ก่อนอื่นผมต้องขอโทษเพื่อนๆทุกคนนะครับ ผมต้องออกตัวก่อนว่าผมเป็นเกย์ ดังนั้นข้อมูลเรื่องราวต่อไปนี้เป็นข้อมูลที่มาจากเรื่องจริงของผม ขอความกรุณาก่อนเลยครับอย่าว่า อย่าด่าผมเลย ตัวเรื่องอาจค่อนข้างยาว เดี๋ยวผมจะโพสต์เป็นข้อๆไปนะครับ ผมชื่อ เอ็ม ครับ ขอย้อนไปเมื่อปี 53 ผมมีแฟนคนแรกครับ ตอนนั้นอายุประมาณ 28 เรารู้จักกันทาง MSN เค้าเข้าทักผมก่อน ปกติแล้วผมจะไม่ใช่คนที่ไปทักใครก่อน เนื่องด้วยหน้าตา รูปร่าง เลยไม่ค่อยมั่นใจนัก จนมาเจอกับ ที ทีอายุห่างจากผม 1 ปี เราคุยกันได้พักนุงก็คบกนครับ ตลอดเวลาที่คบกันผมยอมรับครับผมมีความสุข ผมเป็นตัวของตัวเอง ผมทำอะไรผมก็ทำ เพราะทีตามใจผมทุกอย่าง เราทำงานกันคนละจังหวัด แต่เรา 2 คนก็เจอกันเดือนละครั้ง ที มาหาผม เราก็ใช้เวลาวันเสาร์อาทิตย์อยู่ด้วยกัน ทานข้าวดูหนัง ตามปกติ ส่วนวันธรรมดาเวลาของเราคือ 4 ทุ่ม ถึง 5 ทุ่มครับ เราคุยกันทุกวัน ผมเคยไปบ้านที 2-3 ครั้ง แต่ที่บ้านไม่รู้นะครับว่าเราคบกัน
ดูเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ปกตินะครับ แต่เปล่าเลย มันเกิดเพราะความเห็นที่แย้งกัน 2 เรื่องหลัก คือ 1.ตำแหน่งหน้าที่การงานทีเป็น ผู้จัดการฝ่ายๆ มีหน้าที่ควบคุมแล ประเมินผลพนักงาน แต่ผมเป็นพนักงานประจำ(คนละบริษัท) มีหน้าที่ในการหาลูกค้า ปรับความต้องการของลูกค้า ด้วยหน้าที่ที่ต้องเจอทั้งลูกค้า เจอผู้จัดการ ผมมีปัญหาอะไรผมก็ปรึกษาที แต่ทีให้คำตอบผมไม่ได้ เพราะเวลาเค้ามอง เค้าจะมองในรูปแบบของเจ้านายมองลูกน้อง แต่ผมเป็นผู้ปฏิบัติ มันปรับใช้กันไม่ได้ เคยจูนแล้วแต่ผมก็ทำไม่ได้ ยังไงก็คนละมุม พาลจะทำให้เค้าอามณ์เสียป่าวๆ เรื่องที่สอง คือวันที่ผมมีอบรมที่ สนญ. ผมนัดเจอกับทีพร้อมกับพี่สาวผม ทีก็มาตามนัดโดยในห้องมีผมกะพี่สาวอยู่ก่อนแล้ว ผมแนะนำให้พี่สาวผมรู้จัก ทีก็ยื่นกล่องขนมให้ แต่สิ่งที่พี่สาวผมพูดออกไปอาจทำให้ทีเก็บไปคิดเล็กคิดน้อย แล้วก็มองพี่สาวผมลบมาโดยตลอดคือ พี่สาวผมบอกว่าขนมเจ้านี้เคยกินแล้ว ไม่อร่อยหรอก บลาๆ ตามภาษาของเค้า แต่พอทีได้ยิน โกรธพี่ผมมาก แทบจะโยนขนมออกมานอกห้อง แต่ติดที่ผมอยู่ หลังจากนั้นมาถ้างานไหนมีพี่สาวผมมาเกี่ยวข้อง ทีจะต้องคอยตามแขวะผมตลอด ว่าอย่างโน้นอย่างงี้ ผมเองผมเป็นคนกลางก็เก็บครับ ไม่มีที่ระบาย
