ตั้งแต่รัฐบาลชุดนี้ เข้ามาบริหารประเทศร่วมหนึ่งปี ไม่มีสักครั้ง ที่คนของทางราชการ ทหารตำรวจ หรือคนฝั่งรัฐบาล จะมีความเห็นอกเห็นใจในฝั่งคนเสื่อแดง ตรงกันข้าม เมื่อมีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้น พวกท่านแต่ละคนจะพยายามออกมาให้ข่าว ที่ทำให้ดูเหมือนว่า มันคือการกระทำของฝั่งคนเสื้อแดง
ไหนว่าการเข้ามา เพียงเพื่อต้องการที่จะมาขจัดความขัดแย้งของคนในชาติ แต่วันนี้ ดูจากการกระทำ ท่านสลัดความเกลียดชังไม่ออกไปจากจิตใจของพวกท่าน ทำไมหรือ อะไรหรือ ที่เป็นเหตุให้ท่าน จงเกลียดจงชังคนเสื้อแดงมากมายนัก ทั้งที่เขาก็คือประชาชน เขาก็คือเจ้าของประเทศ และพวกเขาก็คือเจ้าของอำนาจประชาธิปไตย ท่านคิดว่า อำนาจที่พวกท่านครอบครองอยู่ แสนยานุภาพ กำลังอาวุธ จะสามารถสะกดคนครึ่งค่อนประเทศได้เชียวหรือ ท่านคิดอย่างไร ท่านคิดอะไร คิดได้อย่างไร ?
คนเสื้อแดง ก็คือกลุ่มคนนไทยกลุ่มหนึ่ง ที่รักความยุติธรรม รักชาติ รักแผ่นดิน และรักในสถาบัน เพียงแต่มีคนพยายาม ที่จะกล่าวหา ยัดเยียด ใส่ร้าย ให้พวกเขา คือคนเลว คนร้าย คนที่คิดทำลายชาติ บ้านเมืองและสถาบัน ทั้งๆที่ความจริง คนเสื้อแดงก็คือชาวบ้านที่ซื่อๆ ธรรมดา เป็นพ่อแม่พี่ป้าน้าอา ของทหารในกองทัพ ด้วยซ้ำไป
ไหนว่ารัฐบาลต้องการ ให้คนไทย สามัคคีปรองดองกัน แล้วรัฐบาลล่ะ ทหารในกองทัพ โฆษกอย่าง คุณ สรรเสริญ เคยสักครั้งมั้ยที่จะออกมาแสดงความเป็นมิตร กับคนเสื้อ แดง ถ้าท่านยังมีจิตใจที่ อคติ ต่อเพื่อร่วมชาติเช่นนี้ เกรงว่า เราจะซื้อใจกันไม่ได้ ขนาดภาคใต้เพียงแค่สามจังหวัด คนเหล่านั้นพวกท่านก็ยังแสดงความเป็นมิตรต่อเขา ทั้งที่ทหารตำรวจถูกทำร้ายไม่เว้นแต่ละวัน แต่คนเสื้อแดงหลายสิบจังหวัด ท่านไม่เกรงใจ ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะคิดว่าพวกเขา คือคนไทยที่เราควรให้เกียรติ รักและนับถือกัน รักกันเพราะเขาคือเพื่อนร่วมชาติ เป็นเจ้าของประเทศ ไม่ใช่คนกรุงเทพ คือเจ้าของอำนาจเพียงฝ่ายเดียว ผมยังนึกไม่ออกว่า ถ้าท่านทั้งหลายคิดเช่นนั้น แล้วประเทศนี้ เราจะหาความปรองดองสามัคคีกันได้อย่างไร นี่คือสิ่งที่พวกท่านไม่เคยคิดเลยตลอดสิบเอ็ดเดือนที่ผ่านมา ดังนั้น ถ้าเวลาที่ยังเหลืออยู่ ก็ขอให้คิดใหม่อีกสักนิดว่า เราควรผลักไสไล่ส่งให้คนครึ่งประเทศ กลายเป็นศัตรู เพื่ออะไร ?
ปล ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า มิใช่คนเสื้แดงที่มาเรียกร้องความเห็นใจ แต่คือเพื่อนคนไทยด้วยกัน ที่เห็นทุกฝ่ายควรจะยุติความเกลียดชังกันได้แล้ว และหันมาปรองดองรักสามัคคีกันอย่างจริงจังและแท้จริง มิใช่ปากว่าปรองดอง แต่ลูกน้องไล่ทุบเอาๆ คนทุกคนมีขีดความอดทนไม่เท่ากัน เมื่อถึงขีดสุดมนุษย์ มันอาจเห็นช้างตัวเท่าหมู และเมื่อนั้น มันอาจจะสายเกินไป ที่จะพูดคำว่าปรองดอง !!
