สวัสดีชาวพันทิปที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้คะ
เป็นความทรงจำที่มีค่ามากสำหรับจขกท. เป็นการบันทึกความทรงจำของคนคนนึง(เผื่อว่าสักวันเราจะลืมมันไป) จขกท.ตั้งใจว่าจะเล่ารอบเดียวหมดเลยล่ะกัน เรามาเริ่มกันเลยคะ
เรื่องมันเริ่มต้นที่
ช่วงใกล้กีฬาสี ห้องเราเรียกประชุมคะ ก็มารวมตัวกันหน้าตึก แต่พอดีมีเพื่อนหนีไป 2 คน วิ่งไปกลางสนาม จังหวะนั้นเรากรี้ดเลยคะ พร้อมกับชี้ไปกลางสนาม (เรียกดีดีแน่นอนว่าไม่ทันคะ แต่กรี้ดก็ไม่ทันเช่นกัน) แล้วสายตาก็ไปหยุดที่รุ่นพี่คนนึงคะ พี่เขาก็มองเราคะ (ในใจคือ ซวยแล้ว เสียงดัง โดนมองเลยย)
จากนั้นก็ถึงกีฬาสีคะ เราทำงานเหนื่อยมาก สลบไปข้ามวันเลย สี่ทุ่มของวันที่เราตื่นพี่คนนั้นก็มาขอเป็นเพื่อนในเฟสบุคคะ เราก็รับแอด แล้วพี่เขาก็ทักมาเลย “ขอบคุณที่รับแอดครับ” ประโยคแรกเลยคะ พี่เขาก็แนะนำตัว แล้วก็ถามว่าเราชื่ออะไร กีฬาสีเป็นไงบ้าง รู้เลยคะว่าเข้ามาจีบแหงๆ วันที่สอง พี่เขาก็ทักมาอีกคะ เราเลยถามว่าทำอะไรอยู่ พี่เขาก็ตอบว่า “พี่ก็คุยกับเรานี่ไง” (ประโยคนี้เราชอบมากกกกก) พี่เขาขอให้เราอยู่เป็นเพื่อน รอดูบอลคะ เราก็โอเค แต่เราเผลอหลับไป (ความง่วงไม่เข้าใครออกใครคะ) ตื่นมาเปิดแชทก็มีข้อความว่า “หลับแล้วล่ะสิ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนพี่นะ ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันเลย” เรายิ้มสิคะ รู้สึกถึงพลังงานความน่ารักของพี่เขาเลย
พี่เขาเป็นคนน่ารักคะ เอาใจเก่ง ขี้อ้อน ภายในไม่กี่วันเราก็ยอมรับเลยคะว่าชอบพี่คนนี้ (บางคนอาจจะคิดว่าง่ายไปมั้ย เรื่องนั้น จขกท.ก็แปลกใจตัวเองคะ ก็คิดซะว่ารักไม่ต้องการเวลาคะ 5555)
สักพักเราก็เปลี่ยนเป็นคุยโทรศัพท์ พี่เขาก็น่ารักอีกแล้วคะ โทรมาทุกวัน เราไม่ต้องโทรหาเลย พี่เขาไม่เล่นเกมคะมันเลยทำให้เราคุยกันได้มากกกกก เราคุยกันแทบทั้งวันเลย เช้า สาย บ่าย เย็น กลางคืน โลกนี้เปลี่ยนสีไปเลยคะ เราตกหลุมรักพี่คนนี้อย่างจัง เราก็บอกพี่เขาว่าตกหลุมแล้วว พี่เขาก็บอกว่า “งั้นปิดหลุมก่อนเดี๋ยวเธอขึ้นหลุม” (ถึงไม่ปิดหลุมก็ไม่ขึ้นนิบอกเลย) พี่เขาจะบอกฝันดีเราทุกคืนคะ ถ้าวันไหนไม่ได้คุยกันก็จะมีวอยซ์เมสเสจมาให้ฟัง (เมื่อก่อนเราเปิดฟังทุกคืน) ทุกวันที่คุยกันเหมือนเป็นบ้าคะ ไม่รู้จะพูดอะไรก็ หือ หืมม อ่าห้ะ พูดกันก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง พี่เขาใช้คำที่ต้องคิดอีกต่อนึงถึงจะรู้ พอจะวางหู เราก็เกี่ยงกันวางคะ สุดท้ายเราก็ต้องกดวางทุกที พี่เขาก็ยังน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย เวลาจะไปไหนก็จะบอกเราตลอด ไปกับใคร จะถามเราตลอดว่าอยู่นี่นะอยากได้อะไรมั้ย ถ่ายรูปให้ดูด้วยคะ พี่เขาชอบร้องเพลงให้ฟังคะ ร้องเพี้ยนนิดๆ เราก็ฟังจนจบแหละคะ ตลกดี
