มันคือความรักจริงใช่มั๊ย

เรื่องมีอยุ่ว่า ผมเคยคบกับเค้าคนนั้นตั้งแต่สมัยที่แคมฟร็อกกำลังมาแรง เราคุยกันสักพักบ้านเค้าอยุ่ตรังส่วนผมทำงานที่ภูเก็ต ช่วงนั้นเค้าหยุดเรียนไป 1 ปี และกำลังจะสอบและหาที่เรียน เราคุยกันทุกวัน จนวันหนึ่งเรานัดเจอกัน โดยที่ผมเป็นฝ่ายไปหาเค้าก่อน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอกัน เค้าไม่มาตามนัด ผมเลยต้องไปนอนบ้านเพื่อน เค้ามาไม่ได้เพราะที่บ้านเค้ายังไม่รู้ว่าเค้าเป็น และต่อมาเราก็คุยกันแต่ในแคม จนวันหนึ่งเค้ามาที่ภูเก็ต บ้านน้าเค้า ผมเลยนัดเจอกันอีกครั้ง ครั้งนี้เราได้เจอกัน ดีใจจังที่ได้เจอ เค้าเป็นคนที่ไม่หล่อหรอก และสิวก็เต็มหน้าด้วยตอนนั้น แต่ที่ผมตัดสินใจคบคือเค้าเป็นคนดีนิสัยดีอยุ่ใกล้แล้วมีความสุข จากนั้นเราออกมาหาอะไรกินกันแล้วก็กลับไปส่งเค้า ทำแบนี้อยู่ประมาณ1 อาทิตย์ จนผมหางานให้เค้าได้ เค้าเป้นคนเก่งภาษา เลยหางานง่าย ช่วงแรกๆเราอยู่กันอย่างมีความสุข จนมาครั้งหนึ่ง วันนั้นผมนั่งเล่นไพ่ที่บ้าน(บ้านเช่า)กับเพื่อนข้างบ้านและเหตุการไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นแฟนเพื่อนโทรไปแจ้งตำรวจ เค้าเลยโดนร่างแหไปด้วย ตอนโดนจับเค้าต้องอยู่แยกห้องกับผมเพราะเค้าอายุยังไม่ถึง18 เค้านอนในคุกคนเดียวส่วนพวกเราอีกสองสามคนนอนรวมกัน โดนจับ 1 คืน แต่สงสารเค้ามากเพราะเค้าไม่ได้เล่นด้วย บอกตำตรวจแล้วแต่เค้าไม่ฟังสาเหตุเพราะเค้าจับได้แค่สามคนขาดขา เค้าเลยต้องโดนไปด้วยนับจากวันนั้นมาผมเลยรักเค้ามากขึ้น และเหตุการจากวันนั้นทำให้ที่บ้านเค้ารู้ ตอนแรกก็ไม่ได้อะไรมากมาย แต่หลังๆมาอยากให้เค้ากลับบ้าน แต่เค้าไม่กลับ อยากอยุ่ด้วยกัน ทางบ้านเค้าเลยต้องทำทุกวิถีทางให้เค้ากลับ จนมาวันหนึ่งแม่เค้ามาที่บ้านบอกว่าพ่อเค้าไม่สบายนอนโรงพยาบาล แต่เราสองคนรุ้ว่าเป็นแผนแม่เค้า ตอนนั้นเค้าเลยต้องกลับบ้าน ผมเลยเขียนจดหมายให้เค้าอ่านบนรถ เขียนระบายเรื่องทางบ้านของเค้า แต่อยู่ๆจดหม้ายนั้นทางบ้านเค้าเจอ ตั้งแต่นั้นมาเราสองคนก็เลยโดนกีดกันมาตลอด ช่วงระยะเวลาที่เราอยุ่ด้วยกันเรามีความสุขกันมาก เค้าทำงาน ผมก็ทำงานเลิกงานก็ออกไปหาอะไรกินกัน เงินเดือนเค้าได้กี่บาทเค้าให้ผมหมดเลย และมีอยุ่ครั้งหนึ่งช่วงวาเลนไทน์ เค้าซื้อดอกไม้มาให้ ส่วนผมก็เอาช่อดอกไม้ไปให้เค้าเหมือนกัน แต่ตั้งแต่เค้ากลับไปอยุ่บ้านเราสองคนก็ได้แต่แอบคุยโทรศัพย์กัน จนเค้าสอบเข้าที่เรียนใหม่ได้ เค้ามาอยุ่หอพักข้างในวิทลัย ช่วงแรกๆก็ยังคุยโทรศัพท์กันปกติไม่ได้ไปหากันเลย นานๆเค้ามาหาผมสักครั้ง ครั้งแรกที่ได้เจอผมกระโดดกอดเค้าโดยไม่รู้ตัวเลย คิดถึงเค้ามาก จนผ่านไปเทอมนึง เค้ามาหาผมและวันนั้นผมจับได้ว่าเค้ามีคนอื่น ผมทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่ร้องๆ ๆๆๆๆ เค้าก็มาปลอบน่ะและยอมรับทุกอย่าง