ผมเก็บไว้ในใจเรื่อยมาจนมาวันนึงผมรู้สึกเซ็งๆเบื่อๆ เลยไปโหลดโปรแกรม CamFrog มาครับ วันนั้นผมได้คุยกับเพื่อนใหม่อยู่รายนึง ชื่อ บอย ครับ จากการที่ผมสังเกตุคือบอยเค้าจะส่องผมตลอดเวลาที่ผมนั่งคุยกับเพื่อนใหม่ จนผมรู้สึกแปลกใจทำไมคนนี้มาส่องผมคนเดียว ผมเลยไปส่องบอยมั่ง ปรากฎว่าแวบแรกที่ผมเห็น บอยหน้าตาคล้ายๆน้าสาวผมมาก ผมเลยเกิดอยากรู้จักบอยขึ้นมา ก็เลยเข้าไปทัก จากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยมาโดยที่ ที ไม่รู้เรื่อง จนวันที่เรานัดเจอกัน บอย นั่งรถมาหาผม หลังจากนั้นมา ผมก็ขอบอยบอกว่าผมขอคบกับบอยนะ บอยเองเค้าก็อยู่กับผม 3 วัน ก่อนวันที่จะกลับผมพาบอยไปเที่ยว ปรากฎว่าเราจะเอารูปลง NoteBook ผม แต่ปรากฎว่า Memory Card มัน Error มันเอาลงไม่ได้ เลยต้องใช้วิธีกู้คืน แต่กู้ยังไงก็ทำไม่ได้ บอยเค้าเลยขอ NoteBook ไปทำเองปรากฎว่าก็ทำไม่ได้ แต่มันดันปรากฎรูปผมกับทีขึ้นมาแทน เป็นรูปที่เราไปเที่ยวด้วยกัน บอยก็ผงะไปแป๊บ สุดท้ายก็กู้คืนไม่ได้
เมื่อกู้คืนไม่ได้ผมก็้ต้องรีบไปส่งบอยที่ท่ารถ แต่ระหว่างทางผมเห็นบอยเงียบไป ผมเลยเปิดอกคุยกับเรื่องที่บอยเห็น ก็บอกไปว่าผมเองผมอยากคบกับบอย เพราะเหตุการณ์ที่ผมไม่ชอบทีก็เล่าให้เค้าฟัง บอยเองก็เงียบ แล้วก็ฟังเรื่องที่ผมพูดให้เค้าฟัง แต่เค้าพูดกลับมา 1 คำบอกว่าเค้าเองเค้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร อย่าคาดหวังอะไรกับเค้ามาก ผมบอก ก็ผมเลือกแล้ว บอยยังพูดอีกว่า เปิดโอกาสให้ผมคบ 2 คน แล้วเปรียบเทียบเองว่าจะชอบใคร ผมบอกไม่ ผมคบใครก็คบทีละคน ถ้าไม่ใช่ก็จบ หลังจากบอยกลับไปแล้วประมาณ 1 อาทิตย์ ผมก็ขอเลิกกับที ทีร้องไห้หนักมาก ผมก็ร้อง แต่ผมบอกว่าผมตัดสินใจแล้ว อีกอย่างคนใหม่ของผมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่เคยคบกับผมมาก่อนที่ผมจะมาเจอที(อันนี้ผมโกหกที) แล้วเลิกกันไป สุดท้ายก็มาเจอกันใหม่เลยคบกันใหม่ จำได้ว่าทีร้องไห้หนักมาก โทรมาหาผม ผมก็ใจแข็งไม่รับสายเลย ก็กลัวเค้าจะคิดสั้น กลัวโน่นนี่นั่น เหมือนกัน แต่มันก็คิดว่าดีกว่าเราจับปลา 2 มือ
ผมคบกับบอยตั้งแต่ประมาณกลางปี 54 บอยมาหาผมครั้งแรก ผมพาเข้าบ้านเลย ไม่เคยพาไปนอนที่อื่น ผิดกับที มาแต่ละทีแต่พาไปนอนโรงแรม ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ อาชีพหลักผมคือไปหาบอยครับ จนพี่ๆที่ทำงานบอก มันนั่งรถเป็นว่าเล่น คบกันมาได้ประมาณเดือนกว่าๆ ผมก้รู้ความจริงหลายๆอย่างๆที่บอยยังไม่ได้บอกผม เรื่องที่หนักสุด ณ ตอนนั้นคือ ปลายปีเค้าต้องไปเรียนต่อ ต่างประเทศ 1 ปี ผมเอ๋อ-ไปเลยครับ แต่ผมก็เก็บอาการทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ผมคิดแค่ว่าผมต้องไปหาบอยให้บ่อยขึ้น วันหยุดเมื่อไหร่ ผมไปหาบอยตลอด ผมคิดว่าอย่างน้อยถ้าเรามีปัญหากัน บอยจะอ้างกับผมไม่ได้ว่าแล้วทำไมถ้าหากมีช่วงเวลาที่ว่าง(วันหยดต่างๆ) ทำไมไม่มาหาเค้าล่ะ ผมคิดแบบนี้เลยเป็นฝ่ายที่ไปหาเค้าตลอด
