สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมมีเรื่องราวเกี่ยวกับความรักที่จะมาแชร์ให้เพื่อนๆ แสดงความคิดเห็นกัน.
ตอนนี้ผมเรียน ปี2 (ปวส.) คบกันแฟนคนปัจจุบัน ตอนเธออยู่ ม.3 ครับ ถึงตอนนี้ก็ประมาน 4 ปีกว่าๆ แล้วครับ
จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมและเธอมาเจอกันนั้น ผมเองก็นึกไม่ถึงมากๆ ครับ วันที่เราเจอกันตอนนั้น ผมเรียน ปวช.1 เพื่อนผมช่วยให้พาไปเดินห้างผมเองตอนนั้น
ก็พึ่งเลิกจากเรียนช่วงบ่าย ผมไม่ค่อยอยากไปเท่าไรเพื่อน เหนื่อยมาก เหงื่อเหม็นทั้งตัว แต่เพื่อนผมจะพาแฟนและเพื่อนแฟน ไปเดินห้างด้วยกันเลยต้องโทรหาผม ให้ผมเอารถพาไป ผมก็ไปแบบไม่เต็มใจ อีกใจก็เพื่อน พอไปถึงห้างคนเยอะผมเองไม่ค่อยมั้นใจเท่าไรเพื่อนผมพาแฟนกับเพื่อนแฟนเดินเล่นไปเรื่อยๆ
ผมเดินอยู่ท้ายๆ ไม่ค่อยมองอะไร แล้วพอเราขึ้นชั้นสอง ผมก็ได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนนึงเธอลงมาจากชั้นสาม "เธอมองหน้าผม ผมมองหน้าเธอ" ต่างคนต่างยิ้มให้กัน ผมก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมเธอถึงยิ้มให้ผม ผมก็ไม่สนใจครับ เพราะคิดไปว่าแค่พาเพื่อมาเดินแล้วก็กลับ แต่เหตุการณ์ก็เริ่มแปลกๆมากว่าเดิม
ผมเดินไปที่ไหน ก็จะเจอเธอคนนั้นเสมอ จนผมรู้สึกว่า ผมต้องหลบสายตาคู่นั้นแล้ว ผมจึงเดินไปร้านขายกางเกง เดินดูกางเกงไปเรื่อยจนลืมว่าเพื่อนเดินหายไปไหน ทั้นใดนั้นเธอคนนั้นเข้ามาร้านที่ผมเดินอยู่ เธอยิ้มให้ผมแล้วก็แอบหัวเราะเล็กแบบผู้หญิง ผมเริ่มรู้สึกว่าผมต้องมีอะไรตลกแน่ๆ เลยตัดสินใจ จะเดินออกจากห้างไปรอเพื่อนที่รถ แต่เธอคนนั้กลับเรียกผม "ตัว ๆ " ผมหันไปแล้วก็ยิ้ม แล้วผมก็เดินลงไปชั้นหนึ่ง เพื่อไปรอเพื่อนที่รถ แต่ใจหนึ่งผมก็คิดว่า
เรานิก็แปลก เป็นไรไม่รู้ หัวใจกลับคิดถึงเธอ คนนั้นว่าเธอเป็นใคร? พักนึงผมก็คิดไปว่าเธอกลับแล้วแหละ ขึ้นไปหาเพื่อนเราดีกว่า ผมก็ขึ้นมาชั้นสอง แล้วก็เดินไปที่ร้านนั้นอีก สักพักมีนิ้วมือมาสะกิดที่ไหล่ ผมหันไปแล้วต้องยิ้มอีกครั้งนึง เมื่อเธอคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าผม
เธอพูดกับผมว่า "ตัวๆ เราอยากรู้จักตัว เราต้องทำไง
ผมยิ้มพูดอะไรไม่ออก
เธอ : ว่าไง งั้นเราขอเบอร์หน่อยได้ไหม
ผม : คิดไม่ออกว่าต้องทำไง จึงให้เบอร์เธอไป
เธอ : Ok งั้นเราไปก่อนนะ ต้องไปหาเพื่อน
แล้วเธอก็เดินจากผมไป พอดีกับเพื่อนผมโทรมาบอกว่า ให้ผมกลับก่อน เดียวจะขึ้นแท็กซี่กลับเอง
ผมก็เดินไปที่จอดรถ เจอเธอคนนั้นยืนรอรถอยู่ ผมเลยถามเธอไปว่า
รอใครหรอครับ?
