อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เราเห็นความรุนแรงในละครอีกเรื่องแล้ว

คนดูคงมีอารมณ์ร่วมกับละครเรื่องนี้แน่ๆ (สังเกตจากเฟสบุ๊คของตัวเองแล้ว แค่ฉายวันแรกนะเนี่ย)

เทคนิคการสร้างละครที่กระตุ้นให้คนมีอารมณ์ร่วมได้นั้นถือว่าประสบความสำเร็จ แต่อารมณ์ที่ถูกกระตุ้นที่เกิดจากภาพและคำพูดที่รุนแรงของตัวละคร และเป็นอารมณ์ในเชิงลบ เป็นความเกลียดชัง ซึ่งเป็นตัวบ่มเพาะความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคม... ซึ่งเราคิดว่าไม่เป็นผลดีกับสังคมสักเท่าไรนัก

สุดท้ายละครเรื่องนี้คงจะมีแง่คิดดีๆ ในท้ายที่สุด แต่อยากให้คิดดูว่า สมมุติว่าละครถูกสร้างมา 16 ตอน มีการนำเสนอความรุนแรงไปแล้ว 14 ตอน แล้ว 2  ตอนสุดท้ายบอกจุดจบของตัวร้ายและบทสรุปของละคร

แล้ว 14 ตอนที่เหลือล่ะ??? เราถูกบ่มเพาะความรุนแรง ความเกลียดชังไปแล้ว มันฝังอยู่ข้างใน...

เราเข้าใจคนทำละครนะ ทำละครเหมือนทำงานศิลปะแขนงหนึ่ง ถ้าคนดูมีอารมณ์ร่วมมากก็ถือว่าประสบความสำเร็จ แต่เงื่อนไขของงานศิลปะประเภทนี้ไม่เหมือนงานจิตรกรรม ประติมากรรม ที่เมื่อเราเห็นงานเหล่านั้นแล้วจบ แต่งานละครมันมีให้ร่วมอยู่ทุกวัน ทุกสัปดาห์มันมีส่วนสร้างส่งเสริมต่อพฤติกรรมของคนดูและวิถีชีวิตของคนในสังคมในระดับหนึ่งทีเดียว

ไม่ได้ต้องการตำหนินะ แต่อยากให้ลองทบทวนหรืออยากให้คนทำละครได้ลองในมุมนี้บ้าง เผื่อจะได้หาวิธีทางนำเสนอที่แยบคายกว่านี้