ช่วงก่อนที่เค้าจะไปผมซื้อไอโฟนมาใช้ ผมก็เอาให้เค้าลองเล่นดูปรากฎว่าไอโฟนมันตอบสนองอะไรหลายๆอย่างหากอยู่กับเค้ามีประโยชน์มากกว่าผม เพราะเค้าทำงานคล้ายๆชิปปิ้ง ต้องเช็คเมลล์สั่งของต่างๆตลอด ไอ้เครื่องที่มีอยู่ก็ไม่ค่อยจะดี ผมเลยบอกงั้นตัวเองเอาไว้ใช้เหอะ เพราะอีกอย่างช่วงที่ไปเรียนต่อจะได้เอาไว้คุยกันด้วยไงเพราะตอนนั้น Line เริ่มมีบทบาทแล้ว
ก็ให้เค้าเอาไปใช้ แล้วเรามาซื้อเครื่องใหม่ เพื่อเอาไว้คุยกัน แต่ช่วงที่ผมมาทำงาน แล้วส่ง Line คุยกับเค้า ๆไม่ค่อยตอบผม บางทีถามไปเช้าตอบบ่าย ผมก็งง เอ้าทำไมไม่อ่านเลยอ่ะ คิด + สงสัยงานยุ่งเด๋วเย็นค่อยถามก็ได้ สุดท้ายก็เป็นแบบที่ผมบอกงานยุ่ง และไม่ค่อยชอบพิมพ์ข้อความ ผมก็โอเคร ไม่ชอบพิมพ์ก็อ่านละกัน ผมทำอะไรอยู่ที่ไหน ผมบอกเค้าตลอด จนมาวันนึงผมไปหาเค้า ช่วงเวลาที่เรานั่งรถด้วยกัน ผมเห็นสายตาเค้าอยู่แต่กับโทรศัพท์ ไม่สนใจผมที่นั่งข้างๆเลย ผมก็สงสัยว่าทำไมมันขัดกับสิ่งที่เค้าบอกผม ผมก็สังเกตุเรื่อยมาจนวันผมกลับ จนกระทั่งอีก 1 เดือนก่อนเค้าไปเรียนต่อ เค้ามาเที่ยวที่บ้านผม ผมอาศัยช่วงที่เค้าหลับไปแอบลงทะเบียน Email Line ไว้ แล้วค่อย Login ผ่าน NoteBook ทีหลัง ช่วงก่อนเค้าไปผมก็ไม่กล้าเปิดดูครับ กลัว ก็เลยไม่เปิด
ช่วงเดือนแรกที่ไปเรียนต่อ เค้าก็FaceTime มาบ้าง ไลน์บ้าง เค้าบอกอยู่โน่นไม่ค่อยได้ใช้ เพราะไวไฟไม่มี มีแต่ที่หอพัก แต่บางทีก็หายไป 2 วันค่อยมาตอบมั่ง มันเลยทำให้ผมสงสัยว่าหายไปไหน ผมเลย Login ผ่าน NoteBook มันก็เลยทำให้ผมถึงบางอ้อ คือ 1 เค้าไม่ได้คุยกับผมคนเดียว 2.เค้าคุยกับแฟนเก่า 3.เค้าคุยกับคนใหม่ ผมเหวอ-ไปอีก ผมก็อ่านเรื่อยๆ จนกระทั่งก่อนปีใหม่ผมจำได้ว่าผมเคยเปิดโทรศัพท์แฟนผมดู แล้วเซฟเบอร์แฟนเก่าเค้าไว้ ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมถึงเซฟ คิดได้ก็เลยโทรคุยกับพี่เค้า พี่เค้าอายุห่างจากผม 15 ปี ผมก็โทรไปเลยครับ ปลายทางรับสาย ผมบอกเลยครับผมไม่เอาแล้วคนๆนี้ ผมคืนให้นะ พี่เค้าก็งงๆ พอผมบอกชื่อไปพี่เค้าเลยถึงบางอ้อ เค้าก็บอกมาอีกว่าไม่ใช่ผมคนแรกที่โทรไปหาเค้า ณ ตอนนั้นคือไม่ได้คิดอะไรแล้ว อยากจะถามแค่ว่าพวกคุณเล่นอะไรกันอยู่ พอวางสายไปผมก็ Login เข้าไปอีกครั้ง
ปรากฏว่าผมเห็นเค้าคุยกันอยู่พอดี ผมเลยพิมพ์โต้ตอบไปเลยว่าผมไม่ไหวละ ผมคืนให้นะ คุณไปอยู่ในที่ของคุณเถิด เค้าก็งงว่าคืออะไร ทำไมอยู่ดีๆมีข้อความผมไปคุยระหว่างการสนทนา 2 คนได้ ผมก็เลยเฉลยให้เค้าดู เท่านั้นแหละ เค้าโกรธผม ผมโทรหาก็ไม่รับสาย จนมีข้อความตอบกลับมาว่า เค้าอยากอยู่คนเดียว ขอคิดทบทวนดูก่อน ผมก็นะตอนนั้นมันรักนิ ก็ตอบโอเคคุณอยู่เงียบๆได้ แต่ผมขอส่ง Line หาคุณเหมือนเดิมทุกวัน ผมทำทุกอย่างให้เรากลับมาเหมือนเดิม
