เป็นครั้งแรกที่ตัดสินใจสมัครเพื่อตั้งกระทู้ค่ะ ตามอ่านมานานมาก เห็นเพื่อนๆในนี้มีประสบการณ์หลากหลาย ความคิดเห็นที่นำไปปรับใช้ในชีวิตจริงได้ดี เลยลองเขียนมาเล่าให้ฟังบ้างจากมุมของเรา มุมของผู้หญิงวัย 30 ใกล้ๆ 31 ที่พึ่งจะมีแฟนที่คบจริงๆจังๆ (serious relationship) เป็นครั้งแรกในชีวิต
เราเป็นลูกคนเดียวค่ะ ก่อนหน้านี้เคยมีแฟนแบบที่คนเค้าเรียกกันว่า ความรักลูกหมาน้อย ปั๊ปปี้เลิฟ สมัยเมื่อตอนอายุ 16 อยู่ม.4 ตอนนั้นก็คิดว่านั่น serious หรือจิงจังแล้วนะ แต่มองกลับไปจากอายุตอนนี้ ความรักตอนนั้นมันก็แค่จุดเริ่มต้นเล็กๆที่ทำให้รู้ว่าจริงๆแล้วความรักฉันชายหญิงเป็นอย่างไร กับเพื่อนชายคนนั้น ไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งค่ะ ถึงแม้จะเกือบ แต่ในหัวก็นึกถึงคำสอนพ่อแม่ไว้ เลยไม่มีอะไรเลยเถิด
แต่หลังจากนั้นตลอดมา ก็ไม่เคยเจอใคร พบใคร หรือสนใจใครเลยค่ะ อาจเป็นเพราะเราไม่ใช่ผู้หญิงอุดมคติของชายไทยทั่วไป ที่ส่วนใหญ่แล้วจะชอบผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวาน ผิวขาวเนียน ดูกุลสตรี เราตรงกันข้ามเลยค่ะ เราเป็นทุกอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปไม่เป็น เราทำทุกอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปไม่ทำ แต่ไม่ได้ยุ่งกับอบายมุขอะไรแบบนั้นหรอกนะคะ แต่หมายถึงวิถีการใช้ชีวิตหรือมุมมอง เราออกจะเป็นในแนวทางผู้ชายมากกว่า แบบผู้หญิงก็มีบ้างแต่ไม่ชัดเจนค่ะ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บุคลิกหรือลักษณะเราจะกลายเป็นทอมบอยไปหรอกนะคะ ก็ยังคงเป็นผู้หญิงอยู่
เราเป็นคนมั่นใจมากค่ะ ลึกๆแล้วมั่นใจมากเกินไปหรือเปล่า อันนี้มีคนรอบตัวติงมาอีกที เรามั่นใจว่าเรามีความรักที่เราให้กับตัวเอง เรามั่นใจว่าเรามีพ่อแม่ที่รักเรามาก เพราะะเราเป็นลูกคนเดียว เราไม่ต้องได้รับความรู้สึกบางอย่างว่าเราถูกแบ่งความรักไปหรือเปล่า เรามั่นใจว่าเรามีความรักให้กับงานและสิ่งที่ทำ รักในความสามารถของตัวเองในระดับที่เอาตัวรอดได้ ชาตินี้ยังไงก็ไม่อดตายด้วยสองมือสองเท้า เรามั่นใจว่าเรามีเพื่อนแท้เพื่อสนิทที่รักเรา ห่วงใย ด่ากันทุกวัน เตือนกันตลอด นานๆคุยทีแต่ก็ต่อติดทุกครั้ง เรามั่นใจ.........จนกระทั่งเรามาเจอเค้า
ซึ่งเราก็มั่นใจมากค่ะ ว่าเราจะไม่มีทางเจอใครอีกแล้วในอายุขนาดนี้ และสถานที่ทำงานที่นี่ ต้องขอบอกก่อนค่ะ เราเข้าทำงานที่นี่เมื่อปี 2011 แต่สิ้นปี 2013 เราตัดสินใจออกไปหาประสบการณ์ที่อื่น (เป็นเวลาเดียวกับที่เค้าพึ่งเข้ามาทำงานที่นี่) แต่อยู่ในสายงานเดิม แต่ด้วยหลายๆอย่างทำให้เรากลับมาอยู่ที่เดิมค่ะ เรากลับมาตอนเดือนกันยายน 2014 และเดือนตุลาคม เราก็ได้เจอเค้าค่ะ
มันเป็นความบังเอิญที่เราต้องมาร่วมงานกันในโปรเจคเดียวกัน เป็นโปรเจคงานต่างประเทศ ที่จริงๆแล้วเค้าต้องออกทริปนั้นกับเรา แต่สุดท้ายไม่ได้ออกค่ะ แต่เค้าก็จีบเราแบบไม่ทันตั้งตัว เป็นอะไรที่มือไวใจเร็ว ขายตรง ยืดอกรับ หน้าชื่นตาบาน ท่าทางทุกอย่าง มันหมายความว่าอย่างเดียวคือ "เรากำลังจีบเธอนะ" เราคุยกันแค่อาทิตย์กว่าๆ แล้วเราก็ตัดสินใจลองคบกัน เร็วไหมคะ? คนอื่นว่าเร็วมาก ตัวเราเองก็ว่าเร็วมาก ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเรา คนที่ไม่เคยมีแฟนจริงๆจังๆเลย คนที่ไม่เคยเจอใคร (หรือใครๆเค้าไม่ได้อยากเจอเรา ก้อไม่รุ้นะ ฮ่าๆ) กลับตัดสินใจง่ายๆ ว่าลองศึกษาดู เราคิดอย่างเดียวว่า ก็ครั้งหนึ่ง ถ้าเราจะลองให้โอกาสกับความสัมพันธ์ใหม่ๆ กับเค้า เราอาจจะได้รู้จักคนใหม่ๆ แง่มุมในการใช้ชีวิตใหม่ๆ หรือการมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นบ้าง มันก็อาจทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิตอีกมุมนึงอะค่ะ
พี่เค้าอายุห่างกับเรา 4 ปี คืออายุเยอะแล้วทั้งคู่ พี่เค้าผ่านความรักมาอย่างโชกโชน เคยมีแฟนถึงขั้นจะแต่งงานกัน แต่สุดท้ายมีปัญหา ไม่ได้แต่ง เคยมีแฟนที่พี่เค้าบอกว่ารักมาก แต่สุดท้ายเค้าบอกว่า ผุ้ญิงคนนั้นนอกใจ (อันนี้ฟังจากปากเค้าอย่างเดียวนะคะ เอาเข้าจริงเราก็ไม่รุ้ว่า ความเป็นจริงน่ะเป็นอย่างไร) แล้วก็มาบอกว่า เค้ารู้สึกดีดีกับเรา ถ้าเรายังเป็นแบบนี้อยู่ เราก็สามารถอยุ่กับพี่เค้าได้ พี่เค้านิสัยแทบจะเหมือนเราค่ะ เราชอบอะไรที่เหมือนๆกัน ชอบเดินชั้นของเล่นที่ห้าง ชอบดูรองเท้ากีฬา รองเท้าเท่ๆ บ้าๆบอๆเหมือนกัน เล่นมุขปัญญาอ่อนพอพอกัน เล่นแรงๆก็ได้ เราแทบจะเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่าแฟนแล้วค่ะ แต่ก็มีมุมหวานๆบ้าง พี่เค้าเป็นคนโรแมนติกมากกว่าเรา แต่จริงๆเราก็โรแมนติกเป็นนะคะ แต่ไม่รุ้ว่าจะเข้าข่ายโรแมนซ์ติกหรือ รอม้ามแตก กันแน่ ฮ่าๆ
