ผมมีความฝัน ที่จะทำงานอย่างนึง เมื่อมีโอกาสผมจึงทำเต็มที่เพื่อความภาคภูมิใจ คาดหวังอนาคตที่ก้าวหน้า
เชื่อมั่นอย่างสุดใจ โอกาสไม่มีมาบ่อย ต้องรีบคว้าไว้ เชื่อมั่นว่าทำได้
ผมทุ่มเท เวลา เงินทุน และความพยายามแทบเป็นแทบตาย เหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อมัน
แต่เมื่อลงมือทำได้ครึ่งทาง ผมก็พบว่า อุปสรรคช่างมากมายเหลือเกิน ผลตอบรับไม่ค่อยเป็นดังหวัง
ผมเริ่มรู้ตัวว่า ตัวเองกำลังทำในสิ่งที่ ยิ่งใหญ่เกินกว่าความสามารถและสติปัญญาของตัวเองไปมาก ผมควรหยุดดีหรือไม่?
งานชิ้นนี้ยังสร้างวิบากกรรมให้แก่ผมมากมาย ทั้งด้านเงินทอง เครดิต ชื่อเสียง รวมถึงชีวิตครอบครัว
ผมเริ่มรู้สึกไม่ดี รู้สึกทั้งรักและเกลียดมันในเวลาเดียวกัน อยากจะทำให้เสร็จๆและผ่านพ้นไปเสียที
ผลงานที่ออกมาค่อนข้างแย่ ต่ำกว่ามาตราฐานมาก ผมโดนคอมเม้นท์อย่างหนัก จากทั้งเจ้านาย ลูกค้า และเพื่อนร่วมงานที่เกี่ยวข้อง
คำวิจารณ์มีหลายแบบ มากมาย ทั้งปลอบใจ และเฉ่งแบบแรงๆ แต่ที่วนเวียนในความคิด คิดไม่ตกคือ
บางคนปลอบใจว่า มีโอกาสได้ทำแล้ว แม้ล้มเหลวก็ยังดีกว่าไม่ได้ลงมือทำ
บ้างก็ปลอบใจว่า คนเรามันผิดพลาดกันได้ มีคนที่เก่งกว่า ชื่อเสียงโด่งดังกว่า มีเครดิตดีกว่าเรา แต่ก็ล้มเหลวได้ไม่ต่างจากเรา
เราไม่ใช่คนเดียวในโลกที่เป็นแบบนี้สักหน่อย อย่าได้คิดมากไปเลย
แต่บางคนก็เฉ่งตรงๆว่า หากรู้จักประมาณตน รู้ว่าไม่ไหว ก็ไม่ควรดันทุรังเข็นผลงานห่วยๆออกมา คนอื่นที่เกี่ยวข้องจะเดือดร้อน และมันตัดโอกาสของคนที่มีความสามารถคนอื่น รวมถึงกระทบต่อชื่อเสียงของเราเองด้วย
กรณีแบบผมนี้ พวกคุณคิดเห็นกันอย่างไรบ้าง?
เมื่อมีโอกาสทำงานในฝัน แต่ไม่เป็นดังหวัง ซ้ำยังทำให้พบวิบากกรรม ท่านจะคิดอย่างไร?
เชื่อมั่นอย่างสุดใจ โอกาสไม่มีมาบ่อย ต้องรีบคว้าไว้ เชื่อมั่นว่าทำได้
ผมทุ่มเท เวลา เงินทุน และความพยายามแทบเป็นแทบตาย เหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อมัน
แต่เมื่อลงมือทำได้ครึ่งทาง ผมก็พบว่า อุปสรรคช่างมากมายเหลือเกิน ผลตอบรับไม่ค่อยเป็นดังหวัง
ผมเริ่มรู้ตัวว่า ตัวเองกำลังทำในสิ่งที่ ยิ่งใหญ่เกินกว่าความสามารถและสติปัญญาของตัวเองไปมาก ผมควรหยุดดีหรือไม่?
งานชิ้นนี้ยังสร้างวิบากกรรมให้แก่ผมมากมาย ทั้งด้านเงินทอง เครดิต ชื่อเสียง รวมถึงชีวิตครอบครัว
ผมเริ่มรู้สึกไม่ดี รู้สึกทั้งรักและเกลียดมันในเวลาเดียวกัน อยากจะทำให้เสร็จๆและผ่านพ้นไปเสียที
ผลงานที่ออกมาค่อนข้างแย่ ต่ำกว่ามาตราฐานมาก ผมโดนคอมเม้นท์อย่างหนัก จากทั้งเจ้านาย ลูกค้า และเพื่อนร่วมงานที่เกี่ยวข้อง
คำวิจารณ์มีหลายแบบ มากมาย ทั้งปลอบใจ และเฉ่งแบบแรงๆ แต่ที่วนเวียนในความคิด คิดไม่ตกคือ
บางคนปลอบใจว่า มีโอกาสได้ทำแล้ว แม้ล้มเหลวก็ยังดีกว่าไม่ได้ลงมือทำ
บ้างก็ปลอบใจว่า คนเรามันผิดพลาดกันได้ มีคนที่เก่งกว่า ชื่อเสียงโด่งดังกว่า มีเครดิตดีกว่าเรา แต่ก็ล้มเหลวได้ไม่ต่างจากเรา
เราไม่ใช่คนเดียวในโลกที่เป็นแบบนี้สักหน่อย อย่าได้คิดมากไปเลย
แต่บางคนก็เฉ่งตรงๆว่า หากรู้จักประมาณตน รู้ว่าไม่ไหว ก็ไม่ควรดันทุรังเข็นผลงานห่วยๆออกมา คนอื่นที่เกี่ยวข้องจะเดือดร้อน และมันตัดโอกาสของคนที่มีความสามารถคนอื่น รวมถึงกระทบต่อชื่อเสียงของเราเองด้วย
กรณีแบบผมนี้ พวกคุณคิดเห็นกันอย่างไรบ้าง?