และรับปากว่าจะไม่ทำอีกและเลิกโดยเด็ดขาดด้วยความรักน่ะครับเลยเชื่อ จากนั้นผมลาออกจากงานกลับไปอยุ่บ้าน ซึ่งทำให้ผมได้อยุ่ใกล้เค้า ช่วงแรกๆที่ไปอยุ่บ้านเราได้เจอกันมากขึ้น ผมแอบไปหาเค้าบ้าง เค้ามาหาผมบ้าง และช่วงที่อยุ่ที่บ้านมีอยุ่ครั้งหนึ่งผมไม่สบายตอนนั้นเวลาสี่ทุ่มกว่า โทรคุยกัน อยู่ๆเค้าขับมอไไซต์มาหาผมถึงที่บ้านมาเช็ดตัวให้ ทั้งๆที่คืนนั้นฝนก็ตก ผมนี่ทั้งสงสารและทึ่งเลย ไม่เคยมีใครทำกับผมแบบนี้เลยสักคนที่ผ่านมา ตอนเช้าเค้าก็กลับไปเรียนรู้มั๊ยระยะทางจากบ้านผมไปวิทลัยเค้าขี่มอไซต์ตั้ง2ชั่วโมง มีอยุ่วันหนึ่งเรานัดกันไว้ว่าเค้าจะมาหา อยู่เค้าบอกว่าไม่ได้มาผมเลยบอกว่าไม่เป็นไรเดี่ยวไปหาเอง (ตอนนั้นเริ่มมีข้อสงสัย)ผมเลยตัดสินใจไปหาเค้า และสิ่งที่ส่งสัยก็เป้นจริงเค้ามีอีกคนครับ รุ่นพี่คนที่เค้าบอกว่าเลิกกันแล้วมาหาเค้าผมไปเจอเข้าจังๆ ตอนนั้นผมนี่ชาไปหมดเลยรีบขับรถกลับบ้านทั้งน้ำตา และหลังจากนั้นผ่านไปสองสามวันเค้ามาหาที่บ้าน ผมก็ยังให้อภัยเค้าอีก นึกถึงความดีที่เค้าทำให้เราตลอด หลังจากนั้นไม่นานผมเลยตัดสินใจไปอยุ่กับเค้าที่วิทลัยที่หอ แต่หอเค้าห้ามคนนอกเข้าผมเลยต้องแอบไปอยู่ โดยที่รู้กันเฉพาะเพื่อนๆ จนผมสนิทกับเพื่อนๆเค้าหมดเลยทุกคน (ที่ผมเข้าได้เพราะผมไปบ่อยยามเลยให้เข้า) ช่วงที่อยุ่ด้วยกันตอนเช้าตื่นมาก่อนไปเรียนเค้าก็อกไปซื้อขนม ข้าวมาให้ก่อนทุกวัน น่ารักมาก ด้วยสิ่งที่เค้าทำให้แบบนี้ผมเลยรักเค้ามาก โดยไม่สงสัยอะไรเลย จนวันหนึ่งมีโทรศัพท์เข้ามาบังเอินผมรับสาย ผมเลยถามว่าใคร เค้าเลยบอกว่าชื่อ....ก็เลยถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ก็ถามไปถามมาถึงได้รุ้ว่าเค้าแบบไปมาหาสุ่กัน และผมก็เลยถามตรงๆว่ามีอะไรกันหรือยังเค้าบอกว่าเค้าเพิ่งมีอะไรกัน ตอนนั้นผมก็เลยนั่งงง ว่าแอบไปมีอะไรกันตอนไหนเค้าก็อยุ่กับผมตลอด แต่มันคือเรื่องจริงครับ เพื่อนเค้ามาบอกว่าเค้าออกไปช่วงคาบว่าง ช่วงนั้นเราเริ่มทะเลาะกัน แต่ที่มากกว่านั้นคือมีอยุ่วันหนึ่งที่บ้านเค้ามาหาที่หอ ดันเจอผม ที่บ้านเค้าเลยสั่งยามว่าห้ามผมเข้าในวิทลัยอีกไม่เช่นนั้นจะฟ้องวิทลัย ตั้งแต่นั้นผมเลยต้องออกมาหาบ้านเช่าอยู่ข้างนอก โดยที่เค้าต้องแอบมาหาผมสลับกับอยู่วิทลัย เหตุการณ์นี้เลยทำให้เราเริ่มทะเลาะกันมากขึ้นด้วยที่ผมมีความระแวงเค้าอยุ่ด้วยแล้ว และเค้าก็เริ่มห่างๆผมออกไปทุกที จนในที่สุดเราก็เลิกกัน ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ผมก็ได้คบคนอื่นมาได้ 2 คน คนแรกอยุ่ด้วยกันได้สองปีเค้าก็ไปทำงานกรุงเทพฯเลยเลิกกันจนมาถึงคนที่สอง ตอนนี้ก็อยุ่ด้วยกันแต่ผมก็พยายามแล้วน่ะที่จะใส่ใจดูแลและให้ความรัก แต่ทำไม่เวลามีเรื่องทะเลาะกันผมนึกถึงแต่เค้า จนตอนนี้ก็ยังแอบดูเฟสเค้าติดตามเรื่องราวของเค้าอยุ่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะไม่มีโอกาสกลับมาเป้นเหมือนเดิมแล้วก็ตาม