สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน วันนี้อยากมาเล่าประสบการณ์ความรักที่อาจจะกำลังจบลงในไม่นานของเราเอง
ตอนนี้ชีวิตเราจริงๆก็ ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก แต่เนื่องจากยังเรียนอยู่มหาลัย เลยทำให้มีเรื่องคิดมากมาย ไม่ว่าจะสอบ หาเงิน แล้วเรื่องความรักนี้ล่ะค่ะก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรามีเรื่องต้องมานั่งคิดทุกวัน
เรื่องเริ่มจากเรามีแฟนอยู่คนนึง ใช้นามสมมติว่า ลี นะคะ คบกันมาได้ 1 ปีกว่าๆแล้ว แต่ก่อนหน้านี่เราเคยมีแฟนมาหลายคนมาก ส่วนมากจะโดนหักอกเอา แต่มันก็เป็นข้อดีที่ทำให้เรารู้จักคนหลายประเภทและทำให้เรารู้ว่าเราควรรับมือกับความเศร้ายังไง แฟนเราที่เราคบอยู่ปัจจุบันนี้ เราไปชอบเค้าก่อน ช่วงนั้นเราพึ่งเลิกกับแฟนเก่ามาใหม่ๆเลย ตอนนั้นหดหู่มาก เรียนก็ไม่ดี คะแนนตก ที่บ้านก็กดดัน เพื่อนก็ค่อยๆหายไปทีละคน (บอกเลยค่ะว่าเพื่อนจริงๆที่มหาลัยหาได้ยากมาก) เราก็อยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ แต่เราก็ไปสนิทกับลี เค้าเป็นเพื่อนเราเองแต่เราไม่ค่อยได้คุย จนพอมาคุยกันเรื่อยๆก็ถูกคอมาก เราก็เริ่มปลื้มๆ พอไปส่องเฟสดูก็รู้ว่า ลีมีแฟนอยู่แล้ว ไอ้เราก็ผิดหวังนะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนพอนานเข้า เราก็เริ่มสนิทกับลีมากขึ้นเรื่อยๆ ลีก็มาคุยกับเราดีนะ คุยกับเราบ่อยจนทำให้เราลืมไปเลยว่าลีมีแฟนอยู่แล้ว แต่บางครั้งลีก็รับโทรศัพท์จากแฟนที่โทรมาต่อหน้าเรา เราก็รู้สึก ไม่รู้ดิ มันก็เจ็บนะแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่อัดอั้นไว้ในใจ
พอเป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆ เราก็สนิทกับลีมากขึ้นๆ จนเค้าก็บอกว่าลีก็ชอบเราเหมือนกัน แล้วเค้าก็เลิกกันแฟนแล้ว ลีบอกโดนแฟนเค้าบอกเลิกเอง ต่อจากนั้นก็มาคบกับเรา แล้วพอแฟนเก่าเค้ารู้ว่ามาคบกับเราแล้ว แฟนเก่าเค้าทักเฟสเรามาเลยว่า "ดูแลลีดีๆด้วย" เราก็บอกว่าเราสัญญาว่าจะทำให้ลีมีความสุข เพราะตอนนั้นเราคิดว่า ลีไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในชีวติเรา แต่เป็นคนที่เข้าใจเรามากๆ เราอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนๆนี้
เราคบกับลีมาถึงปัจจุบัน บอกเลยว่า เรามีความสุขมาก แต่ลีก็ยังคุยอยู่กับแฟนเก่าของลีอยู่ เราเห็นเขาคุยกันเราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ลีบอกให้เราเข้าใจเราก็เข้าใจ ไม่เคยแม้แต่จะวีนใส่เลย แต่พอนานๆเข้า บางทีเราไปเห็นข้อความที่ลีส่งให้แฟนเก่า ซึ่งมันเป็นข้อความที่ลีไม่ส่งให้เราแต่กลับไปส่งให้คนอื่นแทน เช่น พูดจาหวานๆ บอกว่าคิดถึง ใช้สรรพนามคนรัก เพราะพอเรากับลีคบกันนานเข้า ความหวานมันก็จางหายไปก็เป็นเรื่องปกติ เราพยายามเข้าใจทุกครั้งที่เห็นลีคุยกับแฟนเก่า แต่บางที่ก็คิดว่า แล้วเราเป็นใครกันนะ? ถึงเราจะมีแฟนเก่ามามากมายหลายคน