จนกระทั่งปีใหม่เค้าส่งข้อความมาทักผม ผมเลยถามเค้าไปเลยว่า ผมขอกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย เค้าบอกได้แต่อย่ามาอ่านไลน์เค้าอีก เราก็คุยกันเรื่อยมา จนกระทั่งเค้ากลับมา ผมก้ไปรับที่สนามบิน แต่ช่วงก่อนที่เค้าจะกลับมาก็เหมือนเดิมครับ ผมถามคำตอบคำ คือทุกวันมีแต่คำถามผม มีแต่ผมขวนคุย ผมก็เฉยๆนะ คิดแค่ว่า เค้าตอบมาผมก็สุขใจแล้ว
วันที่ผมไปรับเค้า ผมขับรถออกจากบ้านคนเดียว เป็นครั้งแรกที่ผมไปสนามบินคนเดียว เดินทางไกลคนเดียว แต่ทำไงได้ครับก็คนมันรัก อยากไปให้เห็นเป็นคนแรกนี่ครับ กลับมาได้เดือนนึงเค้าก็ต้องไปอบรมต่ออีก ประมาณ 2 อาทิตย์ ช่วงที่เค้าไปอบรมต่อเค้าได้ให้งานผมทำก้อนนึงคือต้องไปติดต่อเกี่ยวกับงานของเค้า ซึ่งงานของเค้ากับผมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ผมก็อาศัยความหน้ามึนผ่านมาได้แบบงง ก็จะมีส่วนที่เหลือที่ต้องให้เค้าติดต่อเอง ผมก็แจ้งเค้าไปละครับ
หลังจากเค้ากลับมาจากอบรม เค้าก็ลุยเรื่องงานของเค้า ผมก็ไม่ว่าอะไร ก็ยังใช้ชีวิตอยู่แบบเดิมๆ คือไปหาเค้าเท่าที่เราจะไปได้ เขามาหาผมบ้างนานๆครั้ง ผมเข้าใจว่าเค้าคงยุ่งๆเรื่องงาน ซึ่งก็จริงๆ แต่ก็แอบคิดน้อยใจไม่ได้ว่างานยุ่งขนาดว่าไม่สามารถปรับเวลามาหาผมได้เลยเหรอ แต่ก็ได้แค่แอบนอยด์ ไม่อยากให้เค้ามากังวลเรื่องผมไงครับ
จนมาถึงช่วงกลางปี 57 บอยขอร้องให้ผมช่วยพาเค้าไปส่งของหน่อย ผมก็นัดเค้าว่าโอเคได้ ทีแรกผมจะไปกลางคืนแต่งานผมเลิกค่ำ ขับรถไม่ไหวจึงเปลี่ยนแผนไปเดินทางเช้าแทน แต่ครั้งนี้ผมไม่กล้าขับรถไปคนเดียว ผมจึงให้พ่อกับแม่ไปด้วย แต่ผมไม่ได้บอกบอย พอไปถึงผมให้พ่อกับแม่ไปบ้านอา แล้วเอารถออกไปหาบอย ก่อนเข้าไปผมก็ถามว่าอยาได้อะไรมั้ย เค้าฝากซื้อของเข้ามาทานด้วย เค้าบอกว่ามาถึงก็พักก่อนแล้วกันค่อยเดินทางต่อ ผมก็รีบไปซื้อให้ตามระเบียบ ตอนที่ขับรถเข้าไปรับบอยนั้น ทั่พักบอยมันไม่มีที่จอดรถใต้ตึกต้องจอดรถด้านข้างถนน แต่หน้าตึกมันเต็ม ผมไปจอดล็อคถัดไป ซึ่งตอนนั้นผมเห็นแล้วล่ะครับว่าบอยจะเดินมารับผม แต่พอผมกำลังจะดับเครื่องยนต์ ก็มียายแก่ๆเดินมาาถมว่าจะจอดนานมั้ย ผมบอกประมาณ 30 นาที ครับมารับเพื่อน เค้าก็บ่นแล้วก็ด่าผม ผมก็งงอะไรอ่ะยังไม่ทำอะไรเลย แค่บอกเฉยๆแค่ 30 นาที อีกอย่างไม่ได้ขวางหน้าบ้านเค้าด้วย รถเข้าออกได้สบายๆเลย ผมเองไม่อยากมีปัญหาเลยบอกงั้นเดี๋ยวผมไปจอดที่อื่นก็ได้ ก็เลยชับรถออกไปจังหวะนั้นบอยก็เดินมาแล้วก็งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าทำไมผมไม่จอดตรงนั้น ผมเลยวนไปแล้วกลับมาจอดก่อนถึงตึกเค้า พอลงมาผมก็เจอบอยยืนอยู่แล้วเค้าก็เหวี่ยงผมเลย บอกไม่ต้องพ้งไม่ต้องพักกันแล้ว ไปเอาของเสร็จเดินทางต่อเลย ผมงงต่ออีกรอบ ผมผิดอะไรอ่ะ แต่ไม่อยากให้เป็นปัญหาระดับชาติครับ ก็เลยทำตามเค้า ออกเดินทางต่อก็ออก แต่ระหว่างที่เราเดินทางนั้น ผมไม่ได้คุยกับบอยเลย ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ท้ายสุดบอยเลยคุยกับผมก่อน แต่เราก็ไม่ได้คุยกันเรื่องที่จอดรถเมื่อกี้ คุยเรื่องอื่น แล้วก็เหมือนเดิมพอเงียงเค้าก็เปิดเพลงฟัง อ่านไลน์ เล่นเฟซ --------->>>>>> เด๋วผมมาต่อครับ <<<<<---------
ผมควรจะทำยังไงดีครับ กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
ดูเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ปกตินะครับ แต่เปล่าเลย มันเกิดเพราะความเห็นที่แย้งกัน 2 เรื่องหลัก คือ 1.ตำแหน่งหน้าที่การงานทีเป็น ผู้จัดการฝ่ายๆ มีหน้าที่ควบคุมแล ประเมินผลพนักงาน แต่ผมเป็นพนักงานประจำ(คนละบริษัท) มีหน้าที่ในการหาลูกค้า ปรับความต้องการของลูกค้า ด้วยหน้าที่ที่ต้องเจอทั้งลูกค้า เจอผู้จัดการ ผมมีปัญหาอะไรผมก็ปรึกษาที แต่ทีให้คำตอบผมไม่ได้ เพราะเวลาเค้ามอง เค้าจะมองในรูปแบบของเจ้านายมองลูกน้อง แต่ผมเป็นผู้ปฏิบัติ มันปรับใช้กันไม่ได้ เคยจูนแล้วแต่ผมก็ทำไม่ได้ ยังไงก็คนละมุม พาลจะทำให้เค้าอามณ์เสียป่าวๆ เรื่องที่สอง คือวันที่ผมมีอบรมที่ สนญ. ผมนัดเจอกับทีพร้อมกับพี่สาวผม ทีก็มาตามนัดโดยในห้องมีผมกะพี่สาวอยู่ก่อนแล้ว ผมแนะนำให้พี่สาวผมรู้จัก ทีก็ยื่นกล่องขนมให้ แต่สิ่งที่พี่สาวผมพูดออกไปอาจทำให้ทีเก็บไปคิดเล็กคิดน้อย แล้วก็มองพี่สาวผมลบมาโดยตลอดคือ พี่สาวผมบอกว่าขนมเจ้านี้เคยกินแล้ว ไม่อร่อยหรอก บลาๆ ตามภาษาของเค้า แต่พอทีได้ยิน โกรธพี่ผมมาก แทบจะโยนขนมออกมานอกห้อง แต่ติดที่ผมอยู่ หลังจากนั้นมาถ้างานไหนมีพี่สาวผมมาเกี่ยวข้อง ทีจะต้องคอยตามแขวะผมตลอด ว่าอย่างโน้นอย่างงี้ ผมเองผมเป็นคนกลางก็เก็บครับ ไม่มีที่ระบาย
ผมเก็บไว้ในใจเรื่อยมาจนมาวันนึงผมรู้สึกเซ็งๆเบื่อๆ เลยไปโหลดโปรแกรม CamFrog มาครับ วันนั้นผมได้คุยกับเพื่อนใหม่อยู่รายนึง ชื่อ บอย ครับ จากการที่ผมสังเกตุคือบอยเค้าจะส่องผมตลอดเวลาที่ผมนั่งคุยกับเพื่อนใหม่ จนผมรู้สึกแปลกใจทำไมคนนี้มาส่องผมคนเดียว ผมเลยไปส่องบอยมั่ง ปรากฎว่าแวบแรกที่ผมเห็น บอยหน้าตาคล้ายๆน้าสาวผมมาก ผมเลยเกิดอยากรู้จักบอยขึ้นมา ก็เลยเข้าไปทัก จากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยมาโดยที่ ที ไม่รู้เรื่อง จนวันที่เรานัดเจอกัน บอย นั่งรถมาหาผม หลังจากนั้นมา ผมก็ขอบอยบอกว่าผมขอคบกับบอยนะ บอยเองเค้าก็อยู่กับผม 3 วัน ก่อนวันที่จะกลับผมพาบอยไปเที่ยว ปรากฎว่าเราจะเอารูปลง NoteBook ผม แต่ปรากฎว่า Memory Card มัน Error มันเอาลงไม่ได้ เลยต้องใช้วิธีกู้คืน แต่กู้ยังไงก็ทำไม่ได้ บอยเค้าเลยขอ NoteBook ไปทำเองปรากฎว่าก็ทำไม่ได้ แต่มันดันปรากฎรูปผมกับทีขึ้นมาแทน เป็นรูปที่เราไปเที่ยวด้วยกัน บอยก็ผงะไปแป๊บ สุดท้ายก็กู้คืนไม่ได้