เธอ:อ่อ พอดีกำลังจะเดินไปรอรถกลับค่ะ มาส่งเพื่อนขึ้นรถเฉยๆ
ผม:ครับ กลับทางไหนหรอครับ
เธอ:หน้าวิทยาลัย ค่ะ
ผม:ให้ไปไปส่งที่รถได้ไหมครับ พอดีจะเข้าวิทยาลัยพอดี
เธอ:ก็ได้ค่ะ
ผมจึงกลับรถออกมา เธอทำหน้าแปลก ๆ ขึ้นมานั่ง แล้วถามผม ชอบแต่งรถหรอ?
ผม : ไม่หรอก พอดียืมรถพี่มาครับ
เธอ: ยิ้ม
พอขับถึงหน้าวิทยาลัย ผมก็ส่งเธอขึ้นรถกลับ ผมกลับถึงบ้าน นั่งคิดอยู่คนเดียวว่า ผู้หญิงอะไรพึ่งเจอกัน กล้าขึ้นรถกับผู้ชายอื่นด้วย แต่ความเป็นจริงไม่ได้ไกลอะไรหรอกครับ ประมาณ 300 เมตรเอง ที่ผมมาส่งเธอ. นั้นคือเหตุการณ์ที่ทำให้เราสองคนได้รู้จักกันครับ ทั้งที่วันนั้นที่จเอกันเป็นวันที่ผมไม่อยากไปเดินห้างแม้แต่น้อย (แต่งตัวเปื้อนๆ หน้ามัน เหม็นเหงื่อ เอาง่ายๆ ว่าเละครับ)
พอเริ่มคุยกันได้ทำความรู้จักกันผมก็มีโอกาศไปส่งเธอตอนเลิกเรียนครับ จาก รร.ฟ้า (นามสมมุติ) ถึงบ้านเธอ 17 กม.ครับ และจากบ้านฟ้ามาบ้านผม 25 กม. ผมไปส่งฟ้าตอนเลิกเรียนเกือบจะทุกวัน จนวันนึงฟ้าบอกจะกลับกับพี่ผู้ชาย ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไร
>>>>> จนมาถึงเหตุการณ์แรก ผมก็นึกสงใสว่าพี่ฟ้าชื่ออะไร ก็เลยแอบถามเพื่อนฟ้า ว่าพี่ของฟ้าที่เป็นผู้ชายชื่ออะไร เพื่อนของฟ้าตอบผมว่าไงรู้ไหมครับ "ฟ้าไม่มีพี่นะค่ะ"
ผมทำอะไรไม่ถูก รู้สึกไม่ดีเลย โกรธมาก แต่ในใจรอถามฟ้าดีกว่า พอเจอฟ้าผมก็ถามทันทีว่า
ฟ้าไหนเพื่อนฟ้าบอกว่าฟ้าไม่มีพี่
ฟ้า:อ่อ ๆ พี่ที่รู้จักกันน่ะ
ผมก็ได้แค่สงใสต่อไป ด้วยความที่อยากรู้จึง หาตัวผู้ชายคนนั้น แล้วก็รู้ว่าจริงว่า เป็นแฟนเก่าของฟ้า ผมเสียใจมากครับ ผมไม่ได้เสียใจนะว่าฟ้ากลับกับแฟนเก่า แต่โกรธตรงที่ว่าทำไมไม่บอกกันดีๆ ผมเป็นคนมีเหตุผล มีอะไรต้องคุยกัน เราทะเลาะกันแล้วก็ได้ข้อตกลงว่า จะคบกันต่อเพราะฟ้าสัญญาว่ามีอะไรก็จะบอกผมตรงๆ (ผมเองครับใจอ่อนรักคนนี้มาก ) เราก็ผ่านวันนั้นมาได้ด้วยดี
>>>>> เหตุการณ์ที่สอง คบกันมา 3 ปีกว่าๆ เรียนที่เดียวกันแล้วครับ ฟ้าบอกว่าจะพาไปหาแม่ ผมตกใจกลัวไม่ดีพอสำหรับแม่ฟ้า