เราเคยคิดค่ะว่า ถ้าเราสองคนเจอกันก่อนหน้านี้ สมมติว่าเจอตอนเรียนมหาลัย เราคงเป็นได้แค่พี่น้องหรือเพื่อน เพราะนิสัยที่คล้ายกันแบบนี้ ถ้าเจอกันในสภาพแวดล้อมอีกแบบ ที่ไม่ใช่ที่ทำงาน ถ้าเจอกันตอนวัยวุฒิน้อยกว่านี้ ทั้งเค้าและเราคงเลือกสถานะไว้แค่เพื่อนหรือรุ่นพี่รุ่นน้องแร่ะค่ะ แต่ต่างวาระ ต่างสถานที่ ต่างสถานการณ์ ความรู้สึกก็ต่างนะคะ
ตอนนี้คบกันมาจะ 6 เดือนค่ะ เค้าบอกรักเราตลอด ในขณะที่เรายังไม่กล้าที่จะบอกรักค่ะ เพราะเราเริ่มไม่มั่นใจ ไม่ใช่ไม่มั่นใจในตัวเค้านะคะ แต่เราเริ่มไม่มั่นใจในตัวเรา เราคิดมาเสมอว่าเราอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง เราคิดว่าเรามั่นใจแล้วล่ะว่า อายุขนาดนี้ จะ 31 แล้ว ไม่น่าจะมีใครหลงเหลือ หรือผ่านมาแล้ว เราเคยคิดด้วยค่ะ ว่ามีแฟนมันต้องปวดหัวแน่ๆ ไหนจะต้องมานั่งระแวง ไหนจะต้องมานั่งเอาใจ แต่พอเรามีจริงๆ ทุกอย่างก็เหมือนกับ เริ่มต้นทำความรุ้จักเพื่อนคนนึงใหม่ ในอนาคต เราก็ไม่รุ้อะไรได้แน่นอน ได้แต่คิดว่า ทุกวันที่เราทำ ทุกความรู้สึกที่เรามี มันน่าจะตอบโจทย์กับความสัมพันธ์นี้ได้บ้าง เราไม่อยากให้พี่เค้ารุ้สึกว่า เราทำพี่เค้าเหมือนเปนสิ่งทดลองว่าเราจะอยู่ได้ไหมกับความรักแบบนี้ เราจะรักเค้าจริงๆได้หรือเปล่าวันนึง
พี่เค้าบอกว่าเราไม่เหมือนผู้หญิงที่เค้าคบมา (ไม่รุ้ว่าจะพุดแบบนี้กับผุ้ญิงทุกคนที่เคยคบมาหรือเปล่านะ เหอๆ) เราไม่ขี้หึง (เพราะเรามองในมุมผุ้ชายค่ะ เราว่าหึงไประแวงไป ถ้าเราเปนเค้า เราก้ออึดอัดค่ะ) เราก็ว่า หึงไปก้อเท่านั้น ใจเขาใจเรา เราเชื่อใจกันมากกว่าค่ะ เราไม่รุ้ว่าเค้าทุ่มให้เราทั้งใจหรือเปล่านะ แต่เราไม่ทุ่มทั้งใจค่ะ เราคบแต่คบเผื่อใจไว้ เราไม่รุ้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต การที่เรายั้งคิดยั้งใจไว้ก่อน ปลอดภัยทั้งกับเค้าและตัวเราเอง
เราบอกได้เลยว่าตอนนี้ เราไม่อยากทุ่มไปทั้งใจค่ะ (ณ จุดนี้ ยังไม่เคยมีอะไรกันนะคะ เราคุยกับเค้าตั้งแต่ต้นว่า เราอยากให้สิ่งนี้กับคนที่จะมาเป้นสามีเราเท่านั้น) เห็นตัวอย่างมาเยอะมาก ทุ่มไป สุดท้าย คนเราจะเปลี่ยน คนเราจะไป มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ ณ จุดนี้ ก็ได้แต่หวังว่า ความเป้นเราจะทำให้เค้ายอมรับ หลายๆสิ่งที่ไม่ดี ที่แย่ๆ เราสองคนสัญญาว่าจะปรับเข้าหากันค่ะ
แต่เราอยากแอบบอกว่า ก่อนหน้านี้อาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ที่เราอยู่กับเค้าตลอดเวลาเลย ทุกวัน พอมาวันนี้ ไม่ได้อยู่ทุกวันละ เราเริ่มเหมือนรู้สึก คิดถึงค่ะ ใจหวิวๆบางที เหมือนกับว่า เรากำลังคิดถึงใครอยุ่ เราคิดว่า เราคงคิดถึงเค้าอะค่ะ