เมื่อกู้คืนไม่ได้ผมก็้ต้องรีบไปส่งบอยที่ท่ารถ แต่ระหว่างทางผมเห็นบอยเงียบไป ผมเลยเปิดอกคุยกับเรื่องที่บอยเห็น ก็บอกไปว่าผมเองผมอยากคบกับบอย เพราะเหตุการณ์ที่ผมไม่ชอบทีก็เล่าให้เค้าฟัง บอยเองก็เงียบ แล้วก็ฟังเรื่องที่ผมพูดให้เค้าฟัง แต่เค้าพูดกลับมา 1 คำบอกว่าเค้าเองเค้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร อย่าคาดหวังอะไรกับเค้ามาก ผมบอก ก็ผมเลือกแล้ว บอยยังพูดอีกว่า เปิดโอกาสให้ผมคบ 2 คน แล้วเปรียบเทียบเองว่าจะชอบใคร ผมบอกไม่ ผมคบใครก็คบทีละคน ถ้าไม่ใช่ก็จบ หลังจากบอยกลับไปแล้วประมาณ 1 อาทิตย์ ผมก็ขอเลิกกับที ทีร้องไห้หนักมาก ผมก็ร้อง แต่ผมบอกว่าผมตัดสินใจแล้ว อีกอย่างคนใหม่ของผมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่เคยคบกับผมมาก่อนที่ผมจะมาเจอที(อันนี้ผมโกหกที) แล้วเลิกกันไป สุดท้ายก็มาเจอกันใหม่เลยคบกันใหม่ จำได้ว่าทีร้องไห้หนักมาก โทรมาหาผม ผมก็ใจแข็งไม่รับสายเลย ก็กลัวเค้าจะคิดสั้น กลัวโน่นนี่นั่น เหมือนกัน แต่มันก็คิดว่าดีกว่าเราจับปลา 2 มือ
ผมคบกับบอยตั้งแต่ประมาณกลางปี 54 บอยมาหาผมครั้งแรก ผมพาเข้าบ้านเลย ไม่เคยพาไปนอนที่อื่น ผิดกับที มาแต่ละทีแต่พาไปนอนโรงแรม ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ อาชีพหลักผมคือไปหาบอยครับ จนพี่ๆที่ทำงานบอก มันนั่งรถเป็นว่าเล่น คบกันมาได้ประมาณเดือนกว่าๆ ผมก้รู้ความจริงหลายๆอย่างๆที่บอยยังไม่ได้บอกผม เรื่องที่หนักสุด ณ ตอนนั้นคือ ปลายปีเค้าต้องไปเรียนต่อ ต่างประเทศ 1 ปี ผมเอ๋อ-ไปเลยครับ แต่ผมก็เก็บอาการทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ผมคิดแค่ว่าผมต้องไปหาบอยให้บ่อยขึ้น วันหยุดเมื่อไหร่ ผมไปหาบอยตลอด ผมคิดว่าอย่างน้อยถ้าเรามีปัญหากัน บอยจะอ้างกับผมไม่ได้ว่าแล้วทำไมถ้าหากมีช่วงเวลาที่ว่าง(วันหยดต่างๆ) ทำไมไม่มาหาเค้าล่ะ ผมคิดแบบนี้เลยเป็นฝ่ายที่ไปหาเค้าตลอด
ช่วงก่อนที่เค้าจะไปผมซื้อไอโฟนมาใช้ ผมก็เอาให้เค้าลองเล่นดูปรากฎว่าไอโฟนมันตอบสนองอะไรหลายๆอย่างหากอยู่กับเค้ามีประโยชน์มากกว่าผม เพราะเค้าทำงานคล้ายๆชิปปิ้ง ต้องเช็คเมลล์สั่งของต่างๆตลอด ไอ้เครื่องที่มีอยู่ก็ไม่ค่อยจะดี ผมเลยบอกงั้นตัวเองเอาไว้ใช้เหอะ เพราะอีกอย่างช่วงที่ไปเรียนต่อจะได้เอาไว้คุยกันด้วยไงเพราะตอนนั้น Line เริ่มมีบทบาทแล้ว
