สวัสดีค่ะ วันนี้จะมาพูดเรื่องกล้อง 55
ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
เมื่อก่อน ไม่สิ เมื่อไม่นานมานี้.. บ่นกับแม่อยากได้กล้อง dslr อยากให้เขาซื้อให้ 55555
แต่ว่าแม่ก็บอกให้รอไปก่อน ความจริงคือรอมาก็หลายปีแล้ว
จนเมื่อปีที่แล้วตัดสินใจเอาเงินเก็บที่เก็บได้มาสักพักมาถอยกล้องฟิล์มมา
อืม คำถามที่กำลังเกิดขึ้นคือ อ่าวแล้วทำไมแกถอยกล้องฟิล์มมาล่ะ? ไหนบอกอยากได้ dslr ?
ค่ะ ก็ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ติดตามผลงานพี่คนนึง แล้วพี่เขาใช้กล้องฟิล์ม
เราก็เลย เอ้อ! เอาวะ ลองดูสักตั้ง มันก็คงไม่ต่างจากโพราลอยด์ที่มีเท่าไหร่หรอก
ตอนนั้นก็เลยตัดสินใจไปซื้อกล้องฟิล์มมาเลย
หลังจากที่พัสดุมา เราก็นั่งจ้องหน้ากันสักพัก..
มันใช้ยังไง?
สิ่งแรกที่คิดคือ มันคงเหมือนๆ dslr มั้ง หน้าตาก็คล้ายกันแค่หนักแต่กว่านิดหน่อย (กล้องฟิล์มที่ใช้คือ canon ae-1 program ค่ะ)
หลังจากนั้นก็สั่งฟิล์มมา ลองใส่ เปิดคลิปในเน็ตดูวิธีการใส่
หลังจากงมไปได้สักพักก็ลองใส่ดู และ คิด ว่ามันคงได้แล้วมั้ง
อาทิตย์ถัดมาก็เลยเอาไปถ่ายตอนไปทัศนศึกษา ถ่ายไปตลอดทางเป็นร้อยรูป ปรากฏว่ายังขึ้นฟิล์มได้?
ตอนนั้นก็ เห้ย! เจ๋งอ่ะ ทำไมถ่ายได้หลายรูปจัง ไหนบอกถ่ายได้แค่ 36 รูป?
ตอนนั้นก็ถ่ายๆๆ ถ่ายใหญ่เลย ดีใจใช้ฟิล์มคุ้ม? แต่พอขึ้นมาบนรถแล้วโดนเพื่อนยุให้ลองเปิดดู (คนเล่นฟิล์มช่วงแรกคงเคยเห็นในหนังที่ถอดฟิล์มออกมาแล้วกางในที่มีแสงแล้วจะเห็นภาพ) ตอนนั้นก็เอ้อ เอาดิ! ก็แกะออกมา
ปรากฎว่าฟิล์มไม่เลื่อนเลยจย้า ทริปนั้นก็โดนยำไปตามระเบียบ
ล่าสุด หลังจากที่เริ่มใส่ฟิล์มเป็น ก็เอาไปทัวร์ญี่ปุ่นด้ยเมื่อปลายปีที่แล้ว
ถ่ายไปมั่วๆ เพราะไม่เคยศึกษาพวก sunny 16 , ISO, speed shutter บลาๆๆ
ถ่ายไปได้สักพัก กล้องเจ๊งบ๊ง !!
