เคยรู้สึกรักใครคนนึงมากๆ ต้องการเค้ามาก ก็ตอนที่เราได้เสียเค้าไปแล้วมั้ยครับ..มันเจ็บนักนะ

สวัสดีครับ ก่อนอื่นผมขอบอกว่า ผมเป็นสมาชิกใหม่ ที่ไม่คาดคิดเหมือนกันว่า วันนึงตนเองจะเป็นคนมาตั้งกระทู้
และมาระบายเรื่องราวตัวเองในเวบพันทิปแห่งนี้ เคยแต่อ่านกระทู้ที่ดังๆ ที่แปะ ที่แชร์กันในเฟสบ้าง แต่ไม่เคยคิด
ว่าวันนึงจะได้มาเป็นผู้เริ่มตั้งเอง อาจจะงงๆหน่อยนะครับ ยังเริ่มผิดๆถูกๆ จะตั้งห้องไหน แท็กอะไร บางทีผมไม่รู้ว่า
จะถูกไหม จะมีใครมาตอบและแชร์ความรู้สึกกับผมไหม....^^

ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดี เอาเป็นว่า ผมสมมติว่าเค้าชื่อผึ้งแล้วกันนะครับ เรารู้จักกันด้วยความบังเอิญ จากเพื่อนของเพื่อน
คือเค้าถูกเพื่อนผมหักอก แล้วผมได้มีโอกาสไปปลอบ และคอยเป็นที่ระบายที่ปรึกษาเค้า ตอนนั้นผมเรียนจบใหม่ๆ
เพิ่งทำงาน เป็นเซลขายอุปกรณ์การแพทย์ พบก้เจอเค้าบ่อยๆ แต่ก็คุยแชทกัน โทรคุยกันทุกวัน จนมันกลายเป็นความ
สนิทสนมและผูกพัน มีโอกาสได้ไปเที่ยว ไปเล่นที่ต่างๆมากมาย จากที่เค้าเศร้าจากเพื่อนผม เค้าก็เริ่มดีขึ้นๆ ผมกลับ
พบว่าเค้าคือผู้หญิงที่ร่าเริงมาก น่ารัก มีอารมณ์ขัน และลุยมาก ขระเดียวกันผมกับเค้าสนิทกันมากขึ้น และตอนนั้น
ผมก็มีแฟนนะ แต่ผมเองยอมรับว่าตอนนั้น เริ่มมีใจให้ผึ้ง แต่ผมเองก้กั๊กและเป็นคนนิสัยโลเล ผนวกกับการที่ผมเป็น
เซลแมน ผมออกต่างจังหวัดตลอด ผมเองก็ยอมรับว่า มีความเจ้าชู้ และไหลลื่นไปเรื่อยเปื่อย ด้วยวัย ด้วยนิสัย บวกกับ
ความไฟแรงในวัย 23-24 แต่ผึ้งเอง เค้าไม่เคยมาก้าวก่ายผมนะครับ เค้าเคารพพื้นที่ส่วนตัวของผม ผมจะไปทำงาน
ไปทำอะไรก็เรื่องของผม แต่พอมาเจอกัน เราก้เที่ยวเล่น เฮฮาและผูกพันกันเช่นเดิม

ผ่านไปสองปี ผมรับรู้ได้ว่าน้ำผึ้งเค้าก็รักผมนะ แต่ผมเองก็ลังเล และโลเลตามนิสัย ผมผิดนัด และผมมีกิ๊กด้วย
แต่ก็คิดว่าลึกๆแล้ว เค้าสำคัญกับผมมากนะ แต่ด้วยความไม่พอดี ไม่พอใจในสิ่งที่มีของผม ผมก็อาสัยการทำงาน
ต่างจังหวัด ก็มีคุย มีเที่ยวไปเรื่อย ลึกๆผมว่าเค้ารู้ เพราะเค้าเป็นคนฉลาดนะ ทั้งฉลาดวางตัว และฉลาดแสดงออก
เอาง่ายๆ เค้าคือผู้หยิงที่ผมว่าใช่ที่สุด แต่อย่างที่บอก วันนั้นผมไม่พอ ผมทำตัวไม่ดีเท่าไรให้เค้าไม่ค่อยประทับใจ
นานเข้าๆ สะสมเข้าๆ มันคงเป็นตะกอนในใจเค้าอะครับ ...และผนวกกับเค้าเรียนจบปริญญาโทพอดี (อ้อ ลืมบอกว่า
เค้าเรียนโท ในขณะที่ผมทำงาน) พอเค้าจบ เค้าได้เข้าทำงานเป็น ขรก. ที่กรุงเทพ พอเค้าไปทำงานนี่แหละ
สังคมเค้าคงเปิดกว้างขึ้น มีโอกาสเจอคนมากขึ้น โลกทัศน์และรู้จักผู้คนมากขึ้น เห็นโลกมากขึ้น และมีเพื่อนคอย
ให้คำปรึกษามากขึ้น....เค้าเปลี่ยนไปทีละน้อย โดยที่ผมไม่ระแคะระคาย ไม่รู้ตัว และที่แย่ที่สุดคือ ผมไม่ใส่ใจ
ในการเปลี่ยนแปลง เพราะความที่ผมคิดว่า ยังไงเค้าก็รักผม มีผม และผมคือคนนั้นของเค้า