ก็ให้เค้าเอาไปใช้ แล้วเรามาซื้อเครื่องใหม่ เพื่อเอาไว้คุยกัน แต่ช่วงที่ผมมาทำงาน แล้วส่ง Line คุยกับเค้า ๆไม่ค่อยตอบผม บางทีถามไปเช้าตอบบ่าย ผมก็งง เอ้าทำไมไม่อ่านเลยอ่ะ คิด + สงสัยงานยุ่งเด๋วเย็นค่อยถามก็ได้ สุดท้ายก็เป็นแบบที่ผมบอกงานยุ่ง และไม่ค่อยชอบพิมพ์ข้อความ ผมก็โอเคร ไม่ชอบพิมพ์ก็อ่านละกัน ผมทำอะไรอยู่ที่ไหน ผมบอกเค้าตลอด จนมาวันนึงผมไปหาเค้า ช่วงเวลาที่เรานั่งรถด้วยกัน ผมเห็นสายตาเค้าอยู่แต่กับโทรศัพท์ ไม่สนใจผมที่นั่งข้างๆเลย ผมก็สงสัยว่าทำไมมันขัดกับสิ่งที่เค้าบอกผม ผมก็สังเกตุเรื่อยมาจนวันผมกลับ จนกระทั่งอีก 1 เดือนก่อนเค้าไปเรียนต่อ เค้ามาเที่ยวที่บ้านผม ผมอาศัยช่วงที่เค้าหลับไปแอบลงทะเบียน Email Line ไว้ แล้วค่อย Login ผ่าน NoteBook ทีหลัง ช่วงก่อนเค้าไปผมก็ไม่กล้าเปิดดูครับ กลัว ก็เลยไม่เปิด
ช่วงเดือนแรกที่ไปเรียนต่อ เค้าก็FaceTime มาบ้าง ไลน์บ้าง เค้าบอกอยู่โน่นไม่ค่อยได้ใช้ เพราะไวไฟไม่มี มีแต่ที่หอพัก แต่บางทีก็หายไป 2 วันค่อยมาตอบมั่ง มันเลยทำให้ผมสงสัยว่าหายไปไหน ผมเลย Login ผ่าน NoteBook มันก็เลยทำให้ผมถึงบางอ้อ คือ 1 เค้าไม่ได้คุยกับผมคนเดียว 2.เค้าคุยกับแฟนเก่า 3.เค้าคุยกับคนใหม่ ผมเหวอ-ไปอีก ผมก็อ่านเรื่อยๆ จนกระทั่งก่อนปีใหม่ผมจำได้ว่าผมเคยเปิดโทรศัพท์แฟนผมดู แล้วเซฟเบอร์แฟนเก่าเค้าไว้ ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมถึงเซฟ คิดได้ก็เลยโทรคุยกับพี่เค้า พี่เค้าอายุห่างจากผม 15 ปี ผมก็โทรไปเลยครับ ปลายทางรับสาย ผมบอกเลยครับผมไม่เอาแล้วคนๆนี้ ผมคืนให้นะ พี่เค้าก็งงๆ พอผมบอกชื่อไปพี่เค้าเลยถึงบางอ้อ เค้าก็บอกมาอีกว่าไม่ใช่ผมคนแรกที่โทรไปหาเค้า ณ ตอนนั้นคือไม่ได้คิดอะไรแล้ว อยากจะถามแค่ว่าพวกคุณเล่นอะไรกันอยู่ พอวางสายไปผมก็ Login เข้าไปอีกครั้ง
ปรากฏว่าผมเห็นเค้าคุยกันอยู่พอดี ผมเลยพิมพ์โต้ตอบไปเลยว่าผมไม่ไหวละ ผมคืนให้นะ คุณไปอยู่ในที่ของคุณเถิด เค้าก็งงว่าคืออะไร ทำไมอยู่ดีๆมีข้อความผมไปคุยระหว่างการสนทนา 2 คนได้ ผมก็เลยเฉลยให้เค้าดู เท่านั้นแหละ เค้าโกรธผม ผมโทรหาก็ไม่รับสาย จนมีข้อความตอบกลับมาว่า เค้าอยากอยู่คนเดียว ขอคิดทบทวนดูก่อน ผมก็นะตอนนั้นมันรักนิ ก็ตอบโอเคคุณอยู่เงียบๆได้ แต่ผมขอส่ง Line หาคุณเหมือนเดิมทุกวัน ผมทำทุกอย่างให้เรากลับมาเหมือนเดิม
จนกระทั่งปีใหม่เค้าส่งข้อความมาทักผม ผมเลยถามเค้าไปเลยว่า ผมขอกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย เค้าบอกได้แต่อย่ามาอ่านไลน์เค้าอีก เราก็คุยกันเรื่อยมา จนกระทั่งเค้ากลับมา ผมก้ไปรับที่สนามบิน แต่ช่วงก่อนที่เค้าจะกลับมาก็เหมือนเดิมครับ ผมถามคำตอบคำ คือทุกวันมีแต่คำถามผม มีแต่ผมขวนคุย ผมก็เฉยๆนะ คิดแค่ว่า เค้าตอบมาผมก็สุขใจแล้ว
