ผมเป็นนักเขียนเรื่องราวๆต่างๆมากมายทั้งๆที่ผ่านมาแค่เสี้ยวของชีวิตแต่ก็อยากจะบรรยายหลายๆสิ่งให้ทุกคนได้เข้าใจ
"คู่"
คนเราเกิดมา เริ่มที่ ศูนย์ จากนั้นก็พัฒนาไปเป็น หนึ่ง สอง และ สาม
ถึงแม้บางคนอาจจะเรียกพี่น้องที่เป็นแฝดว่าเป็นคู่ ยกตัวอย่างเช่น พี่น้องอินจัน
แฝด เกิดพร้อมกันแต่คนละเวลา นับเป็น หนึ่ง พี่น้องอินจันตัวติดกันนับเป็น หนึ่ง
คู่รัก พัฒนาไปเป็น คู่ชีวิต เช่นสามี-ภรรยา แฟน นับเป็นคู่ แต่ก็ไม่ได้เป็นคู่ตลอดไป
เพราะ จากคู่ชีวิต พัฒนา ไปเป็น ครอบครัว มีลูก นับเป็นสาม มีลูกอีก นับเป็นสี่
และต้องไม่ลืมนับคนข้างหลังอีก ตา ยาย นับเป็น หก แต่คู่รัก และ คู่ชีวิต
อาจพัฒนา ไปเป็น หนึ่ง แต่เดียวก่อน จำนวนน้องลงทำไมถึงใช้คำว่าพัฒนา
เพราะประสบการ์ณที่ได้เพิ่มมามันจึงไม่ได้ลดลงแต่กลับเพิ่มขึ้นจึงใช้คำว่า พัฒนา
สิ่งของ
ตะเกียบมาเป็นคู่ สักวันนึงต้องมีข้าง ใดด้ามหนึ่ง หาย หรือ บุบสลายไป ย้อนกลับไปเป็นหนึ่ง
ถ้าจะให้นับละก็ ตะเกียบตอนที่ถูกสร้างขึ้นมา นับไม่ได้ เพราะ มันไม่ได้ถูกสร้างมาแค่สองด้าม
จากนับไม่ได้ไปเป็น คู่ จาก คู่ ไปสู่ หนึ่ง จาก หนึ่งไปสู่ ศูนย์หรืออาจเป็นสาม
ช้อนซ้อม ของ คู่กัน แล้ว มีดหัน กับช้อนสั้นล่ะ นับรวมกันเป็น สี่ ผู้ดี ไม่ได้ใช้ช้อนซ้อมเป็นคู่
แต่ใช้เป็นชุด
เพราะฉะนั้นไม่มีอะไรที่เกิดมาเพื่อคู่กัน มีเพียงแค่เพิ่มขึ้นหรือลดลง
คนอยู่กันเพียงคนเดียวบนโลกไม่ได้ ถูก
คนอยู่กันเพียงสองคนบนโลกไม่ได้ ถูก
คนอยู่กันเพียงสามคนบนโลกไม่ได้ ถูก
คนหลายคนอยู่บนโลกไม่ได้ ผิด
ทุกสิ่งไม่อาจอยู่ตัวคนเดียวได้
สองคน
สามคน
ก็ยังอยู่ไม่ได้
เราล้วนแต่ต้องพึ่งพาอาศัยกันทุกคนต้องการความหลากหลาย
ในการดำรงค์ชีวิตเวลาผ่านไป
เราก็จะพัฒนาไปเป็นจำนวนอื่นๆ
แต่ไม่ใช่ หนึ่ง สอง หรือ สาม
อาจเป็นศูนย์ หรือ มากว่านั้น
แต่จะไม่ไปเป็น หนึ่ง สอง หรือ สามอย่างในแน่นอน
เหมือนเกมไพ่ มี เดียว มี คู่ มี ตอง
แต่เกมไพ่ไม่สามารถใช้ไพ่แค่สามใบเล่นได้...