แลัววันนั้นก็มาถึง ฟ้าบอกแม่ว่าจะพาเพื่อนมาบ้าน(ซึ่งแม่ก็รู้อยู่แล้วว่าเราคบกัน)แต่แม่ไม่เคยเจอผมเลย เพราะไปส่งฟ้าทีไร ก็จอดแค่ปากซอยแค่นั้น
แม่ฟ้าถามผมว่า เรียนอะไร
ผม:เรียนก่อสร้าง-โยธา ครับผม
แล้วแม่ก็ถามต่อว่า กินเหล้าหรือสูบบุหรี่ไหม พ่อแม่ทำงานอะไร
ผม:ดื่มไม่เป็นครับ ไม่เคยเที่ยวกลางคืน(ร้านเหล้า) พ่อเป็นทหาร ท่านไม่ให้ดื่ม(พ่อผมไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่กลัวแม่ด่า) ส่วนแม่ไม่ได้ทำอะไรครับอยู่บ้าน
ผ่านไปได้ด้วยดีครับ ตกเย็นฟ้าบอกว่า แม่ชอบผมมาก ไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่ ไม่สักลาย ไม่เจาะหู ผมดีใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร (เวลาเพื่อนพาไปดื่มกันตอนเลิกเรียน ผมนั่งดูอย่างเดียว ไม่มีใครคุยด้วย และไม่มีเรื่องจะคุยกับเพื่อนเลย นั่งนอกวงอีก)
วันต่อมาวันใกล้สอบผมบอกฟ้าว่าจะไปรับ ฟ้าบอกว่าให้ผมรีบไปจะไปเอง ผมก็ไปเช้าคนเดียวเช่นเคย ตอนเช้าไม่มีไรทำเลยจะแวะไปหารุ่นพี่ที่แต่งรถ หอแกอยู่ซอยข้างมหาลัย ก็ไปแบบทุกวัน "ตรงที่ รถที่ขี่สวนทางมานั้นมีแฟนเรามากับผู้ชายคนเดิม ผมแวะหอพี่และพูดให้พี่ฟังแกบอกผมให้เลิก ผมโทรให้เธอเข้ามาหาแล้วถามเธอ ว่าทำไมได้มากับคนนั้นอีก ทั้งที่บอกว่าจะมาเอง แถมตรงกับที่ไม่ให้ไปรับอีก?
ฟ้า : ก็แค่เขาขี่ผ่าน ฟ้ารีบรถก็ไม่ผ่าน ก็เลยติดรถเขามาด้วย
ผมโกรธมากๆ ทั้งๆ ที่เราคุยกันอยู่มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาผม เป็นคนรับ เสียงผู้ชายถามว่าใคร
ผมตอบไปด้วยความโกรธว่า : เพื่อนฟ้า นี้แฟนฟ้าหรอมารับฟ้าหน่อยดิ
ฟ้านั่งลงกอดขาผมแล้วร้องไห้ บอกว่า "เค้าจะอยู่กับตัว ๆ เค้าจะไม่ไปไหน" เราทะเลาะกันอยู่พี่ชายผมก็เลยบอกว่า "ไม่รักกันก็เลิก"
ด้วยตอนนั้น นี้คือคนที่ผมรัก ผมสงสารเธอมากๆ ผมไม่อยากให้เราเจอเรื่องแบบนี้ ทั้งตัวผมก็ไม่ได้มีใครอื่น แต่เธอกับทำกับผมแบบนี้