วันที่ผมไปรับเค้า ผมขับรถออกจากบ้านคนเดียว เป็นครั้งแรกที่ผมไปสนามบินคนเดียว เดินทางไกลคนเดียว แต่ทำไงได้ครับก็คนมันรัก อยากไปให้เห็นเป็นคนแรกนี่ครับ กลับมาได้เดือนนึงเค้าก็ต้องไปอบรมต่ออีก ประมาณ 2 อาทิตย์ ช่วงที่เค้าไปอบรมต่อเค้าได้ให้งานผมทำก้อนนึงคือต้องไปติดต่อเกี่ยวกับงานของเค้า ซึ่งงานของเค้ากับผมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ผมก็อาศัยความหน้ามึนผ่านมาได้แบบงง ก็จะมีส่วนที่เหลือที่ต้องให้เค้าติดต่อเอง ผมก็แจ้งเค้าไปละครับ
หลังจากเค้ากลับมาจากอบรม เค้าก็ลุยเรื่องงานของเค้า ผมก็ไม่ว่าอะไร ก็ยังใช้ชีวิตอยู่แบบเดิมๆ คือไปหาเค้าเท่าที่เราจะไปได้ เขามาหาผมบ้างนานๆครั้ง ผมเข้าใจว่าเค้าคงยุ่งๆเรื่องงาน ซึ่งก็จริงๆ แต่ก็แอบคิดน้อยใจไม่ได้ว่างานยุ่งขนาดว่าไม่สามารถปรับเวลามาหาผมได้เลยเหรอ แต่ก็ได้แค่แอบนอยด์ ไม่อยากให้เค้ามากังวลเรื่องผมไงครับ
จนมาถึงช่วงกลางปี 57 บอยขอร้องให้ผมช่วยพาเค้าไปส่งของหน่อย ผมก็นัดเค้าว่าโอเคได้ ทีแรกผมจะไปกลางคืนแต่งานผมเลิกค่ำ ขับรถไม่ไหวจึงเปลี่ยนแผนไปเดินทางเช้าแทน แต่ครั้งนี้ผมไม่กล้าขับรถไปคนเดียว ผมจึงให้พ่อกับแม่ไปด้วย แต่ผมไม่ได้บอกบอย พอไปถึงผมให้พ่อกับแม่ไปบ้านอา แล้วเอารถออกไปหาบอย ก่อนเข้าไปผมก็ถามว่าอยาได้อะไรมั้ย เค้าฝากซื้อของเข้ามาทานด้วย เค้าบอกว่ามาถึงก็พักก่อนแล้วกันค่อยเดินทางต่อ ผมก็รีบไปซื้อให้ตามระเบียบ ตอนที่ขับรถเข้าไปรับบอยนั้น ทั่พักบอยมันไม่มีที่จอดรถใต้ตึกต้องจอดรถด้านข้างถนน แต่หน้าตึกมันเต็ม ผมไปจอดล็อคถัดไป ซึ่งตอนนั้นผมเห็นแล้วล่ะครับว่าบอยจะเดินมารับผม แต่พอผมกำลังจะดับเครื่องยนต์ ก็มียายแก่ๆเดินมาาถมว่าจะจอดนานมั้ย ผมบอกประมาณ 30 นาที ครับมารับเพื่อน เค้าก็บ่นแล้วก็ด่าผม ผมก็งงอะไรอ่ะยังไม่ทำอะไรเลย แค่บอกเฉยๆแค่ 30 นาที อีกอย่างไม่ได้ขวางหน้าบ้านเค้าด้วย รถเข้าออกได้สบายๆเลย ผมเองไม่อยากมีปัญหาเลยบอกงั้นเดี๋ยวผมไปจอดที่อื่นก็ได้ ก็เลยชับรถออกไปจังหวะนั้นบอยก็เดินมาแล้วก็งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าทำไมผมไม่จอดตรงนั้น ผมเลยวนไปแล้วกลับมาจอดก่อนถึงตึกเค้า พอลงมาผมก็เจอบอยยืนอยู่แล้วเค้าก็เหวี่ยงผมเลย บอกไม่ต้องพ้งไม่ต้องพักกันแล้ว ไปเอาของเสร็จเดินทางต่อเลย ผมงงต่ออีกรอบ ผมผิดอะไรอ่ะ แต่ไม่อยากให้เป็นปัญหาระดับชาติครับ ก็เลยทำตามเค้า ออกเดินทางต่อก็ออก แต่ระหว่างที่เราเดินทางนั้น ผมไม่ได้คุยกับบอยเลย ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ท้ายสุดบอยเลยคุยกับผมก่อน แต่เราก็ไม่ได้คุยกันเรื่องที่จอดรถเมื่อกี้ คุยเรื่องอื่น แล้วก็เหมือนเดิมพอเงียงเค้าก็เปิดเพลงฟัง อ่านไลน์ เล่นเฟซ --------->>>>>> เด๋วผมมาต่อครับ <<<<<---------