ได้ข่าวลอยลมมาความว่า การเล่นดนตรีในที่สาธารณะจะต้องขออนุญาต โอละหนอ ๆ ๆ ๆ เศร้าใจจัง (ย่านบ่ได้ฟังพิณ แคน ซอ)

ย่าน บ่ ได้ฟังพิณ แคน ซอ ม่วน ๆ
ย่าน บ่ ได้ฟังดนตรีจากลุ่มแม่น้ำโขงที่ริมชายทะเล
ย่าน บ่ ได้ฟังผู้บ่าวผู้สาวเว้าภาษาพื้นบ้านนำกัน เด่ะ
ไผเกิด บ่ ทันสมัยแต่กี้ ก็คงจะได้ยินได้เห็นสมัยนี้หล่ะ
น้อยใจลูกอีสานที่แปลงร่างเป็นสลิ่มเป็นเหลืองเด๊
แต่ข้าน่อยก็ บ่ ทุกข์ใจดอก
(ผู้ใด๋ บ่ เข้าใจ ว่าทำไมแท็กรัฐศาสตร์ ก็มันคือ รัฐศาสตร์การดนตรี อิอิ)
เอาเสียงซอมาฝาก