แต่เราก็ไม่เคยคิดจะกลับไปใช้คำพูดแบบนี้เลย บางที่เราเจออย่างนี้ก็อึดอัดแต่ก็ได้แค่เก็บไว้ จนเราก็ไปคุยกับเพื่อนผู้ชายเราคนนึง เนื่องจากเราอยู่ในคณะที่ผู้ชายเยอะ เพื่อนส่วนมากเลยเป็นผู้ชาย เราเป็นคนมีนิสัยเฟรนด์ลี่อยู่แล้ว คุยกับใครเราก็คุยได้หมด แต่เราไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนั้นเราแบบหว้าเหว่มากเมื่อรู้ว่าแฟนเราคุยกับผู้หญิงคนอื่นมากกว่าเรา เราก็คุยๆเล่นๆกับเพื่อนเรา จนลีมาเห็นบทสนทนาที่เราคุยกับเพื่อน ลีก็ไม่พอใจมากๆ เราสาบานได้ว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ไม่ได้ชอบหรือตกหลุมรักเลย แต่บางคำที่เราใช้มันอาจจะดูเกินไปหน่อย เราก็ขอโทษลีและพยายามอธิบายให้ลีฟังว่าเราไม่ได้คิดอะไรจริงๆ เราแค่คุยกับเพื่อนเล่นๆ สิ่งไหนที่เรารู้ตัวว่าผิด เราก็ยอมรับผิด แต่สิ่งไหนที่เราอยากให้เค้าเข้าใจในตัวเค้าเราก็อธิบาย เราอธิบายเรื่องนี้นานมากๆ แต่ลีไม่เข้าใจเหมือนเดิม และนี้คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรากับลีต้องเลิกกันในไม่ช้า...
ลีบอกว่า เค้าไม่อยากให้เราไปคุยกับผู้ชายคนอื่น ถึงจะรู้ว่าตัวเราเองไม่ได้คิดอะไร แต่ตัวผู้ชายอาจจะคิด ลีบอกเพราะลีเคยทำอย่างนี้มาก่อนลีเลยรู้ว่ามันเป็นยังไง เราก็ขอโทษลีแบบสุดใจมากๆ เราพยายามเข้าใจลีว่าลีเป็นห่วงเรามากแค่ไหน เราพยายามเข้าใจว่าทำไมลีถึงยังติดต่อกับแฟนเก่าอยู่และคุยกับแฟนเก่าต่อหน้าเรายังไงเรายังพยายามก็เข้าใจ แต่ลีกลับไม่เข้าใจเราเลย ถึงปากจะบอกว่าเข้าใจแต่ใจของลีก็เปลี่ยนไปแล้ว
พอเรื่องนี้เกิดขึ้น หลังจากนั้นเราก็พยายามให้ทุกอย่างดีขึ้น เราทักเฟส ทักไลน์ ชวนคุย โทรหาทกุอย่าง ถึงแม้ทุกครั้งคุย ลีจะพิมพ์แค่ประโยคสั้นๆเช่น อืม อือ เออ เราเห็นก็เศร้าแต่ก็คิดซะว่ายังดีที่เค้าตอบเรา เราพยายามไม่ทำให้ลีโกรธ แล้วลีก็ส่งบทความในบล๊อคที่เกี่ยวกับ "ข้อดีของผู้หญิงที่ถ้าเจอควรจะรักษาไว้" ลีส่งมาให้เราแล้วถามว่า เรามีกี่ข้อ เราก็เลือกข้อที่เรามั่นใจ แต่ลีกลับบอกว่า เราไม่มีซักข้อ... (จริงๆมีข้อเดียว แต่ก็เป็นเรื่อง 18+ 5555) เราก็รู้สึก หน้าชาอ่ะ ตรงที่ว่า ที่ผ่านมาที่เราพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่เคยมีเจตนาร้ายกับแฟนเราเลย เป็นห่วงตลอดเวลาและไม่เคยลืมที่จะติดต่อหาเค้า มันมีไม่ความหมายอะไรเลยใช่มั้ย? เราถามตัวเองหลายรอบมากว่า นี่เรากำลังทำอะไรอยู่? มันเหมือนก่ออิฐบนกำแพงแล้วมีคนมาคอยทำลายแล้วเราก็สร้างใหม่เรื่อยๆ เราไม่เคยขอร้องอ้อนวอนเซ้าซี้ลีเลย เรายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลีคนเดิมกลับมา แต่เราก็กลับมานั่งนึกว่า ที่เราทำไป มันไม่ควรใช่มั้ย? เราไม่ควรทำทุกอย่างเพียงคนเดียวแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่เฉยๆโดยที่ไม่ต้องทำอะไรอย่างนั้นหรือ? เราควรหยุด หรือ ไปต่อดี?