เมื่อ กุมภา-มีนาคม 2556  (เราคบกันมาสามปี) ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อผึ้งเค้ามีชายคนนึงเข้ามาในชีวิต และเหมือนจะมี
พัฒนาการต่างๆที่ดีขึ้นๆตามลำดับ พร้อมแรงส่งเสริมจากเพื่อนๆของเค้า ขณะเดียวกัน เพื่อนๆเค้าก้คงแอนตี้ผม
ไปทุกวัน....เหตุการณ์มันไม่เหมือนเดิม ทุกอย่าง ผมคิดว่าผมจะแก้ทัน ผมตั้งใจไปหา ไปเคลียร์ ไปขอโทษ
ไปเริ่มนับหนึ่งใหม่ ไปขอโอกาส   พร้อมความสำนึกที่เต็มที่ ...รู้ไหมครับ วันนั้น 2 มีนาคม 2556
ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ผมต้องการ และตั้งใจ ....เค้าไปไกลแล้ว ทั้งตัวเค้า เพื่อนเค้า และชายคนนั้น
เค้ามองผมเป็นคนนอก และเป็นตัวอะไรมาวุ่นวายพวกเค้า เป็นเศษเกิน เป็นคนที่ไม่สำคัญและไม่ต้องใส่ใจอีกต่อไป

ผมเหมือนโลกมันหมุนติ้วๆ มันมวนๆท้อง เวียนๆหัว มึน ตอบกลับไม่ถูก งงและเหมือนโดนเตะเข้าที่หน้าและอก
อย่างรุนแรง ยังไงยังงั้นเลยครับ ผมตั้งตัวไม่ทันจริงๆ ผมก็ขับรถกลับแบบงงๆ ไม่ร้องไห้ ไม่มีการฟูมฟาย
มีแต่ภาพงงๆเต็มหัวอ่ะครับ ไม่รู้จะทำไง คืนนั้นปรากฎว่านอนไม่หลับทั้งคืน พอไปที่ทำงานผมก้เริ่มรู้ตัว
ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมก้เล่าให้พี่ที่ออฟฟิศฟัง จากนั้นผมก็ร้องไห้หนักมาก (แอบยืมคำศัพท์มาใช้นะ)
ผมเสียใจมากครับ มันเสียใจจนไม่รู้จะบอกยังไง หลังจากวันนั้น ผมพยายามทักแชท พยายามติดต่อ
ปรากฎว่าไม่สำเร็จ และ วันต่อมาเค้าก็ตอบกลับมา ยิ่งชัดเจน และเด้ดขาด รุนแรงในความรู้สึก นั้นคือ
..เค้าให้ผมเดินออกไปจากชีวิตเค้า และที่ผ่านมา ถือว่าไม่มีอะไร เค้ามีคนใหม่แล้ว และมันกำลังไปได้ดี
และเราสองคนคงร่วมทางกันไม่ได้....ชัดเจนครับ จัดเจนทุกอย่าง หลังจากวันนั้น เลิกติดต่อกันทุกทาง
ผมกลับมาใช้ชีวิตด้วยความโดดเดี่ยว เหงา และรู้สึกว่าตัวเองขาดเค้าไม่ได้จริงๆ ไม่มีใครเหมือนเค้า
และเค้าไม่เหมือนใคร เรื่องราวต่างๆ ภาพต่างๆ มันอยู่ในหัวผมทุกรายละเอียด ภาพถ่าย วิดิโอ
สิ่งที่เรามีความทรงจำร่วมกัน มันกลายเป็นอดีตไปหมดเลยครับ ผมไม่รู้จะทำไง จากวันนั้น ผมก็รู้สึกเศร้านะครับ
แต่มันก็ต้องเดินต่อไป ผ่านไปสามสี่เดือน ห้าเดือน เค้าเมสเสจมาหาผมสองครั้ง ผมดีใจมาก
แต่พอติดต่อไป เค้าก้ไม่รับและไม่ติดต่อกลับ

