ่อเป็นอะไรไปก่อนน้องกับแม่เราต้องลำบากแน่ๆ บ้านก็ยังผ่อนไม่หมด ถ้าพ่อมีชีวิตอยู่ต่อไปนานๆก็ยังมีบำนาญกิน แต่ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาบำนาญก็ตามไปกับเขาด้วย ส่วนเงินก้อนหลังเกษียณนี่เราก็อยากให้เก็บไว้ใช้กับสิ่งที่จำเป็นจริงๆและคุ้มค่ามากกว่า เงินล้านสองล้านสมัยนี้มันก็ไม่ใช่ว่าเยอะ ถ้าใช้แบบเพลินๆนี่หมดไวมาก เราอยากให้เขาอยู่กับน้อง ดูแลน้อง อยู่รอน้องรับปริญญา และให้เรากับน้องได้มีโอกาสเลี้ยงดูตอบแทนเขาตอนแก่ค่ะ
เขาเป็นคนที่เวลาเราพูดอะไรบอกอะไรหรือเตือนอะไรแล้วชอบทำเฉยค่ะ ไม่ตอบสนองอะไรทั้งสิ้น เราไม่ก็ไม่รู้ว่าเขาไม่สนใจ หรือเขาเฉยเพราะอะไร หรือเขาพยายามแล้วแต่เขาเลิกไม่ได้จริงๆ บางทีก็อยากพูดกับเขาตรงๆค่ะ แต่อย่างที่บอกว่าไม่สนิทกัน ไม่รู้จะเริ่มยังไง เราควรทำใจใช่ไหมคะ? อะไรจะเกิดก็เกิดใช่ไหม? (ร้องไห้) ถ้าพ่อเขาไม่รักตัวเองเราก็คิดไม่ออกว่าจะทำไงแล้วค่ะ
ไม่เกินปีหน้าเรามีแพลนไปเรียนไปอยู่กับป้าที่เมืองนอกค่ะ เพราะตอนเราบินไปเที่ยวครั้งแรกป้าก็ชวนให้อยู่เลยแต่เราต้องกลับไทยมาทำเรื่องขอวีซ่านักเรียนให้เรียบร้อยค่ะ ตอนแรกก็ลังเลว่าจะไปหรือไม่ไปดีเพราะกลัวถ้าไปแล้วพ่อเกิดป่วยขึ้นมาเราจะทำยังไง แต่ตอนนี้เรามั่นใจแล้วว่าควรไปเพื่ออนาคต ถ้าเอาความทุกข์เอาห่วงมารั้งตัวเองไว้แบบนี้ไม่มีประโยชน์แน่ๆ เราเหนื่อยมาก ท้อแท้ ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว แค่คิดว่าเขาต้องป่วยหรือเป็นอะไรไปเราก็หมดแรงสู้ชีวิตแล้วค่ะ
ขอโทษที่จขกท.บ่นยาวนะคะแต่อยากระบายจริงๆ และขอขอบคุณทุกคำปรึกษาล่วงหน้าค่ะ