ช่วงนั้นเป็นชั่วโมงต้องมนต์คะ ติดโทรศัพท์มาก เพื่อนถึงกับบอกว่า “ยังไม่เคยเห็นแก ลงทุนขนาดสมัครโปรไว้คุยกับใครขนาดนี้เลย” มันจริงมากคะ เป็นช่วงโลกสวย เดินไปไหนก็ยิ้ม อารมณ์ดีทั้งวัน ช่วงหลังๆมา ไม่เรียกพี่เรียกน้องแล้วคะ สรรพนามเปลี่ยนเป็น ที่รัก (หวานหยด มดขึ้นตรึม)
โดยความคิดของเรา เราไม่ค่อยชอบการไปเที่ยวกลางคืนคะ พี่เขาก็เปลี่ยนความคิดเราตั้งแต่นั้นแหละคะ เราไม่เคยห้ามไม่ให้เที่ยวไม่ให้ดื่ม ปกติแล้วเราเป็นคนที่ดื้อและไม่ยอมคน ไม่ชอบง้อใครก่อน ก็มีพี่เขาแหละคะ ที่เราแพ้ แพ้ทุกอย่าง เรายอมง้อเขาก่อน ยอมทุกอย่าง พี่เขาคือความสุขของเราคะ
เป็นเหมือนสารเสพติดถ้าไม่ได้คุยสักวันเหมือนจะลงแดงตาย อาการกระวนกระวาย คิดถึงจนนอนไม่หลับ พอเรารักใครสักคนมากๆแน่นอนว่าเราก็กลัวมากเช่นกัน ถ้าสักวันจะเสียเขาไป เราเริ่มกังวลว่าเขาจะเปลี่ยนไปมั้ย เขาจะมีใครคนอื่นรึเปล่า เพราะเราเองก็รู้ว่าพี่เขาเป็นคนเจ้าชู้(นิดนึงมั้งงง) เสือร้ายก็ว่าได้ แต่เรากังวลเกินไป เราไม่รู้ว่าพี่เขารำคาญรึเปล่า (เป็นเรา เราจะรำคาญมากกก) พี่เขารู้ว่าเราคิดมากคะ เขาก็ถามตลอด เป็นเราเองที่ดื้อ ดื้อมาก
ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน นั่นคือเรื่องจริงคะ สุดท้ายแล้วเราก็เสียพี่เขาไปจริงๆแบบไม่ทันตั้งตัว ช่วงเวลาแห่งความสุขของเราเริ่มต้นและจบลงภายใน 47 วัน ความสัมพันธ์มันจบไม่สวย มันกะทันหันมากคะ จากโลกสีชมพูเปลี่ยนเป็นมืดมิดเลย ก่อนหน้านั้นเราก็รู้อยู่แล้วคะว่าความเสี่ยงสูงมากที่เราจะเสียใจ แต่เราก็ยอมเสี่ยง เป็นการเสี่ยงที่คุ้มค่ามากคะสำหรับ จขกท.
สำหรับเรื่องของ จขกท. ไม่มีรูปคู่ ไม่มีไฟล์เสียง ไม่มีบทสนทนาเก่าๆ หลังจากที่พี่เขาจากไปแล้ว เราก็ตัดสินใจลบทิ้งทั้งบทสนทนา ทั้งไฟล์เสียงที่เราเคยฟังก่อนนอน แต่มีอย่างนึงที่เราไม่กล้าลบคะ คือรูปของพี่เขา (ความจริงคือลบแล้ว ไปเซฟมาใหม่ 5555) ตอนนี้เวลาผ่านมาปีครึ่งแล้วคะ เรายังมีความสุขกับการคิดถึงแบบมโน 55555 ช่วงที่ผ่านมามีคนเข้ามาคุยด้วยแต่ก็นั่นแหละคะเรายังฝันถึงพี่เขาอยู่เลย ก็เลยอยู่คนเดียวดีกว่า
ที่จริงยังอยากเล่าเรื่องหลังจากพี่เขาไม่อยู่ แต่เอาไว้ก่อนดีกว่าเน้อะ 5555
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
47 วัน ความทรงจำดีดีที่มีค่าของ จขกท.