ผมก็เลยถามผู้ชายในสายนั้นอีกว่า คบกันนานหรือยัง คำตอบคือ "ถามฟ้าดูสิ" ด้วยอารมณ์โกรธผมปาโทรศัพ มือโดนหน้าฟ้าอย่างแรง
ผมรู้สึกผิดมาก จนต้องปลอบฟ้าในที่สุด "ผมได้ทำร้ายผู้หญิงคนที่ผมรัก แม้เธอจะทำร้ายจิตใจผม " พออารมดีผมก็ไปส่งฟ้าวันต่อมาก็สอบเลยไม่มีอะไรอยากพูดกัน เราสองคนก็เป็นแบบนี้ มาจนถึงทุกวันนี้ จนฟ้าเรียนจบ ผมขึ้นปวส 2 ผมก็ยังรักเธอมาขึ้น ผมชอบโทรหา จนฟ้ารำคาญ พาไปกินนั้นกินนี้ จนเธออ้วนขึ้น แต่ผมก็มีความสุข เวลาที่ได้อยู่ข้างๆเธอ ผมไม่ชอบเล่นโทรศัพเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ผมชอบกวนฟ้า ชอบแกล้งเธอ ในตัวผู้หญิงคนนี้ มีอะไรที่ผมต้องการทุกอย่าง เธอไม่ได้สวยมากมาย แต่เธอก็น่ารักในสายตาผม "วันนึงเธอบอกผมว่า จะไปทำงาน(เข้างาน 6โมงเย็น เลิก 6 ทุ่ม)"
ผมหนักใจมากๆ ไม่ได้บอกฟ้า เพราะผมไม่ชอบขัดใจเธอ ก็แค่บอกว่า ถ้าชอบก็ทำ ทำไหวก็ทำ เค้าไม่ว่า
"แต่ในใจของผมนั้นมันคิดเรื่องต่างๆมากมาย กลัวเสียคนที่ผมรัก กลัวเธอเปลี่ยนใจจากผม"
"ทุกครั้งที่ฟ้าทำให้ผมเสียใจ สำหรับผมมันก็แค่ส่วนหนึ่งของความรัก ซึ่งรักที่ผมมีให้ฟ้านั้นมากมายๆ ไม่มีอะไรที่จะตัดผมขาดจากเธอได้ นอกจากว่าเธอจะทิ้งผมไปเอง"
ผมต้องทำไงต่อไปครับ?
เพื่อนๆช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยครับ.
ปล.พิมผิดถูกขออภัยด้วยครับผม
ต้องหยุด! หรือสู้ต่อไป "หญิงที่ผมรัก"
ตอนนี้ผมเรียน ปี2 (ปวส.) คบกันแฟนคนปัจจุบัน ตอนเธออยู่ ม.3 ครับ ถึงตอนนี้ก็ประมาน 4 ปีกว่าๆ แล้วครับ
จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมและเธอมาเจอกันนั้น ผมเองก็นึกไม่ถึงมากๆ ครับ วันที่เราเจอกันตอนนั้น ผมเรียน ปวช.1 เพื่อนผมช่วยให้พาไปเดินห้างผมเองตอนนั้น
ก็พึ่งเลิกจากเรียนช่วงบ่าย ผมไม่ค่อยอยากไปเท่าไรเพื่อน เหนื่อยมาก เหงื่อเหม็นทั้งตัว แต่เพื่อนผมจะพาแฟนและเพื่อนแฟน ไปเดินห้างด้วยกันเลยต้องโทรหาผม ให้ผมเอารถพาไป ผมก็ไปแบบไม่เต็มใจ อีกใจก็เพื่อน พอไปถึงห้างคนเยอะผมเองไม่ค่อยมั้นใจเท่าไรเพื่อนผมพาแฟนกับเพื่อนแฟนเดินเล่นไปเรื่อยๆ