เพื่อนๆพี่ๆน้องๆมีอะไรจะแนะนำไหมคะ ><" อยากได้คำแนะนำบ้างจัง
ความรัก (ที่อยากจะจิงจังแต่ไม่มั่นใจ) ในวัย 30 จะ 31
เราเป็นลูกคนเดียวค่ะ ก่อนหน้านี้เคยมีแฟนแบบที่คนเค้าเรียกกันว่า ความรักลูกหมาน้อย ปั๊ปปี้เลิฟ สมัยเมื่อตอนอายุ 16 อยู่ม.4 ตอนนั้นก็คิดว่านั่น serious หรือจิงจังแล้วนะ แต่มองกลับไปจากอายุตอนนี้ ความรักตอนนั้นมันก็แค่จุดเริ่มต้นเล็กๆที่ทำให้รู้ว่าจริงๆแล้วความรักฉันชายหญิงเป็นอย่างไร กับเพื่อนชายคนนั้น ไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งค่ะ ถึงแม้จะเกือบ แต่ในหัวก็นึกถึงคำสอนพ่อแม่ไว้ เลยไม่มีอะไรเลยเถิด
แต่หลังจากนั้นตลอดมา ก็ไม่เคยเจอใคร พบใคร หรือสนใจใครเลยค่ะ อาจเป็นเพราะเราไม่ใช่ผู้หญิงอุดมคติของชายไทยทั่วไป ที่ส่วนใหญ่แล้วจะชอบผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวาน ผิวขาวเนียน ดูกุลสตรี เราตรงกันข้ามเลยค่ะ เราเป็นทุกอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปไม่เป็น เราทำทุกอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปไม่ทำ แต่ไม่ได้ยุ่งกับอบายมุขอะไรแบบนั้นหรอกนะคะ แต่หมายถึงวิถีการใช้ชีวิตหรือมุมมอง เราออกจะเป็นในแนวทางผู้ชายมากกว่า แบบผู้หญิงก็มีบ้างแต่ไม่ชัดเจนค่ะ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บุคลิกหรือลักษณะเราจะกลายเป็นทอมบอยไปหรอกนะคะ ก็ยังคงเป็นผู้หญิงอยู่
เราเป็นคนมั่นใจมากค่ะ ลึกๆแล้วมั่นใจมากเกินไปหรือเปล่า อันนี้มีคนรอบตัวติงมาอีกที เรามั่นใจว่าเรามีความรักที่เราให้กับตัวเอง เรามั่นใจว่าเรามีพ่อแม่ที่รักเรามาก เพราะะเราเป็นลูกคนเดียว เราไม่ต้องได้รับความรู้สึกบางอย่างว่าเราถูกแบ่งความรักไปหรือเปล่า เรามั่นใจว่าเรามีความรักให้กับงานและสิ่งที่ทำ รักในความสามารถของตัวเองในระดับที่เอาตัวรอดได้ ชาตินี้ยังไงก็ไม่อดตายด้วยสองมือสองเท้า เรามั่นใจว่าเรามีเพื่อนแท้เพื่อสนิทที่รักเรา ห่วงใย ด่ากันทุกวัน เตือนกันตลอด นานๆคุยทีแต่ก็ต่อติดทุกครั้ง เรามั่นใจ.........จนกระทั่งเรามาเจอเค้า
ซึ่งเราก็มั่นใจมากค่ะ ว่าเราจะไม่มีทางเจอใครอีกแล้วในอายุขนาดนี้ และสถานที่ทำงานที่นี่ ต้องขอบอกก่อนค่ะ เราเข้าทำงานที่นี่เมื่อปี 2011 แต่สิ้นปี 2013 เราตัดสินใจออกไปหาประสบการณ์ที่อื่น (เป็นเวลาเดียวกับที่เค้าพึ่งเข้ามาทำงานที่นี่) แต่อยู่ในสายงานเดิม แต่ด้วยหลายๆอย่างทำให้เรากลับมาอยู่ที่เดิมค่ะ เรากลับมาตอนเดือนกันยายน 2014 และเดือนตุลาคม เราก็ได้เจอเค้าค่ะ