เป็นความทรงจำที่มีค่ามากสำหรับจขกท. เป็นการบันทึกความทรงจำของคนคนนึง(เผื่อว่าสักวันเราจะลืมมันไป) จขกท.ตั้งใจว่าจะเล่ารอบเดียวหมดเลยล่ะกัน เรามาเริ่มกันเลยคะ
เรื่องมันเริ่มต้นที่
ช่วงใกล้กีฬาสี ห้องเราเรียกประชุมคะ ก็มารวมตัวกันหน้าตึก แต่พอดีมีเพื่อนหนีไป 2 คน วิ่งไปกลางสนาม จังหวะนั้นเรากรี้ดเลยคะ พร้อมกับชี้ไปกลางสนาม (เรียกดีดีแน่นอนว่าไม่ทันคะ แต่กรี้ดก็ไม่ทันเช่นกัน) แล้วสายตาก็ไปหยุดที่รุ่นพี่คนนึงคะ พี่เขาก็มองเราคะ (ในใจคือ ซวยแล้ว เสียงดัง โดนมองเลยย)
จากนั้นก็ถึงกีฬาสีคะ เราทำงานเหนื่อยมาก สลบไปข้ามวันเลย สี่ทุ่มของวันที่เราตื่นพี่คนนั้นก็มาขอเป็นเพื่อนในเฟสบุคคะ เราก็รับแอด แล้วพี่เขาก็ทักมาเลย “ขอบคุณที่รับแอดครับ” ประโยคแรกเลยคะ พี่เขาก็แนะนำตัว แล้วก็ถามว่าเราชื่ออะไร กีฬาสีเป็นไงบ้าง รู้เลยคะว่าเข้ามาจีบแหงๆ วันที่สอง พี่เขาก็ทักมาอีกคะ เราเลยถามว่าทำอะไรอยู่ พี่เขาก็ตอบว่า “พี่ก็คุยกับเรานี่ไง” (ประโยคนี้เราชอบมากกกกก) พี่เขาขอให้เราอยู่เป็นเพื่อน รอดูบอลคะ เราก็โอเค แต่เราเผลอหลับไป (ความง่วงไม่เข้าใครออกใครคะ) ตื่นมาเปิดแชทก็มีข้อความว่า “หลับแล้วล่ะสิ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนพี่นะ ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันเลย” เรายิ้มสิคะ รู้สึกถึงพลังงานความน่ารักของพี่เขาเลย
พี่เขาเป็นคนน่ารักคะ เอาใจเก่ง ขี้อ้อน ภายในไม่กี่วันเราก็ยอมรับเลยคะว่าชอบพี่คนนี้ (บางคนอาจจะคิดว่าง่ายไปมั้ย เรื่องนั้น จขกท.ก็แปลกใจตัวเองคะ ก็คิดซะว่ารักไม่ต้องการเวลาคะ 5555)
สักพักเราก็เปลี่ยนเป็นคุยโทรศัพท์ พี่เขาก็น่ารักอีกแล้วคะ โทรมาทุกวัน เราไม่ต้องโทรหาเลย พี่เขาไม่เล่นเกมคะมันเลยทำให้เราคุยกันได้มากกกกก เราคุยกันแทบทั้งวันเลย เช้า สาย บ่าย เย็น กลางคืน โลกนี้เปลี่ยนสีไปเลยคะ เราตกหลุมรักพี่คนนี้อย่างจัง เราก็บอกพี่เขาว่าตกหลุมแล้วว พี่เขาก็บอกว่า “งั้นปิดหลุมก่อนเดี๋ยวเธอขึ้นหลุม” (ถึงไม่ปิดหลุมก็ไม่ขึ้นนิบอกเลย) พี่เขาจะบอกฝันดีเราทุกคืนคะ ถ้าวันไหนไม่ได้คุยกันก็จะมีวอยซ์เมสเสจมาให้ฟัง (เมื่อก่อนเราเปิดฟังทุกคืน) ทุกวันที่คุยกันเหมือนเป็นบ้าคะ ไม่รู้จะพูดอะไรก็ หือ หืมม อ่าห้ะ พูดกันก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง พี่เขาใช้คำที่ต้องคิดอีกต่อนึงถึงจะรู้ พอจะวางหู เราก็เกี่ยงกันวางคะ สุดท้ายเราก็ต้องกดวางทุกที พี่เขาก็ยังน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย เวลาจะไปไหนก็จะบอกเราตลอด ไปกับใคร จะถามเราตลอดว่าอยู่นี่นะอยากได้อะไรมั้ย ถ่ายรูปให้ดูด้วยคะ พี่เขาชอบร้องเพลงให้ฟังคะ ร้องเพี้ยนนิดๆ เราก็ฟังจนจบแหละคะ ตลกดี