จนวันนึงเราก็รวบรวมความกล้า ถามคำถามที่ข้างคาใจเราอยู่นานว่า
"รู้สึกพลาดมั้ยที่มาคบกับเค้า?" ลีพูดตรงๆออกมาเลยว่า รู้สึก
เราก็ช๊อคนิดหน่อยแต่ก็พยายามอดทนเพื่อถามคำถามต่อไป
"เคยคิดเรื่องของเราในอนาคตบ้างมั้ยว่ามันจะไปถึงไหน?" ลีบอกว่า ลีจะคบไปเรื่อยๆ แต่ไม่ถึงขั้นแต่งงานแน่นอน
พอมาคำตอบนี้ เราอึ้งมาก เราก็ถามต่อ
"ไม่ถึงแต่งงานแน่นอน หมายความว่าอะไร? หมายถึงซักวันนึง เราต้องเลิกกับใช่มั้ย?" ลีบอกว่า ใช่
จนเรากลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ความรัก ความพยายาม ความเข้าใจที่ผ่านมา มันกำลังจะสูญสิ้นในไม่ช้า และทำให้เรารู้ว่า ไม่ว่าที่ผ่านมาเราจะรักลีมากแค่ไหน พยายามมากเท่าไร ใจของลีก็ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
ตอนนั้นเราฟูมฟายมาก อารมณ์เรารับคำว่าเลิกกันไม่ได้ เรารักลีมากๆ คบแฟนมาหลายคนเราไม่เคยทำใจยากขนาดนี้มาก่อน เรากอดลีและบอกว่าเราไม่อยากเลิกกับลีเลย ลีก็เงียบแล้วเราก็ร้องไห้ไม่หยุด
จนซักพัก เราเริ่มมองเห็นถึงความจริง ว่าตั้งแต่ตอนแรกที่เราคบกับลี ตั้งแต่ตอนแรกที่เรารักลี และเราก็รักมาเรื่อยๆ รักโดยที่ไม่ต้องการให้ลีมารักเราตอบ จนถึงตอนนี้ เราก็เข้าใจคำว่า "ความรักที่ไม่ครอบครอง" มันเป็นยังไง เราไม่ต้องการให้เค้ามารักเราตอบ แต่เราแค่อยากให้เค้ามีความสุข เท่านี้ความรักของเราก็สวยงามมากพอแล้ว เราจึงตัดสินใจหยุดร้องไห้ และบอกกับลีว่า เราจะรักต่อไปถึงแม้ลีจะไม่รักเราแล้วก็ตาม เราไม่สน
ถ้าลีต้องเลิกกับเรา แล้วลีมีความสุข เราก็โอเค เราจะมีความสุขตาม
ตอนแรกลีบอกว่า เราน่าจะกำหนดวันเลิกกันไปเลย เราบอกว่าไม่ เพราะมันก็เหมือนกับเราป่วยเป็นโรคมะเร็งแล้วเรารู้วันที่เราจะต้องตาย เราจะรู้ว่าเรามีชีวิตบนโลกไม่ช้าก็เร็ว ซึ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ สิ่งที่เราต้องการคือ อยู่ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเมื่อเวลานั้นมาถึงเราก็ต้องเตรียมพร้อมตัวเองทุกเวลา
ตอนนี้ เรากับลียังคบกันอยู่ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเวลานั้นจะมาถึงช้าหรือเร็ว เราก็ภาวนาให้มาถึงช้าๆ หรือบางทีก็ภาวนาว่าลีจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ชีวิตที่เราใช้อยู่กับลีตอนนี้เราก็ทำหน้าที่แฟนให้ดีที่สุด เราบอกรักลีอยู่เสมอ และลีก็ไม่ได้บอกรักเรากลับ เราก็ไม่ได้โกรธหรืองอนอะไร เพราะคิดแค่ว่า
