สวัสดีนะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราที่สงสัยเกี่ยวกับผู้ชายคนนึงที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
    เราเป็น ผญ ที่ไม่ค่อยจะห่วงสวยเท่าไหร่ นิสัยก็ห้าวๆลุยๆ เราเป็นคนที่ไม่เคยมีความรักมาก่อน แทบไม่สนใจเรื่องนี้เลยด้วย
  จนวันนึงมี ผช คนนึงเดินเข้ามาในชีวิตเรา แรกๆเราก็ไม่คิดอะไร ก้ไปเที่ยวกันแบบเพื่อน อยากไปไหนก็ไปอ้อน เดี๋ยวเค้าก็พาไป
แล้วเพื่อนทุกคนก็ชอบถามว่าเป็นแฟนกันหรอเค้าก็ชอบพูดว่าใช่เป็นแฟนกันแล้วยังเรียกเราว่าคุณแฟนอีกเราก็ไม่คิดอะไรแต่ก็เริ่มหวั่นไหวนิดๆ
เค้าก็จะคอยมารับไปเรียนมาส่งที่หอไปกินข้าวด้วยกันวันไหนที่เรียนไม่ตรงกันหรือไม่เจอเค้าก็จะมานั่งรอเราที่หน้าหอตลอด  แล้วเราอยู่หอนอกเค้าก็จะซื้อน้ำเต้าหู้มาห้อยที่หน้าห้องทุกวัน ไปเที่ยวกัน2คนบ้างแล้วแต่โอกาส
หลังจากเป็นแบบนี้มาประมาณ5เดือน เราก็ลองบอกแบบแกล้งๆว่าเราชอบใครคนนึงแต่เราต้องกลับบ้านแล้วฝากเค้าไปบอกคนนั้นๆให้ได้มั๊ย
เค้าก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินไม่สนใจ จนเราบอกว่าเนี๊ยะคนนี้แกน่าจะรู้จัก แล้วเราก็เอารูปเค้าให้เจ้าตัวดู เราไม่เคยเห็นเค้าเขิลมาก่อนเลยนะเค้าเป็นคนที่ยิ้มน้อยมาก เค้าเขิลอ่ะเหมือนดีใจจนกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่  ชะนีเป็นมนุษย์ที่คิดเข้าข้างตัวเองมากที่สุด เราคิดเลยว่าโสดมาจะ20ปี จะมีแฟนก็ปีนี้แหละ
พอเรากลับบ้านช่วงปิดเทอม หลายๆเดือน จากที่คุยกันทุกวันกินข้าวด้วยกันทุกมื้อโทรหาตลอด ก็เป็นเราที่โทรหาเค้า โทรติดบ้างไม่ติดบ้าง ส่วนใหญ่ไม่รับโทรกลับก็ไม่เค้า วันเกิดเราเค้าจะมาหาก็ไม่เห็นแม้เงาแค่คำว่าสุขสันต์วันเกิดยังไม่มีเลย จนเราเหนื่อยที่จะตามที่จะต้องคอยติดต่อหาเค้าอยู่ฝ่ายเดี่ยว


พอเปิดเทอม
เราก็ทำใจได้บ้าง แต่ก็ยังอยาากรู้เหตุผลที่เค้าหายไป เค้าก็กลับมาชวนไปกินข้าว กินนมเหมือนเมื่อก่อนเราก็เลยลองให้โอกาสเค้าอีกครั้งแต่เค้าไม่เลยบอกสถานะว่าที่เราเป็นอยู่เนี๊ยะคือ เพื่อนหรอ แฟน?? หรือแค่คนสนิท

อีกอย่าง ผช คนนี้เราคิดว่าเค้าไม่ค่อยเหมือนใคร  ชอบคิดอะไรแปลกๆ ทำอะไรที่คนอื่นเค้าไม่ทำกัน เพื่อนหรือคนอื่นๆก็บอกว่า เค้าเป็น ผช ที่เรียบร้อยนะไม่ค่อยพูด ตั้งใจเรียน แต่สำหรับเรานะ เค้าเป็น ผช ที่ปากดี และกวนทีน เป็นที่สุด
  
เราอ่ะเคยคิดแค่ว่าเราแค่อาจจะชอบ เค้าที่ความแปลกๆ  จนมีเพื่อนคนนึงที่สังเกตสายตาท่าทางของเรากะเค้า แล้วมาถามเราว่า รัก....ใช่มั้ย
เราก็บอกป่าว  แล้วก็กลับมาคิดจนเรายอมรับว่าเรารัก ผช คนนี้จริงๆ  รักจนยอมทุกอย่างเหมือนสลับหน้าที่กัน จากที่เค้ามาหามารอ ก็กลายเป็นเราที่ต้องไปหา เค้าบอกให้ไปเราก็ไป เค้าไม่อยากเจอเราก็ห้ามเจอ บางทีเค้าก็ทำเหมือนเราสำคัญ บางทีก็เหมือนไม่สนใจ เค้าไม่เคยยิ้มแบบที่เคยยิ้มวันที่เราบอกชอบให้เห็นอีกเลย

ตอนนี้ก็เกือบจะ2ปีแล้ว
ที่เค้าไม่สนไม่แคร์ว่าเราจะไปไหนเป็นยังไง แต่พอเราจะไปทีไรก็เหมือนกับจะรู้แล้วจะชอบมาอ้อนมาแกล้งให้เราหายโกรธและอยู่กับเค้าทุกที

เราเคยถามนะว่าถ้าเราไปเทอจะเสียใจมั๊ย เค้าก็ตอบแค่ว่าอยากทำอะไรก็ทำ ถ้าทำแล้วมีความสุขก็ทำไป   แต่ถ้าเราไป แล้วเราจะมีความสุขได้ยังไงหล่ะ
ในเมื่อความสุขของเราก็คือเค้าไงหล่ะ ผช ที่บทจะดีก็ดีแสนดี บทจะนิ่งก็ไม่สนใจใยดีแล้วโคตรใจแข็ง ทะเลาะกันทีไรทั้งที่เราโกรธแต่เราก็ง้อเพราะไม่อย่าให้เค้าหายไปไหน

หลายคนก็บอกว่า ผช คนนี้เค้ารักเรานะ แต่เค้าแค่ไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองก็แค่นั้น ต้องให้เวลา เหอะ จะ 2 ปีแล้วยังไม่ยอมรับอีกหรอ
บางคนก๊บอกว่า ถึงเค้าไม่ได้รักเราแบบ ชู้สาว แต่ที่แน่ๆเค้าเป็นห่วงเรามากกว่าคนอื่นๆมีความผูกพันธ์ที่ตัดไม่ขาดและรู้สึกดีกับทุกสิ่งที่เราทำให้แต่แค่รับมันไว้ไม่ได้ก็แค่นั้นเอง

ที่เรารู้ก็คือ เค้าไม่ชอบให้เราร้องไห้เพราะเค้า เค้าจะไปไหนไม่ได้

แต่สำหรับเราไล่เราด้วยคำพูดดีกว่า ที่จะต้องทำเย็นชาไม่พูดไม่มอง สำหรับคนที่ยังรักมันเจ็บมากนะ
เราแค่อยากให้เค้ามีความสุขกับสิ่งที่เราทำให้ อยากเห็นรอยยิ้มของเค้าที่ไม่ได้ยิ้มให้เรา ไม่อยากให้เค้าเสียใจแม้เราจะอยากอยู่ข้างๆเค้าก็ตาม



เค้าอยากจะบอกตัวนะว่าเค้ารักตัวมาก ถึงตัวจะไม่เลยเห็นค่าของมันก็ตาม