พอเวลาผ่านไป มันก็เริ่มชิน แต่ยังไงก็รัก ก็รอ และคิดถึงเสมอตลอดเวลาครับ ไม่ได้โม้
ผมทำงานที่เดิมได้ไม่ถึงปี ผมรู้สึกว่ามันไม่โอเค และมันทำให้ผมเศร้า และเห็นภาพเก่าๆ
ขับผ่านมหาลัยเค้า ขับผ่านที่เราเคยมีเวลาร่วมกัน ผมไม่โอเค และผมก็ตัดสินใจลาออก
และมาเรียนปริญญาโทต่อที่ จว.ขอนแก่น และผ่านมาถึงวันนี้ก็ 2 ปีเต็ม

...เป็นสองปีที่ผมไม่เคยลืมเค้า มีคนผ่านเข้ามาหลายคน แต่ความรู้สึกมันไม่ได้ มันไม่เจอใครที่แทนเค้า
ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ผมยังคงโสดนะสาวๆ แต่ผมก็คิดถึงเธอ ผมรอนะ แต่ไม่รู้จะรอไปทำไม
เพราะเหมือนชีวิตคู่ของเธอก็คงดี แต่เะอไม่ค่อยเล่นเฟสเท่าไหร่ (อันนี้ผมแอบให้เพื่อนผม
ที่ยังเป็นเพื่อนกับเค้าในเฟส แอบไปส่องบ้างเรื่อยๆ) เลยไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเท่าไหร่
เรื่องโทรหายิ่งไม่เคยคิดจะกล้าโทร คงมีทางเดียวคือ ส่องเฟสเค้า แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นครับ



.....จริงๆ ผมเล่ามาทั้งหมด ผมเองไม่คาดหวังว่าจะได้เค้ากลับมานะครับ แต่แปลกดี ผมนั่งพิมพ์รวดเดียว
เหมือนมันพรั่งพรูออกมาจาก้นบึ้งของใจผมจริงๆ ผมขอบคุณที่ทนอ่านนะครับ ยาวมากเลย
แต่ผมพิมพ์รวดเดียว และไม่คิดอะไรเลย มันมาจากใจล้วนๆเลยนะครับ ขอบคุณนะครับที่ทนอ่าน

...วันนี้ผมยังไม่เจอใครที่ใช่จริงๆ ผมก็คงรอต่อไปอย่างนี้ เผื่อวันนึงมันจะมีปาฏิหาริย์
และเรามีวาสนาต่อกัน...ซึ่งคงยาก 555555  เอาใจช่วยผมหน่อยนะครับ ผมอยากกลับไป
แก้ไข และเริ่มต้นใหม่กับเค้า และผมสัญญาว่า จะรักเค้า และดูแลเค้าให้ดีที่สุด
ซึ่งไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหมชาตินี้^^

และผมก็ไม่รู้จะรอไปทำไม แล้วต้องรอเขาเลิกกัน มันก็ใช่ที แต่ลึกๆเคยคิดหวังให้เขาเลิกกัน
ซึ่งเป็นความคิดที่แย่มากครับ แต่ผมก็ไม่รู้จะทำไงดี อยู่แบบนี้มาจนจะสองปีแล้วครับ
ก็ยังคิดถึงและห่วงหาเค้าตลอดเวลา.....^^


ขอบคุณอีกครั้งครับ ที่ทนอ่าน กระทู้แรก ณ ที่แห่งนี้ของผม
ผมรู้สึกดีมากที่ได้ลฃระบายมันออกมาครับ ทั้งๆที่แต่ก่อน ไม่เคยคาดคิดเลย

^^