แค่เราได้บอกรักไป แค่นี้เราก็สุขแล้ว ถ้านั้นทำให้คนที่เรารักมีความสุข เรายินดีพร้อมทำเสมอ และเมื่อวันใดลีเจอคนที่ดีกว่าเรา เราก็พร้อมที่จะเดินไปส่งลีให้ไปเจอในสิ่งที่ดีๆต่อไปในอนาคต ถึงความสุขนั้นไม่ได้เกิดจากเรา แต่แค่เห็นลียิ้ม มันก็มีค่ามากกว่าสิ่งใดแล้ว
นี่คือ ความรักในมุมมองของเรา เราอยากให้คนที่กำลังผิดหวังกับความรักอย่าพึ่งถอดใจและหมดหวังกับมัน เรื่องของเราอาจจะดูธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่มันช่วยเตือนสติเราว่า ชีวิตไม่ว่าจะยากลำบากยังไงก็มีทางออกเสมอ เรื่องพวกนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยถ้าเทียบกับประสบการณ์อีกยาวไกลในชีวิตที่เราต้องเจอ มีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่ แล้วทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เราเคยมีช่วงเวลาที่สิ้นหวังมากๆ และเมื่อวันนึงเราผ่านจุดนั้นมาได้ด้วยลำแข้งตัวเองล้วนๆ เราจะเข็มแข็งขึ้นมาเป็นเท่าตัวค่ะ กราฟที่มันถึงจุดต่ำสุด ยังไงมันก็ไม่ลงต่ำไปกว่านั้นแล้ว มันมีแต่จะขึ้นและขึ้นไปอีก
ใครที่อ่านกระทู้นี้แล้วกำลังประสบปัญหาเดียวกัน ขอแค่อย่ายอมแพ้นะคะ ชีวิตนี้มันช่างวิเศษค่ะ จงใช้ให้คุ้มค่ะ
ปล. นี่เป็นกระทู้แรกที่เขียน ถ้าเขียนไม่ถูกใจใครยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ ขอบคุณที่อุตส่าห์เข้ามาอ่านค่ะ
เมื่อฉันกำลังเลิกกับแฟน....
ตอนนี้ชีวิตเราจริงๆก็ ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก แต่เนื่องจากยังเรียนอยู่มหาลัย เลยทำให้มีเรื่องคิดมากมาย ไม่ว่าจะสอบ หาเงิน แล้วเรื่องความรักนี้ล่ะค่ะก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรามีเรื่องต้องมานั่งคิดทุกวัน
เรื่องเริ่มจากเรามีแฟนอยู่คนนึง ใช้นามสมมติว่า ลี นะคะ คบกันมาได้ 1 ปีกว่าๆแล้ว แต่ก่อนหน้านี่เราเคยมีแฟนมาหลายคนมาก ส่วนมากจะโดนหักอกเอา แต่มันก็เป็นข้อดีที่ทำให้เรารู้จักคนหลายประเภทและทำให้เรารู้ว่าเราควรรับมือกับความเศร้ายังไง แฟนเราที่เราคบอยู่ปัจจุบันนี้ เราไปชอบเค้าก่อน ช่วงนั้นเราพึ่งเลิกกับแฟนเก่ามาใหม่ๆเลย ตอนนั้นหดหู่มาก เรียนก็ไม่ดี คะแนนตก ที่บ้านก็กดดัน เพื่อนก็ค่อยๆหายไปทีละคน (บอกเลยค่ะว่าเพื่อนจริงๆที่มหาลัยหาได้ยากมาก) เราก็อยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ แต่เราก็ไปสนิทกับลี เค้าเป็นเพื่อนเราเองแต่เราไม่ค่อยได้คุย จนพอมาคุยกันเรื่อยๆก็ถูกคอมาก เราก็เริ่มปลื้มๆ พอไปส่องเฟสดูก็รู้ว่า ลีมีแฟนอยู่แล้ว ไอ้เราก็ผิดหวังนะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนพอนานเข้า เราก็เริ่มสนิทกับลีมากขึ้นเรื่อยๆ ลีก็มาคุยกับเราดีนะ คุยกับเราบ่อยจนทำให้เราลืมไปเลยว่าลีมีแฟนอยู่แล้ว แต่บางครั้งลีก็รับโทรศัพท์จากแฟนที่โทรมาต่อหน้าเรา เราก็รู้สึก ไม่รู้ดิ มันก็เจ็บนะแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่อัดอั้นไว้ในใจ