[บันฑึกศรีฅราม]
*นี่เป็นเพียงมุมมองหนึ่งของเด็กอายุสิบสี่ปีอย่าใส่ใจกับมันมากนักเป็นเพียงงานเขียนชิ้นแรก*
หากเปรียบชีวิตดังจำนวน
"คู่"
คนเราเกิดมา เริ่มที่ ศูนย์ จากนั้นก็พัฒนาไปเป็น หนึ่ง สอง และ สาม
ถึงแม้บางคนอาจจะเรียกพี่น้องที่เป็นแฝดว่าเป็นคู่ ยกตัวอย่างเช่น พี่น้องอินจัน
แฝด เกิดพร้อมกันแต่คนละเวลา นับเป็น หนึ่ง พี่น้องอินจันตัวติดกันนับเป็น หนึ่ง
คู่รัก พัฒนาไปเป็น คู่ชีวิต เช่นสามี-ภรรยา แฟน นับเป็นคู่ แต่ก็ไม่ได้เป็นคู่ตลอดไป
เพราะ จากคู่ชีวิต พัฒนา ไปเป็น ครอบครัว มีลูก นับเป็นสาม มีลูกอีก นับเป็นสี่
และต้องไม่ลืมนับคนข้างหลังอีก ตา ยาย นับเป็น หก แต่คู่รัก และ คู่ชีวิต
อาจพัฒนา ไปเป็น หนึ่ง แต่เดียวก่อน จำนวนน้องลงทำไมถึงใช้คำว่าพัฒนา
เพราะประสบการ์ณที่ได้เพิ่มมามันจึงไม่ได้ลดลงแต่กลับเพิ่มขึ้นจึงใช้คำว่า พัฒนา
สิ่งของ
ตะเกียบมาเป็นคู่ สักวันนึงต้องมีข้าง ใดด้ามหนึ่ง หาย หรือ บุบสลายไป ย้อนกลับไปเป็นหนึ่ง
ถ้าจะให้นับละก็ ตะเกียบตอนที่ถูกสร้างขึ้นมา นับไม่ได้ เพราะ มันไม่ได้ถูกสร้างมาแค่สองด้าม
จากนับไม่ได้ไปเป็น คู่ จาก คู่ ไปสู่ หนึ่ง จาก หนึ่งไปสู่ ศูนย์หรืออาจเป็นสาม
ช้อนซ้อม ของ คู่กัน แล้ว มีดหัน กับช้อนสั้นล่ะ นับรวมกันเป็น สี่ ผู้ดี ไม่ได้ใช้ช้อนซ้อมเป็นคู่
แต่ใช้เป็นชุด
เพราะฉะนั้นไม่มีอะไรที่เกิดมาเพื่อคู่กัน มีเพียงแค่เพิ่มขึ้นหรือลดลง
คนอยู่กันเพียงคนเดียวบนโลกไม่ได้ ถูก
คนอยู่กันเพียงสองคนบนโลกไม่ได้ ถูก
คนอยู่กันเพียงสามคนบนโลกไม่ได้ ถูก
คนหลายคนอยู่บนโลกไม่ได้ ผิด
ทุกสิ่งไม่อาจอยู่ตัวคนเดียวได้
สองคน
สามคน
ก็ยังอยู่ไม่ได้
เราล้วนแต่ต้องพึ่งพาอาศัยกันทุกคนต้องการความหลากหลาย
ในการดำรงค์ชีวิตเวลาผ่านไป
เราก็จะพัฒนาไปเป็นจำนวนอื่นๆ
แต่ไม่ใช่ หนึ่ง สอง หรือ สาม
อาจเป็นศูนย์ หรือ มากว่านั้น
แต่จะไม่ไปเป็น หนึ่ง สอง หรือ สามอย่างในแน่นอน
เหมือนเกมไพ่ มี เดียว มี คู่ มี ตอง
แต่เกมไพ่ไม่สามารถใช้ไพ่แค่สามใบเล่นได้...
[บันฑึกศรีฅราม]
*นี่เป็นเพียงมุมมองหนึ่งของเด็กอายุสิบสี่ปีอย่าใส่ใจกับมันมากนักเป็นเพียงงานเขียนชิ้นแรก*