ผมเดินอยู่ท้ายๆ ไม่ค่อยมองอะไร แล้วพอเราขึ้นชั้นสอง ผมก็ได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนนึงเธอลงมาจากชั้นสาม "เธอมองหน้าผม ผมมองหน้าเธอ" ต่างคนต่างยิ้มให้กัน ผมก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมเธอถึงยิ้มให้ผม ผมก็ไม่สนใจครับ เพราะคิดไปว่าแค่พาเพื่อมาเดินแล้วก็กลับ แต่เหตุการณ์ก็เริ่มแปลกๆมากว่าเดิม
ผมเดินไปที่ไหน ก็จะเจอเธอคนนั้นเสมอ จนผมรู้สึกว่า ผมต้องหลบสายตาคู่นั้นแล้ว ผมจึงเดินไปร้านขายกางเกง เดินดูกางเกงไปเรื่อยจนลืมว่าเพื่อนเดินหายไปไหน ทั้นใดนั้นเธอคนนั้นเข้ามาร้านที่ผมเดินอยู่ เธอยิ้มให้ผมแล้วก็แอบหัวเราะเล็กแบบผู้หญิง ผมเริ่มรู้สึกว่าผมต้องมีอะไรตลกแน่ๆ เลยตัดสินใจ จะเดินออกจากห้างไปรอเพื่อนที่รถ แต่เธอคนนั้กลับเรียกผม "ตัว ๆ " ผมหันไปแล้วก็ยิ้ม แล้วผมก็เดินลงไปชั้นหนึ่ง เพื่อไปรอเพื่อนที่รถ แต่ใจหนึ่งผมก็คิดว่า
เรานิก็แปลก เป็นไรไม่รู้ หัวใจกลับคิดถึงเธอ คนนั้นว่าเธอเป็นใคร? พักนึงผมก็คิดไปว่าเธอกลับแล้วแหละ ขึ้นไปหาเพื่อนเราดีกว่า ผมก็ขึ้นมาชั้นสอง แล้วก็เดินไปที่ร้านนั้นอีก สักพักมีนิ้วมือมาสะกิดที่ไหล่ ผมหันไปแล้วต้องยิ้มอีกครั้งนึง เมื่อเธอคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าผม
เธอพูดกับผมว่า "ตัวๆ เราอยากรู้จักตัว เราต้องทำไง
ผมยิ้มพูดอะไรไม่ออก
เธอ : ว่าไง งั้นเราขอเบอร์หน่อยได้ไหม
ผม : คิดไม่ออกว่าต้องทำไง จึงให้เบอร์เธอไป
เธอ : Ok งั้นเราไปก่อนนะ ต้องไปหาเพื่อน
แล้วเธอก็เดินจากผมไป พอดีกับเพื่อนผมโทรมาบอกว่า ให้ผมกลับก่อน เดียวจะขึ้นแท็กซี่กลับเอง
ผมก็เดินไปที่จอดรถ เจอเธอคนนั้นยืนรอรถอยู่ ผมเลยถามเธอไปว่า
รอใครหรอครับ?
เธอ:อ่อ พอดีกำลังจะเดินไปรอรถกลับค่ะ มาส่งเพื่อนขึ้นรถเฉยๆ
ผม:ครับ กลับทางไหนหรอครับ
เธอ:หน้าวิทยาลัย ค่ะ
ผม:ให้ไปไปส่งที่รถได้ไหมครับ พอดีจะเข้าวิทยาลัยพอดี
เธอ:ก็ได้ค่ะ
ผมจึงกลับรถออกมา เธอทำหน้าแปลก ๆ ขึ้นมานั่ง แล้วถามผม ชอบแต่งรถหรอ?