พอเป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆ เราก็สนิทกับลีมากขึ้นๆ จนเค้าก็บอกว่าลีก็ชอบเราเหมือนกัน แล้วเค้าก็เลิกกันแฟนแล้ว ลีบอกโดนแฟนเค้าบอกเลิกเอง ต่อจากนั้นก็มาคบกับเรา แล้วพอแฟนเก่าเค้ารู้ว่ามาคบกับเราแล้ว แฟนเก่าเค้าทักเฟสเรามาเลยว่า "ดูแลลีดีๆด้วย" เราก็บอกว่าเราสัญญาว่าจะทำให้ลีมีความสุข เพราะตอนนั้นเราคิดว่า ลีไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในชีวติเรา แต่เป็นคนที่เข้าใจเรามากๆ เราอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนๆนี้
เราคบกับลีมาถึงปัจจุบัน บอกเลยว่า เรามีความสุขมาก แต่ลีก็ยังคุยอยู่กับแฟนเก่าของลีอยู่ เราเห็นเขาคุยกันเราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ลีบอกให้เราเข้าใจเราก็เข้าใจ ไม่เคยแม้แต่จะวีนใส่เลย แต่พอนานๆเข้า บางทีเราไปเห็นข้อความที่ลีส่งให้แฟนเก่า ซึ่งมันเป็นข้อความที่ลีไม่ส่งให้เราแต่กลับไปส่งให้คนอื่นแทน เช่น พูดจาหวานๆ บอกว่าคิดถึง ใช้สรรพนามคนรัก เพราะพอเรากับลีคบกันนานเข้า ความหวานมันก็จางหายไปก็เป็นเรื่องปกติ เราพยายามเข้าใจทุกครั้งที่เห็นลีคุยกับแฟนเก่า แต่บางที่ก็คิดว่า แล้วเราเป็นใครกันนะ? ถึงเราจะมีแฟนเก่ามามากมายหลายคน แต่เราก็ไม่เคยคิดจะกลับไปใช้คำพูดแบบนี้เลย บางที่เราเจออย่างนี้ก็อึดอัดแต่ก็ได้แค่เก็บไว้ จนเราก็ไปคุยกับเพื่อนผู้ชายเราคนนึง เนื่องจากเราอยู่ในคณะที่ผู้ชายเยอะ เพื่อนส่วนมากเลยเป็นผู้ชาย เราเป็นคนมีนิสัยเฟรนด์ลี่อยู่แล้ว คุยกับใครเราก็คุยได้หมด แต่เราไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนั้นเราแบบหว้าเหว่มากเมื่อรู้ว่าแฟนเราคุยกับผู้หญิงคนอื่นมากกว่าเรา เราก็คุยๆเล่นๆกับเพื่อนเรา จนลีมาเห็นบทสนทนาที่เราคุยกับเพื่อน ลีก็ไม่พอใจมากๆ เราสาบานได้ว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ไม่ได้ชอบหรือตกหลุมรักเลย แต่บางคำที่เราใช้มันอาจจะดูเกินไปหน่อย เราก็ขอโทษลีและพยายามอธิบายให้ลีฟังว่าเราไม่ได้คิดอะไรจริงๆ เราแค่คุยกับเพื่อนเล่นๆ สิ่งไหนที่เรารู้ตัวว่าผิด เราก็ยอมรับผิด แต่สิ่งไหนที่เราอยากให้เค้าเข้าใจในตัวเค้าเราก็อธิบาย เราอธิบายเรื่องนี้นานมากๆ แต่ลีไม่เข้าใจเหมือนเดิม และนี้คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรากับลีต้องเลิกกันในไม่ช้า...