= [] =
ห้ะ? ถ่ายไม่ได้ ขึ้นฟิล์มไม่ได้ ทำมายยยยยยยยยยย
ตอนนั้นก็โวยวายๆ สองวันสุดท้ายก็เลยต้องบ๊ายบายกล้องฟิล์มแล้วมาทักทายไอโฟนแทน
นี่คือรูปเซ็ทแรกที่ไปล้าง รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ มันมีรุปที่พลาดเยอะมากๆๆ (ก็ไม่ยอมศึกษาเองนิหว่า) ฟิล์มม้วนนึงมืดทั้งม้วน อยากจะร้องไห้ T O T
หลังจากนั้นก็ไม่ได้แตะกล้องฟิล์มอีกเลย
พักหลังมานี้ได้ไปลองเล่นกล้อง dslr ของเพื่อน เพราะถูกวานให้เป็นตากล้อง mv เพลงที่เพื่อนจะทำส่งอาจารย์
เราก็โอเค ได้ๆ ตอบตกลงไป
หลังจากที่ได้ใช้ dslr ก็ปรากฎว่าลมอะไรโหมให้อยากได้ขึ้นมาอีก
กลับมาบ้าน บอกแม่ๆ อยากได้กล้อง ซื้อให้หน่อย (ตอนนั้นอยากได้มากก เก็บเงินไม่ทันเพราะมันจะใกล้งานกล้องแล้ว เลยขอให้แม่ซื้อให้ก่อน)
แล้วก็ อยากได้มาเรื่อยๆๆๆ
จนมาถึงช่วงงานกล้องที่ลาดพร้าว
และเหตุการณ์ช็อคโลกคือไม่ได้ไป เพราะจำวันผิด งานมีวันที่ 2-8 แต่จำเป็น 8-12 โฮ อยากร้องไห้ T _ T
ที่อยากได้มาก ไม่ใช่อะไร เพราะมันใกล้งานปัจฉิมที่โรงเรียนเก่า แล้วพอมันเป็นแบบนี้ก็นอยด์มากๆเลยอ่ะ
จนวันใกล้วันปัจฉิม ก็ทำใจแล้วว่าคงไม่มีกล้อง dslr ไปถ่ายรูปพี่ๆ เพื่อนๆแน่ๆเลย แล้วทำไงดี อยากได้รูป
สายตาก็เหลือบไปเห็นกล้องฟิล์มที่นอนแอ้งแม้งอยู่
ในใจก็คิด เอาวะ! ลองดูสักตั้ง รูปจะออกมาเน่า มาเละยังไง อย่างน้อยก็มีรูปในงานดีกว่ากล้องไอโฟนน่ะล่ะ !!
ก็เลยไปซื้อฟิล์มมา 3 ม้วน (Kodak Colorplus 2 ม้วน , Kodak Gold 1 ม้วน)
แล้ววันรุ่งขึ้นก็เป็นวันปัจฉิมก็ถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย
ก่อนที่จะเอาออกมาถ่ายรอบนี้ก็ศึกษาพวกเรื่องการถ่ายรูปมานิดๆๆๆ นึง
ตอนถ่ายก็เริ่มคิดเรื่องแสง โน่นนี่มากขึ้น ทำให้ใจเย็นและพิถีพิถันมากขึ้น? (กลัวทำฟิล์มเจ๊ง รอบที่แล้วภาพดำๆ 1 ม้วนมันหลอกหลอนจริงๆค่ะ)
เอาเข้าจริง พออยู่ในงานที่ต้องเดินถ่ายก็ไม่ค่อยได้ปรับหรอกค่ะ ถ่ายดะไปเลย บางทีก็ลืมคิด 55555555
แต่คราวนี้ก็ไม่ได้หวังอะไรมากมายหรอก เพราะรอบที่แล้วรูปเน่าไปเป็นโหล !
เมื่อต้นๆอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เลยลองเอารูปไปล้าง แล้วให้ที่ร้านสแกนอย่างเดียว (ตอนไปล้างบอกเขาว่า ไม่ต้องอัดค่ะ ไม่มั่นใจ 5555)
แล้วก็ได้รูปมาเมื่อวาน สดๆร้อนๆ !
