เจ็บไปรักไป "ทั้งรัก ทั้งเกลียด"

สวัสดีคะ ....  เรื่องของเรามีอยู่ว่าเราเป็น น.ศ. ภาคสมทบ เรียนเฉพาะวันอาทิตย์ ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยคะ เราได้พบกับพี่ผู้ชายคนหนึ่งเรียนห้องเดียวกัน อายุห่างเราประมาณ 6 ปี เราเริ่มคุยกันแบบพี่น้องธรรมดา จนวันหนึ่งเริ่มรู้สึก ดีๆ ต่อพี่เค้า ตอนนั้นเราก็ยัง งง ๆ ตัวเองทั้ง ๆ ที่เป็นคนที่ จะรักใครชอบใครยากมาก เคยมีแฟนแค่คนเดียวคบกันมา 3 ปี เลิกกันได้ปีกว่าเราก็ไม่เปิดรับใครอีกเลย จนมาเจอพี่เค้า  (ไม่ได้หล่อเหลาภูเขาฟูจินะ) เราชอบที่นิสัยมากกว่า เค้าดูเป็นผู้ใหญ่ดี ตอนแรกเราก็แค่แอบชอบ ไม่ได้คิดว่าพี่เค้าจะชอบเราอยู่เหมือนกัน (เค้าเริ่มสารภาพก่อนคะ) จนวันหนึ่งเราได้เริ่มสนิทสนมกันจนถึงขั้นคบหากันมาเรื่อยๆ มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง (ง่ายเฉพาะกับคนคนรักเท่านั้นนะคะ) เราคิดว่าพี่เค้าเป็นผู้ชายที่ใช่สำหรับเราเลยแหละ เค้าดูแลเราและแสดงออกว่ารักเราดีคะเวลาอยุ่ด้วยกัน แต่เรามีเวลาอยุ่ด้วยกันน้อย พี่เค้าอยุ่ไกลส่วนเราอยุ่ใกล้ที่เรียนก็จะมีเวลาอยู่ด้วยกันเฉพาะวันอาทิตย์ แถมต่างคนก็ต่างทำงานอีกด้วย เราตั้งใจจะทำความรักครั้งนี้ให้ดีและมั่นคงที่สุด สำหรับเราถ้ามีใครในใจแล้วเราจะปิดตัวเองทันทีเลยคะ ไม่เปิดรับใครแล้ว  ยอมรับเลยว่าระยะเวลาที่เราคบกับพี่คนนี้ความสัมพันธ์มันพัฒนาเร็วมาก แค่ 2 เดือนกว่า แต่ช่วงเวลานั้นเรารุ้สึกมีความสุขและรุ้สึกดีที่มีพี่เค้าคะ ณ ตอนนั้นเราเป็นคนสำคัญของกันและกันเอาใจใส่กันเสมอ แต่พอถึงช่วงปิดเทอมเราก็รุ้อยุ่แล้วว่าคงไม่ได้เจอกันแน่ ๆเลย แต่พี่เค้าบอกว่า ถ้าว่างก็จะมาหาอยุ่แล้ว เราก็รอคะ แต่ปิดเทอมได้ไม่ถึงเดือนเท่านั้นแหละ เค้าค่อย ๆ หายไปคะ นาน ๆ จะอ่านไลน์เราและตอบ เราก็ได้แต่แอบเจ็บ ร้องไห้เสียใจคนเดียวแล้วอยุ่ ๆเค้าก็หายไป เราโมโหมากส่งข้อความไปถามและต่อว่า ผ่านไปสามวันเค้าถึงมาตอบเรา และสิ่งที่เขาให้เรามาคือ คำว่า “ขอโทษ” เค้าบอกว่าเค้าไม่มีเวลาให้เรา เค้าไม่อยากปิดกั้นเรา เผื่อเราไปเจอคนที่ดีกว่า แต่เราว่านั่นมันข้ออ้างมากกว่า แต่เราก็ยังอยากมีเค้าอยู่เราก็บอกเค้าว่าเรา รอได้ เราไม่ได้ซีเรียสเรื่องนั้นเลยเราเข้าใจ แล้วเราก็กลับมาคุยกัน แต่ความรุ้สึกที่เราสัมผัสได้มันก็คือความเฉยชาอยุ่ดี คำว่าคิดถึง ฝันดี ไม่มีอีกแล้วคะ เหมือนเค้าแค่สงสารเรา เลยคุยกับเราพอผ่าน ๆ  เราก็เจ็บไปรักไปคะ อดทนก็เพราะรักเค้ามาก ๆ พอคุยกันได้ไม่นาน พี่เค้าก็เงียบไปอีก อ่านแล้วไม่ตอบ เราก็เริ่มทำใจมาก่อนหน้านี้แล้วก็เลยไม่ตื้อ แค่ถามว่าเป็นไรรึป่าว แล้วเค้าก็ทำเช่นเคยคะ 2 วันถึงมาตอบ  ครั้งนี้เค้าบอกกับเราว่า เค้ามีปัญหานิดหน่อย ว่าง ๆแล้วเราค่อยคุยกันนะ เราน้ำตาร่วงเลยนะตอนนั้น เค้าสร้างกำแพงกั้นเราไปแล้วคะ เราเจ็บมาก พยายามทำใจ และรอให้เค้าเอ่ยปากพูดกับเราตรง ๆ แต่เค้าก็ไม่ทำไรสักที มันค้างคา จนทุกวันนี้ เค้าก็หลายวันคุยกับเราประโยคหนึ่ง เค้าจะทำไปเพื่ออะไร ทำไมไม่ทิ้งเราไปเลย ไม่บอกเลิกเราไปเลย คนที่เสียใจคือเราคนเดียวอยู่ดี เค้าทำกับเราแบบเลือดเย็น  บางความรู้สึกที่เราเปิดไปดูรุปเค้าเราก็นึกเกลียด แต่บางครั้งเราก็คิดถึงเค้ามาก คิดถึงด้วยความเจ็บ อยากไปให้พ้นตรงนี้แต่ทำใจยังไม่ได้เราปิดเทอมตั้งเกือบสี่เดือนแหนะ ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วสองเดือนกว่า เรารอเวลาเปิดเรียน รอเจอหน้าพี่เค้า อยากรุ้ว่าจะทำหน้ายังไงเมื่อเจอหน้าเรา เราตั้งใจว่าจะเดินไปถามตรง ๆ ต่อหน้าเลย  แต่คิดว่าพอเอาเข้าจริงเราคงไม่กล้าน้ำตาคงไหลตั้งแต่เห็นหน้าพี่เค้าไกล ๆ แน่  ทุกวันนี้น้ำตายังไหลทุกครั้งที่คิดถึงอยู่เลย
** ตอนนี้เราสับสนมากคะ ทั้งรักทั้งเกลียด และเจ็บใจมาก  เราไม่รุ้จะทำยังไงต่อไปดี (จะฟันกูแล้วทิ้งเหรอวะ ) ช่วยแนะนำเราทีคะ เราควรจัดการกับหัวใจตัวเองยังไง   ขอบคุณคะ T T