ปากว่าปรองดอง แต่ลูกน้องไล่ทุบเอาๆ ปากว่าสามัคคีแต่วันนี้ บี้เอา บี้เอา !
ไหนว่าการเข้ามา เพียงเพื่อต้องการที่จะมาขจัดความขัดแย้งของคนในชาติ แต่วันนี้ ดูจากการกระทำ ท่านสลัดความเกลียดชังไม่ออกไปจากจิตใจของพวกท่าน ทำไมหรือ อะไรหรือ ที่เป็นเหตุให้ท่าน จงเกลียดจงชังคนเสื้อแดงมากมายนัก ทั้งที่เขาก็คือประชาชน เขาก็คือเจ้าของประเทศ และพวกเขาก็คือเจ้าของอำนาจประชาธิปไตย ท่านคิดว่า อำนาจที่พวกท่านครอบครองอยู่ แสนยานุภาพ กำลังอาวุธ จะสามารถสะกดคนครึ่งค่อนประเทศได้เชียวหรือ ท่านคิดอย่างไร ท่านคิดอะไร คิดได้อย่างไร ?
คนเสื้อแดง ก็คือกลุ่มคนนไทยกลุ่มหนึ่ง ที่รักความยุติธรรม รักชาติ รักแผ่นดิน และรักในสถาบัน เพียงแต่มีคนพยายาม ที่จะกล่าวหา ยัดเยียด ใส่ร้าย ให้พวกเขา คือคนเลว คนร้าย คนที่คิดทำลายชาติ บ้านเมืองและสถาบัน ทั้งๆที่ความจริง คนเสื้อแดงก็คือชาวบ้านที่ซื่อๆ ธรรมดา เป็นพ่อแม่พี่ป้าน้าอา ของทหารในกองทัพ ด้วยซ้ำไป
ไหนว่ารัฐบาลต้องการ ให้คนไทย สามัคคีปรองดองกัน แล้วรัฐบาลล่ะ ทหารในกองทัพ โฆษกอย่าง คุณ สรรเสริญ เคยสักครั้งมั้ยที่จะออกมาแสดงความเป็นมิตร กับคนเสื้อ แดง ถ้าท่านยังมีจิตใจที่ อคติ ต่อเพื่อร่วมชาติเช่นนี้ เกรงว่า เราจะซื้อใจกันไม่ได้ ขนาดภาคใต้เพียงแค่สามจังหวัด คนเหล่านั้นพวกท่านก็ยังแสดงความเป็นมิตรต่อเขา ทั้งที่ทหารตำรวจถูกทำร้ายไม่เว้นแต่ละวัน แต่คนเสื้อแดงหลายสิบจังหวัด ท่านไม่เกรงใจ ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะคิดว่าพวกเขา คือคนไทยที่เราควรให้เกียรติ รักและนับถือกัน รักกันเพราะเขาคือเพื่อนร่วมชาติ เป็นเจ้าของประเทศ ไม่ใช่คนกรุงเทพ คือเจ้าของอำนาจเพียงฝ่ายเดียว ผมยังนึกไม่ออกว่า ถ้าท่านทั้งหลายคิดเช่นนั้น แล้วประเทศนี้ เราจะหาความปรองดองสามัคคีกันได้อย่างไร นี่คือสิ่งที่พวกท่านไม่เคยคิดเลยตลอดสิบเอ็ดเดือนที่ผ่านมา ดังนั้น ถ้าเวลาที่ยังเหลืออยู่ ก็ขอให้คิดใหม่อีกสักนิดว่า เราควรผลักไสไล่ส่งให้คนครึ่งประเทศ กลายเป็นศัตรู เพื่ออะไร ?
ปล ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า มิใช่คนเสื้แดงที่มาเรียกร้องความเห็นใจ แต่คือเพื่อนคนไทยด้วยกัน ที่เห็นทุกฝ่ายควรจะยุติความเกลียดชังกันได้แล้ว และหันมาปรองดองรักสามัคคีกันอย่างจริงจังและแท้จริง มิใช่ปากว่าปรองดอง แต่ลูกน้องไล่ทุบเอาๆ คนทุกคนมีขีดความอดทนไม่เท่ากัน เมื่อถึงขีดสุดมนุษย์ มันอาจเห็นช้างตัวเท่าหมู และเมื่อนั้น มันอาจจะสายเกินไป ที่จะพูดคำว่าปรองดอง !!