ผม : ไม่หรอก พอดียืมรถพี่มาครับ
เธอ: ยิ้ม
พอขับถึงหน้าวิทยาลัย ผมก็ส่งเธอขึ้นรถกลับ ผมกลับถึงบ้าน นั่งคิดอยู่คนเดียวว่า ผู้หญิงอะไรพึ่งเจอกัน กล้าขึ้นรถกับผู้ชายอื่นด้วย แต่ความเป็นจริงไม่ได้ไกลอะไรหรอกครับ ประมาณ 300 เมตรเอง ที่ผมมาส่งเธอ. นั้นคือเหตุการณ์ที่ทำให้เราสองคนได้รู้จักกันครับ ทั้งที่วันนั้นที่จเอกันเป็นวันที่ผมไม่อยากไปเดินห้างแม้แต่น้อย (แต่งตัวเปื้อนๆ หน้ามัน เหม็นเหงื่อ เอาง่ายๆ ว่าเละครับ)
พอเริ่มคุยกันได้ทำความรู้จักกันผมก็มีโอกาศไปส่งเธอตอนเลิกเรียนครับ จาก รร.ฟ้า (นามสมมุติ) ถึงบ้านเธอ 17 กม.ครับ และจากบ้านฟ้ามาบ้านผม 25 กม. ผมไปส่งฟ้าตอนเลิกเรียนเกือบจะทุกวัน จนวันนึงฟ้าบอกจะกลับกับพี่ผู้ชาย ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไร
>>>>> จนมาถึงเหตุการณ์แรก ผมก็นึกสงใสว่าพี่ฟ้าชื่ออะไร ก็เลยแอบถามเพื่อนฟ้า ว่าพี่ของฟ้าที่เป็นผู้ชายชื่ออะไร เพื่อนของฟ้าตอบผมว่าไงรู้ไหมครับ "ฟ้าไม่มีพี่นะค่ะ"
ผมทำอะไรไม่ถูก รู้สึกไม่ดีเลย โกรธมาก แต่ในใจรอถามฟ้าดีกว่า พอเจอฟ้าผมก็ถามทันทีว่า
ฟ้าไหนเพื่อนฟ้าบอกว่าฟ้าไม่มีพี่
ฟ้า:อ่อ ๆ พี่ที่รู้จักกันน่ะ
ผมก็ได้แค่สงใสต่อไป ด้วยความที่อยากรู้จึง หาตัวผู้ชายคนนั้น แล้วก็รู้ว่าจริงว่า เป็นแฟนเก่าของฟ้า ผมเสียใจมากครับ ผมไม่ได้เสียใจนะว่าฟ้ากลับกับแฟนเก่า แต่โกรธตรงที่ว่าทำไมไม่บอกกันดีๆ ผมเป็นคนมีเหตุผล มีอะไรต้องคุยกัน เราทะเลาะกันแล้วก็ได้ข้อตกลงว่า จะคบกันต่อเพราะฟ้าสัญญาว่ามีอะไรก็จะบอกผมตรงๆ (ผมเองครับใจอ่อนรักคนนี้มาก ) เราก็ผ่านวันนั้นมาได้ด้วยดี
>>>>> เหตุการณ์ที่สอง คบกันมา 3 ปีกว่าๆ เรียนที่เดียวกันแล้วครับ ฟ้าบอกว่าจะพาไปหาแม่ ผมตกใจกลัวไม่ดีพอสำหรับแม่ฟ้า
แลัววันนั้นก็มาถึง ฟ้าบอกแม่ว่าจะพาเพื่อนมาบ้าน(ซึ่งแม่ก็รู้อยู่แล้วว่าเราคบกัน)แต่แม่ไม่เคยเจอผมเลย เพราะไปส่งฟ้าทีไร ก็จอดแค่ปากซอยแค่นั้น
แม่ฟ้าถามผมว่า เรียนอะไร
ผม:เรียนก่อสร้าง-โยธา ครับผม
แล้วแม่ก็ถามต่อว่า กินเหล้าหรือสูบบุหรี่ไหม พ่อแม่ทำงานอะไร
ผม:ดื่มไม่เป็นครับ ไม่เคยเที่ยวกลางคืน(ร้านเหล้า) พ่อเป็นทหาร ท่านไม่ให้ดื่ม(พ่อผมไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่กลัวแม่ด่า) ส่วนแม่ไม่ได้ทำอะไรครับอยู่บ้าน
ผ่านไปได้ด้วยดีครับ ตกเย็นฟ้าบอกว่า แม่ชอบผมมาก ไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่ ไม่สักลาย ไม่เจาะหู ผมดีใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร (เวลาเพื่อนพาไปดื่มกันตอนเลิกเรียน ผมนั่งดูอย่างเดียว ไม่มีใครคุยด้วย และไม่มีเรื่องจะคุยกับเพื่อนเลย นั่งนอกวงอีก)
วันต่อมาวันใกล้สอบผมบอกฟ้าว่าจะไปรับ ฟ้าบอกว่าให้ผมรีบไปจะไปเอง ผมก็ไปเช้าคนเดียวเช่นเคย ตอนเช้าไม่มีไรทำเลยจะแวะไปหารุ่นพี่ที่แต่งรถ หอแกอยู่ซอยข้างมหาลัย ก็ไปแบบทุกวัน "ตรงที่ รถที่ขี่สวนทางมานั้นมีแฟนเรามากับผู้ชายคนเดิม ผมแวะหอพี่และพูดให้พี่ฟังแกบอกผมให้เลิก ผมโทรให้เธอเข้ามาหาแล้วถามเธอ ว่าทำไมได้มากับคนนั้นอีก ทั้งที่บอกว่าจะมาเอง แถมตรงกับที่ไม่ให้ไปรับอีก?