ลีบอกว่า เค้าไม่อยากให้เราไปคุยกับผู้ชายคนอื่น ถึงจะรู้ว่าตัวเราเองไม่ได้คิดอะไร แต่ตัวผู้ชายอาจจะคิด ลีบอกเพราะลีเคยทำอย่างนี้มาก่อนลีเลยรู้ว่ามันเป็นยังไง เราก็ขอโทษลีแบบสุดใจมากๆ เราพยายามเข้าใจลีว่าลีเป็นห่วงเรามากแค่ไหน เราพยายามเข้าใจว่าทำไมลีถึงยังติดต่อกับแฟนเก่าอยู่และคุยกับแฟนเก่าต่อหน้าเรายังไงเรายังพยายามก็เข้าใจ แต่ลีกลับไม่เข้าใจเราเลย ถึงปากจะบอกว่าเข้าใจแต่ใจของลีก็เปลี่ยนไปแล้ว
พอเรื่องนี้เกิดขึ้น หลังจากนั้นเราก็พยายามให้ทุกอย่างดีขึ้น เราทักเฟส ทักไลน์ ชวนคุย โทรหาทกุอย่าง ถึงแม้ทุกครั้งคุย ลีจะพิมพ์แค่ประโยคสั้นๆเช่น อืม อือ เออ เราเห็นก็เศร้าแต่ก็คิดซะว่ายังดีที่เค้าตอบเรา เราพยายามไม่ทำให้ลีโกรธ แล้วลีก็ส่งบทความในบล๊อคที่เกี่ยวกับ "ข้อดีของผู้หญิงที่ถ้าเจอควรจะรักษาไว้" ลีส่งมาให้เราแล้วถามว่า เรามีกี่ข้อ เราก็เลือกข้อที่เรามั่นใจ แต่ลีกลับบอกว่า เราไม่มีซักข้อ... (จริงๆมีข้อเดียว แต่ก็เป็นเรื่อง 18+ 5555) เราก็รู้สึก หน้าชาอ่ะ ตรงที่ว่า ที่ผ่านมาที่เราพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่เคยมีเจตนาร้ายกับแฟนเราเลย เป็นห่วงตลอดเวลาและไม่เคยลืมที่จะติดต่อหาเค้า มันมีไม่ความหมายอะไรเลยใช่มั้ย? เราถามตัวเองหลายรอบมากว่า นี่เรากำลังทำอะไรอยู่? มันเหมือนก่ออิฐบนกำแพงแล้วมีคนมาคอยทำลายแล้วเราก็สร้างใหม่เรื่อยๆ เราไม่เคยขอร้องอ้อนวอนเซ้าซี้ลีเลย เรายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลีคนเดิมกลับมา แต่เราก็กลับมานั่งนึกว่า ที่เราทำไป มันไม่ควรใช่มั้ย? เราไม่ควรทำทุกอย่างเพียงคนเดียวแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่เฉยๆโดยที่ไม่ต้องทำอะไรอย่างนั้นหรือ? เราควรหยุด หรือ ไปต่อดี?
จนวันนึงเราก็รวบรวมความกล้า ถามคำถามที่ข้างคาใจเราอยู่นานว่า
"รู้สึกพลาดมั้ยที่มาคบกับเค้า?" ลีพูดตรงๆออกมาเลยว่า รู้สึก
เราก็ช๊อคนิดหน่อยแต่ก็พยายามอดทนเพื่อถามคำถามต่อไป
"เคยคิดเรื่องของเราในอนาคตบ้างมั้ยว่ามันจะไปถึงไหน?" ลีบอกว่า ลีจะคบไปเรื่อยๆ แต่ไม่ถึงขั้นแต่งงานแน่นอน
พอมาคำตอบนี้ เราอึ้งมาก เราก็ถามต่อ
"ไม่ถึงแต่งงานแน่นอน หมายความว่าอะไร? หมายถึงซักวันนึง เราต้องเลิกกับใช่มั้ย?" ลีบอกว่า ใช่
จนเรากลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ความรัก ความพยายาม ความเข้าใจที่ผ่านมา มันกำลังจะสูญสิ้นในไม่ช้า และทำให้เรารู้ว่า ไม่ว่าที่ผ่านมาเราจะรักลีมากแค่ไหน พยายามมากเท่าไร ใจของลีก็ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
ตอนนั้นเราฟูมฟายมาก อารมณ์เรารับคำว่าเลิกกันไม่ได้ เรารักลีมากๆ คบแฟนมาหลายคนเราไม่เคยทำใจยากขนาดนี้มาก่อน เรากอดลีและบอกว่าเราไม่อยากเลิกกับลีเลย ลีก็เงียบแล้วเราก็ร้องไห้ไม่หยุด
