คือว่าเราเคยคุยกับเพื่อนชายคนนึงค่ะ เค้าชื่อ M ขอใช้ชื่อย่อนะคะ. M เป็นคนตลก คุยเก่ง เราเลยหลงรักเค้าไปซะงั้น วันนึงเลยตัดสินใจบอกชอบเค้าไป. แต่คำตอบที่ได้คือ เค้าไม่ได้ปฏิเสธ. แต่ไม่ตกลงค่ะ. คือแบบเงิบมากๆ หลังจากนั้น ก้อห่างๆกัน ไม่ค่อยได้คุยกันเลยค่ะ ประมาณสามสี่เดือนได้ค่ะ จนกระทั่งมีแฟน ตกลงคบกัน แต่  วันนึงเราก้อทักไปอีก  ด้วยความที่ยังคิดถึง ก้อยังชอบเค้าอยุ่อ่าา .  M ก้อคุยตามปกติ แล้วก้อคุยกันยาวมากค่ะ เราก้อแซวเค้าไปเรื่อย จนแซวไปถึงเรื่องที่เคยบอกชอบเค้า. ประมาณว่า "ก้อเพราะเธอเป็นคนแบบนี้ไง. เราถึงชอบ". แล้ว M ก้อตอบกลับมาว่า. จริงๆแล้วเราก้อชอบเธอนะ . แต่ไม่อยากมีปัญหากับแม่  เพราะตอนนี้แม่เรายังไม่อยากให้มีแฟน . แต่ตอนนี้เรียนจบแล้ว กะจะบอกเธอ เธอก้อมีแฟนแล้ว ก้อเลยไม่อยากมีปัญหากับแฟนเธออีก เอาเป็นว่า เธอโสด แล้วเราค่อยมาบอกความรุ้สึกนี้ใหม่นะ ^^  หลังจากอ่านแล้ว ช้อคเลยค่ะ. อยากกรี้ดดดดด ดังๆ. ใจนึงก้ออยากคบกับM แต่ติดที่เราเป็นคนรักแฟน คบใคร ก้อคบจริงจัง ไม่คบหลายคนค่ะ ในตอนนี้ แฟนไปทำงาน. เรากับ M ก้อมีคุยกันบ้าง มาหากันบ้าง ให้ช่วยงานบ้าง กินข้าวด้วยกัน  เค้าซื้อเค้กวันเกิดให้เราด้วย ล่าสุด นอนค้างที่ห้อง M  แต่ไม่มีอะไรเกินเลย เพราะนอนคนละเตียง คือที่ทำทั้งหมด ในฐานะเพื่อนหมดเลย. หวั่นไหวมาก สงสารแฟนด้วย แต่เราลืม M ไม่ได้จริงๆ ยังไง ใครมีความคิดเห็นดีๆ แนะนำด้วยนะคะ กระทู้แรกเลยค่ะ