ช่วงนั้นเป็นชั่วโมงต้องมนต์คะ ติดโทรศัพท์มาก เพื่อนถึงกับบอกว่า “ยังไม่เคยเห็นแก ลงทุนขนาดสมัครโปรไว้คุยกับใครขนาดนี้เลย” มันจริงมากคะ เป็นช่วงโลกสวย เดินไปไหนก็ยิ้ม อารมณ์ดีทั้งวัน ช่วงหลังๆมา ไม่เรียกพี่เรียกน้องแล้วคะ สรรพนามเปลี่ยนเป็น ที่รัก (หวานหยด มดขึ้นตรึม)
โดยความคิดของเรา เราไม่ค่อยชอบการไปเที่ยวกลางคืนคะ พี่เขาก็เปลี่ยนความคิดเราตั้งแต่นั้นแหละคะ เราไม่เคยห้ามไม่ให้เที่ยวไม่ให้ดื่ม ปกติแล้วเราเป็นคนที่ดื้อและไม่ยอมคน ไม่ชอบง้อใครก่อน ก็มีพี่เขาแหละคะ ที่เราแพ้ แพ้ทุกอย่าง เรายอมง้อเขาก่อน ยอมทุกอย่าง พี่เขาคือความสุขของเราคะ
เป็นเหมือนสารเสพติดถ้าไม่ได้คุยสักวันเหมือนจะลงแดงตาย อาการกระวนกระวาย คิดถึงจนนอนไม่หลับ พอเรารักใครสักคนมากๆแน่นอนว่าเราก็กลัวมากเช่นกัน ถ้าสักวันจะเสียเขาไป เราเริ่มกังวลว่าเขาจะเปลี่ยนไปมั้ย เขาจะมีใครคนอื่นรึเปล่า เพราะเราเองก็รู้ว่าพี่เขาเป็นคนเจ้าชู้(นิดนึงมั้งงง) เสือร้ายก็ว่าได้ แต่เรากังวลเกินไป เราไม่รู้ว่าพี่เขารำคาญรึเปล่า (เป็นเรา เราจะรำคาญมากกก) พี่เขารู้ว่าเราคิดมากคะ เขาก็ถามตลอด เป็นเราเองที่ดื้อ ดื้อมาก
ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน นั่นคือเรื่องจริงคะ สุดท้ายแล้วเราก็เสียพี่เขาไปจริงๆแบบไม่ทันตั้งตัว ช่วงเวลาแห่งความสุขของเราเริ่มต้นและจบลงภายใน 47 วัน ความสัมพันธ์มันจบไม่สวย มันกะทันหันมากคะ จากโลกสีชมพูเปลี่ยนเป็นมืดมิดเลย ก่อนหน้านั้นเราก็รู้อยู่แล้วคะว่าความเสี่ยงสูงมากที่เราจะเสียใจ แต่เราก็ยอมเสี่ยง เป็นการเสี่ยงที่คุ้มค่ามากคะสำหรับ จขกท.
สำหรับเรื่องของ จขกท. ไม่มีรูปคู่ ไม่มีไฟล์เสียง ไม่มีบทสนทนาเก่าๆ หลังจากที่พี่เขาจากไปแล้ว เราก็ตัดสินใจลบทิ้งทั้งบทสนทนา ทั้งไฟล์เสียงที่เราเคยฟังก่อนนอน แต่มีอย่างนึงที่เราไม่กล้าลบคะ คือรูปของพี่เขา (ความจริงคือลบแล้ว ไปเซฟมาใหม่ 5555) ตอนนี้เวลาผ่านมาปีครึ่งแล้วคะ เรายังมีความสุขกับการคิดถึงแบบมโน 55555 ช่วงที่ผ่านมามีคนเข้ามาคุยด้วยแต่ก็นั่นแหละคะเรายังฝันถึงพี่เขาอยู่เลย ก็เลยอยู่คนเดียวดีกว่า
ที่จริงยังอยากเล่าเรื่องหลังจากพี่เขาไม่อยู่ แต่เอาไว้ก่อนดีกว่าเน้อะ 5555
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