มันเป็นความบังเอิญที่เราต้องมาร่วมงานกันในโปรเจคเดียวกัน เป็นโปรเจคงานต่างประเทศ ที่จริงๆแล้วเค้าต้องออกทริปนั้นกับเรา แต่สุดท้ายไม่ได้ออกค่ะ แต่เค้าก็จีบเราแบบไม่ทันตั้งตัว เป็นอะไรที่มือไวใจเร็ว ขายตรง ยืดอกรับ หน้าชื่นตาบาน ท่าทางทุกอย่าง มันหมายความว่าอย่างเดียวคือ "เรากำลังจีบเธอนะ" เราคุยกันแค่อาทิตย์กว่าๆ แล้วเราก็ตัดสินใจลองคบกัน เร็วไหมคะ? คนอื่นว่าเร็วมาก ตัวเราเองก็ว่าเร็วมาก ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเรา คนที่ไม่เคยมีแฟนจริงๆจังๆเลย คนที่ไม่เคยเจอใคร (หรือใครๆเค้าไม่ได้อยากเจอเรา ก้อไม่รุ้นะ ฮ่าๆ) กลับตัดสินใจง่ายๆ ว่าลองศึกษาดู เราคิดอย่างเดียวว่า ก็ครั้งหนึ่ง ถ้าเราจะลองให้โอกาสกับความสัมพันธ์ใหม่ๆ กับเค้า เราอาจจะได้รู้จักคนใหม่ๆ แง่มุมในการใช้ชีวิตใหม่ๆ หรือการมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นบ้าง มันก็อาจทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิตอีกมุมนึงอะค่ะ
พี่เค้าอายุห่างกับเรา 4 ปี คืออายุเยอะแล้วทั้งคู่ พี่เค้าผ่านความรักมาอย่างโชกโชน เคยมีแฟนถึงขั้นจะแต่งงานกัน แต่สุดท้ายมีปัญหา ไม่ได้แต่ง เคยมีแฟนที่พี่เค้าบอกว่ารักมาก แต่สุดท้ายเค้าบอกว่า ผุ้ญิงคนนั้นนอกใจ (อันนี้ฟังจากปากเค้าอย่างเดียวนะคะ เอาเข้าจริงเราก็ไม่รุ้ว่า ความเป็นจริงน่ะเป็นอย่างไร) แล้วก็มาบอกว่า เค้ารู้สึกดีดีกับเรา ถ้าเรายังเป็นแบบนี้อยู่ เราก็สามารถอยุ่กับพี่เค้าได้ พี่เค้านิสัยแทบจะเหมือนเราค่ะ เราชอบอะไรที่เหมือนๆกัน ชอบเดินชั้นของเล่นที่ห้าง ชอบดูรองเท้ากีฬา รองเท้าเท่ๆ บ้าๆบอๆเหมือนกัน เล่นมุขปัญญาอ่อนพอพอกัน เล่นแรงๆก็ได้ เราแทบจะเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่าแฟนแล้วค่ะ แต่ก็มีมุมหวานๆบ้าง พี่เค้าเป็นคนโรแมนติกมากกว่าเรา แต่จริงๆเราก็โรแมนติกเป็นนะคะ แต่ไม่รุ้ว่าจะเข้าข่ายโรแมนซ์ติกหรือ รอม้ามแตก กันแน่ ฮ่าๆ
เราเคยคิดค่ะว่า ถ้าเราสองคนเจอกันก่อนหน้านี้ สมมติว่าเจอตอนเรียนมหาลัย เราคงเป็นได้แค่พี่น้องหรือเพื่อน เพราะนิสัยที่คล้ายกันแบบนี้ ถ้าเจอกันในสภาพแวดล้อมอีกแบบ ที่ไม่ใช่ที่ทำงาน ถ้าเจอกันตอนวัยวุฒิน้อยกว่านี้ ทั้งเค้าและเราคงเลือกสถานะไว้แค่เพื่อนหรือรุ่นพี่รุ่นน้องแร่ะค่ะ แต่ต่างวาระ ต่างสถานที่ ต่างสถานการณ์ ความรู้สึกก็ต่างนะคะ