ฟ้า : ก็แค่เขาขี่ผ่าน ฟ้ารีบรถก็ไม่ผ่าน ก็เลยติดรถเขามาด้วย
ผมโกรธมากๆ ทั้งๆ ที่เราคุยกันอยู่มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาผม เป็นคนรับ เสียงผู้ชายถามว่าใคร
ผมตอบไปด้วยความโกรธว่า : เพื่อนฟ้า นี้แฟนฟ้าหรอมารับฟ้าหน่อยดิ
ฟ้านั่งลงกอดขาผมแล้วร้องไห้ บอกว่า "เค้าจะอยู่กับตัว ๆ เค้าจะไม่ไปไหน" เราทะเลาะกันอยู่พี่ชายผมก็เลยบอกว่า "ไม่รักกันก็เลิก"
ด้วยตอนนั้น นี้คือคนที่ผมรัก ผมสงสารเธอมากๆ ผมไม่อยากให้เราเจอเรื่องแบบนี้ ทั้งตัวผมก็ไม่ได้มีใครอื่น แต่เธอกับทำกับผมแบบนี้
ผมก็เลยถามผู้ชายในสายนั้นอีกว่า คบกันนานหรือยัง คำตอบคือ "ถามฟ้าดูสิ" ด้วยอารมณ์โกรธผมปาโทรศัพ มือโดนหน้าฟ้าอย่างแรง
ผมรู้สึกผิดมาก จนต้องปลอบฟ้าในที่สุด "ผมได้ทำร้ายผู้หญิงคนที่ผมรัก แม้เธอจะทำร้ายจิตใจผม " พออารมดีผมก็ไปส่งฟ้าวันต่อมาก็สอบเลยไม่มีอะไรอยากพูดกัน เราสองคนก็เป็นแบบนี้ มาจนถึงทุกวันนี้ จนฟ้าเรียนจบ ผมขึ้นปวส 2 ผมก็ยังรักเธอมาขึ้น ผมชอบโทรหา จนฟ้ารำคาญ พาไปกินนั้นกินนี้ จนเธออ้วนขึ้น แต่ผมก็มีความสุข เวลาที่ได้อยู่ข้างๆเธอ ผมไม่ชอบเล่นโทรศัพเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ผมชอบกวนฟ้า ชอบแกล้งเธอ ในตัวผู้หญิงคนนี้ มีอะไรที่ผมต้องการทุกอย่าง เธอไม่ได้สวยมากมาย แต่เธอก็น่ารักในสายตาผม "วันนึงเธอบอกผมว่า จะไปทำงาน(เข้างาน 6โมงเย็น เลิก 6 ทุ่ม)"
ผมหนักใจมากๆ ไม่ได้บอกฟ้า เพราะผมไม่ชอบขัดใจเธอ ก็แค่บอกว่า ถ้าชอบก็ทำ ทำไหวก็ทำ เค้าไม่ว่า
"แต่ในใจของผมนั้นมันคิดเรื่องต่างๆมากมาย กลัวเสียคนที่ผมรัก กลัวเธอเปลี่ยนใจจากผม"
"ทุกครั้งที่ฟ้าทำให้ผมเสียใจ สำหรับผมมันก็แค่ส่วนหนึ่งของความรัก ซึ่งรักที่ผมมีให้ฟ้านั้นมากมายๆ ไม่มีอะไรที่จะตัดผมขาดจากเธอได้ นอกจากว่าเธอจะทิ้งผมไปเอง"
ผมต้องทำไงต่อไปครับ?
เพื่อนๆช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยครับ.
ปล.พิมผิดถูกขออภัยด้วยครับผม