ในเช้าวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ตามสไตล์ของมนุษย์เงินเดือนทั่วไปที่เริ่มรู้สึกเซ็งนิดๆ กับความเบื่อหน่ายที่ต้องเจอกับวันจันทร์ (อีกแล้ว) พร้อมงานกองโต ผมได้แต่นั่งเล่นนอนเล่นอยู่บนเตียงนอน ไม่รู้ว่าจะไปไหน ห้างก็ไม่อยากเดิน เสื้อผ้าก็ขี้เกียจซัก ขนาดทีวียังไม่ได้เปิดเลยครับ เพราะขี้เกียจหารีโมต  
แต่แล้วก็ต้องหาลากตัวเองออกจากเตียงนอนจนได้ครับ เพราะท้องส่งสัญญาณเตือนว่าควรหาอาหารอร่อยๆ มาเติม สุดท้ายก็ทำอาหารเพียงแค่ต้มมาม่า ฉีกซอง ใส่ชาม เทน้ำร้อน กินเสร็จก็ไปนอนเบื่ออยู่บนเตียงต่อครับ
แต่แล้ว…ด้วยสิ่งไหนดลใจก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ ผมก็อยากขับมอไซค์คู่ใจออกไปไหนสักที่ ที่ๆ มีของกินอร่อย มีวัดดัง อยู่ไม่ไกลจากบ้านผมมากนัก (แถวๆ นนทบุรี) ทำให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเงิน กุญแจมอไซค์ ขี่เจ้าจิ๋วออกนอกบ้านไปทันที  
และด้วยความเร่งรีบทำให้ผมลืมหยิบมือถือติดตัวมาด้วย ดังนั้นภาพประกอบในกระทู้จึง…ไม่มี… ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ (แหะๆ)
เนื่องจากบ้านอยู่ไม่ไกลจากแยกบางพลัดเท่าไร พอขี่มาเจอแยกก็เลี้ยวขวามุ่งหน้าไปยัง ‘นครปฐม’ เลยครับ แน่นอนว่า ไปถึงจังหวัดไหน ตามสไตล์ที่ทางบ้านสั่งสอนมาต้องไหว้พระขอพรก่อน จึงตรงดิ่งไปยังวัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร หรือที่คนทั่วไปเรียกติดปากว่า ‘องค์พระ’ เพื่อขอพรและขอให้เดินทางกลับอย่างปลอดภัย  
หลังจากนั้นท้องของผม ก็เหมือนรู้ว่าเจ้าของมายังเมืองที่มีอาหารอร่อยไม่แพ้เมืองอื่นๆ ก็ส่งสัญญาณทันที จนผมต้องพามันไปยังร้านข้าวหมูแดงแถวๆ นั้น (บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าร้านชื่ออะไร รู้แต่ว่าอยู่ใกล้องค์พระอะครับ)  
อิ่มแล้ว ก็ต้องเดินเล่นเพื่อย่อยสักหน่อย ที่ๆ ดีที่สุดคงหนีไม่พ้นพระราชวังสนามจันทร์ ซึ่งร่มรื่นเหมาะสมกับการออกกำลังกาย แถมยังมีนักศึกษาสวยๆ หลายคนมาเดิน วิ่ง บ่อยด้วยครับ (แฮ่ๆ)  
เดินได้สักพักก็ต้องขอเข้าไปในทับแก้วบ้าง เพื่อเยี่ยมชมสระแก้ว และสะพานสระแก้ว ที่ยืนยงคู่กับพื้นที่แห่งนี้มานาน มองไปยังสระแก้วก็พบปลาตัวใหญ่ว่ายน้ำ แต่… เฮ้ย ถ้ามองดูดีๆ แล้วมันไม่ใช่ปลาครับ แต่เป็น เอ่อ…เอ่อ… ตัวเงินตัวทอง เกิดมาก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ยลโฉมตัวเงินตัวทองว่ายน้ำใกล้ๆ ขนาดนี้มาก่อนเลยครับ  
แป๊บเดียวก็เริ่มเย็นละครับ เลยต้องรีบกลับบ้าน เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วงซะก่อน เพราะลืมมือถือด้วย ตอนนี้อาจจะมีมิสคอลสักสิบสาย (เอ๊ะ หรือว่าจะไม่มีเลย)
พอกลับมาถึงบ้าน ผมก็มานอนเล่นบนเตียงเหมือนเดิมครับ แต่สิ่งที่แตกต่างกันออกไปก็คือ ความคิดที่อยากจะมีมอไซค์คันใหญ่สักคัน มีเวลาว่างพามันออกไปต่างจังหวัดที่ไกลกว่านครปฐม และนำเรื่องราวต่างๆ มาเขียนเป็นบล็อกหรือนำมาลงที่แฟนเพจเฟซบุ๊ก อะไรก็ว่าไป  
จะว่าไปแล้วถึงเราจะต้องดิ้นรนในการใช้ชีวิต ด้วยการทำงาน หาเงิน แต่ก็ยังพอมีเวลาที่จะออกตามหาความฝัน และได้ทำสิ่งต่างๆ ที่ตัวเองต้องการ ตราบเท่าที่มียังมีเรี่ยวแรงและยังมีลมหายใจ
สำหรับตอนนี้ ผมคงต้องประหยัดค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น รวมถึงหาเงินเพิ่มจากทางอื่น เพื่อซื้อบิ๊กไบค์สักคัน หวังว่าคงใช้เวลาไม่นานที่จะได้ทำตามความฝัน  
ขอบคุณที่อ่านจนจบ สำหรับความฝันเพ้อๆ ของคนๆ หนึ่งนะครับ