จนซักพัก เราเริ่มมองเห็นถึงความจริง ว่าตั้งแต่ตอนแรกที่เราคบกับลี ตั้งแต่ตอนแรกที่เรารักลี และเราก็รักมาเรื่อยๆ รักโดยที่ไม่ต้องการให้ลีมารักเราตอบ จนถึงตอนนี้ เราก็เข้าใจคำว่า "ความรักที่ไม่ครอบครอง" มันเป็นยังไง เราไม่ต้องการให้เค้ามารักเราตอบ แต่เราแค่อยากให้เค้ามีความสุข เท่านี้ความรักของเราก็สวยงามมากพอแล้ว เราจึงตัดสินใจหยุดร้องไห้ และบอกกับลีว่า เราจะรักต่อไปถึงแม้ลีจะไม่รักเราแล้วก็ตาม เราไม่สน
ถ้าลีต้องเลิกกับเรา แล้วลีมีความสุข เราก็โอเค เราจะมีความสุขตาม
ตอนแรกลีบอกว่า เราน่าจะกำหนดวันเลิกกันไปเลย เราบอกว่าไม่ เพราะมันก็เหมือนกับเราป่วยเป็นโรคมะเร็งแล้วเรารู้วันที่เราจะต้องตาย เราจะรู้ว่าเรามีชีวิตบนโลกไม่ช้าก็เร็ว ซึ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ สิ่งที่เราต้องการคือ อยู่ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเมื่อเวลานั้นมาถึงเราก็ต้องเตรียมพร้อมตัวเองทุกเวลา
ตอนนี้ เรากับลียังคบกันอยู่ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเวลานั้นจะมาถึงช้าหรือเร็ว เราก็ภาวนาให้มาถึงช้าๆ หรือบางทีก็ภาวนาว่าลีจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ชีวิตที่เราใช้อยู่กับลีตอนนี้เราก็ทำหน้าที่แฟนให้ดีที่สุด เราบอกรักลีอยู่เสมอ และลีก็ไม่ได้บอกรักเรากลับ เราก็ไม่ได้โกรธหรืองอนอะไร เพราะคิดแค่ว่า
แค่เราได้บอกรักไป แค่นี้เราก็สุขแล้ว ถ้านั้นทำให้คนที่เรารักมีความสุข เรายินดีพร้อมทำเสมอ และเมื่อวันใดลีเจอคนที่ดีกว่าเรา เราก็พร้อมที่จะเดินไปส่งลีให้ไปเจอในสิ่งที่ดีๆต่อไปในอนาคต ถึงความสุขนั้นไม่ได้เกิดจากเรา แต่แค่เห็นลียิ้ม มันก็มีค่ามากกว่าสิ่งใดแล้ว
นี่คือ ความรักในมุมมองของเรา เราอยากให้คนที่กำลังผิดหวังกับความรักอย่าพึ่งถอดใจและหมดหวังกับมัน เรื่องของเราอาจจะดูธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่มันช่วยเตือนสติเราว่า ชีวิตไม่ว่าจะยากลำบากยังไงก็มีทางออกเสมอ เรื่องพวกนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยถ้าเทียบกับประสบการณ์อีกยาวไกลในชีวิตที่เราต้องเจอ มีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่ แล้วทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เราเคยมีช่วงเวลาที่สิ้นหวังมากๆ และเมื่อวันนึงเราผ่านจุดนั้นมาได้ด้วยลำแข้งตัวเองล้วนๆ เราจะเข็มแข็งขึ้นมาเป็นเท่าตัวค่ะ กราฟที่มันถึงจุดต่ำสุด ยังไงมันก็ไม่ลงต่ำไปกว่านั้นแล้ว มันมีแต่จะขึ้นและขึ้นไปอีก
ใครที่อ่านกระทู้นี้แล้วกำลังประสบปัญหาเดียวกัน ขอแค่อย่ายอมแพ้นะคะ ชีวิตนี้มันช่างวิเศษค่ะ จงใช้ให้คุ้มค่ะ
ปล. นี่เป็นกระทู้แรกที่เขียน ถ้าเขียนไม่ถูกใจใครยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ ขอบคุณที่อุตส่าห์เข้ามาอ่านค่ะ