ตอนนี้คบกันมาจะ 6 เดือนค่ะ เค้าบอกรักเราตลอด ในขณะที่เรายังไม่กล้าที่จะบอกรักค่ะ เพราะเราเริ่มไม่มั่นใจ ไม่ใช่ไม่มั่นใจในตัวเค้านะคะ แต่เราเริ่มไม่มั่นใจในตัวเรา เราคิดมาเสมอว่าเราอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง เราคิดว่าเรามั่นใจแล้วล่ะว่า อายุขนาดนี้ จะ 31 แล้ว ไม่น่าจะมีใครหลงเหลือ หรือผ่านมาแล้ว เราเคยคิดด้วยค่ะ ว่ามีแฟนมันต้องปวดหัวแน่ๆ ไหนจะต้องมานั่งระแวง ไหนจะต้องมานั่งเอาใจ แต่พอเรามีจริงๆ ทุกอย่างก็เหมือนกับ เริ่มต้นทำความรุ้จักเพื่อนคนนึงใหม่ ในอนาคต เราก็ไม่รุ้อะไรได้แน่นอน ได้แต่คิดว่า ทุกวันที่เราทำ ทุกความรู้สึกที่เรามี มันน่าจะตอบโจทย์กับความสัมพันธ์นี้ได้บ้าง เราไม่อยากให้พี่เค้ารุ้สึกว่า เราทำพี่เค้าเหมือนเปนสิ่งทดลองว่าเราจะอยู่ได้ไหมกับความรักแบบนี้ เราจะรักเค้าจริงๆได้หรือเปล่าวันนึง
พี่เค้าบอกว่าเราไม่เหมือนผู้หญิงที่เค้าคบมา (ไม่รุ้ว่าจะพุดแบบนี้กับผุ้ญิงทุกคนที่เคยคบมาหรือเปล่านะ เหอๆ) เราไม่ขี้หึง (เพราะเรามองในมุมผุ้ชายค่ะ เราว่าหึงไประแวงไป ถ้าเราเปนเค้า เราก้ออึดอัดค่ะ) เราก็ว่า หึงไปก้อเท่านั้น ใจเขาใจเรา เราเชื่อใจกันมากกว่าค่ะ เราไม่รุ้ว่าเค้าทุ่มให้เราทั้งใจหรือเปล่านะ แต่เราไม่ทุ่มทั้งใจค่ะ เราคบแต่คบเผื่อใจไว้ เราไม่รุ้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต การที่เรายั้งคิดยั้งใจไว้ก่อน ปลอดภัยทั้งกับเค้าและตัวเราเอง
เราบอกได้เลยว่าตอนนี้ เราไม่อยากทุ่มไปทั้งใจค่ะ (ณ จุดนี้ ยังไม่เคยมีอะไรกันนะคะ เราคุยกับเค้าตั้งแต่ต้นว่า เราอยากให้สิ่งนี้กับคนที่จะมาเป้นสามีเราเท่านั้น) เห็นตัวอย่างมาเยอะมาก ทุ่มไป สุดท้าย คนเราจะเปลี่ยน คนเราจะไป มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ ณ จุดนี้ ก็ได้แต่หวังว่า ความเป้นเราจะทำให้เค้ายอมรับ หลายๆสิ่งที่ไม่ดี ที่แย่ๆ เราสองคนสัญญาว่าจะปรับเข้าหากันค่ะ
แต่เราอยากแอบบอกว่า ก่อนหน้านี้อาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ที่เราอยู่กับเค้าตลอดเวลาเลย ทุกวัน พอมาวันนี้ ไม่ได้อยู่ทุกวันละ เราเริ่มเหมือนรู้สึก คิดถึงค่ะ ใจหวิวๆบางที เหมือนกับว่า เรากำลังคิดถึงใครอยุ่ เราคิดว่า เราคงคิดถึงเค้าอะค่ะ
เพื่อนๆพี่ๆน้องๆมีอะไรจะแนะนำไหมคะ ><" อยากได้คำแนะนำบ้างจัง