และนี่คือรูปจากกล้องฟิล์มยกสองค่ะ
ภาพที่นำมาลง ส่วนใหญ่เป็นภาพที่อยู่ในระดับดี (คือก็ดีได้ประมาณนี้น่ะค่ะ 55555)
รู้สึกพอใจกับรูปชุดนี้มากๆ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้สวยอะไรมากมาย
แต่ ตอนได้ดูรูปครั้งแรก ถึงกับกรี๊ดออกมาเลยค่ะ 555555
ในใจตอนนั้นคือแค่ว่า เห้ย ไม่มีรูปไหนหน้ามืดเลยอ่ะ ฮืออออ ดีจายยย T w T
ตอนนี้สายตาที่มองกล้องฟิล์มเปลี่ยนไปค่ะ
เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทำให้รู้สึกดีแปลกๆ ค่ะ 5555
กล้องฟิล์มคนละฟีลกับ dslr ที่อยากได้ มันคนละฟีลจริงๆ
แต่รู้สึกว่าชอบฟีลของตัวเองที่มีต่อกล้องฟิล์มมากกว่า
ชอบฟีลที่ เดินเข้าร้านฟิล์มแล้วบอกว่า พี่คะล้างฟิล์มค่ะ
ชอบฟีลที่ เดินกลับเข้าร้านแล้วบอกว่า มารับฟิล์มค่ะ
หลังจากนั้นเราก็กลับมาดูรูปที่ตัวเองถ่าย
เพื่อนหลายๆคนชอบรูปค่ะ ดีใจที่ทุกคนชอบ ส่วนใหญ่บอกว่าแสงสวยดี แต่อย่างอื่นอย่าไปพูดถึงนะ 555555
รูปที่ลงส่วนใหญ่เป็นพวกวิว ความจริงอยากลงรูปคนด้วย แต่เกรงใจเจ้าของรูปเลยขอไม่ลงนะคะ
นี่ก็เป็นความรู้สึกของคนคนนึงที่มองกล้องฟิล์มด้วยมุมที่เปลี่ยนไป
แต่ก็ยังอยากได้ dslr อยู่นะคะ ชอบในความสะดวกของมัน สะดวกจริงๆค่ะ
แต่ยังไงก็ชอบกล้องฟิล์มมากกว่า เพราะ มันสอนอะไรเราได้หลายๆอย่าง
ใครจะรู้ว่าการถ่ายภาพฟิล์มต้องใจเย็นแค่ไหน
ใครจะเข้าใจว่าเวลาที่ได้ภาพออกมา ตอนที่เพื่อนๆมามุงๆดูรูปด้วยกัน
ใครจะเข้าใจตอนที่พยายามตอบคำถามเพื่อนที่มาขอดูรูปว่า เอ่อ.. เราใช้กล้องฟิล์มอ่ะ
กล้องฟิล์มคือที่สุดจริงๆค่ะ ประทับใจมากๆ
เรื่องของเจ้าของกระทู้ก็เป็นแบบนี้แหล่ะค่ะ
แล้วเรื่องของคนอื่นๆ เป็นแบบไหนบ้างคะ? ^ _ ^
ปล. ถามคนมีความรู้เรื่องกล้องค่ะ
อย่างรูปนี้อ่ะค่ะ มันถ่ายในโดม แถมย้อนแสงอีก ต้องปรับยังไงถึงจะให้รูปสว่างกว่านี้อ่ะค่ะ
ตอนที่ใช้ ใช้ ISO 50 / speed shutter 1/1000s / F-stop f/22 อ่ะค่ะ
แหะๆ พอดีตอนนั้นถ่ายโหมดนี้โหมดเดียว ทั่วงานเลย ^ p ^
[กระทู้แชร์ประสบการณ์] จากเด็กที่งอแงอยากได้แต่กล้องโปร ตอนนี้กลับหลงรักแต่กล้องฟิล์ม..
ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
เมื่อก่อน ไม่สิ เมื่อไม่นานมานี้.. บ่นกับแม่อยากได้กล้อง dslr อยากให้เขาซื้อให้ 55555
แต่ว่าแม่ก็บอกให้รอไปก่อน ความจริงคือรอมาก็หลายปีแล้ว
จนเมื่อปีที่แล้วตัดสินใจเอาเงินเก็บที่เก็บได้มาสักพักมาถอยกล้องฟิล์มมา
อืม คำถามที่กำลังเกิดขึ้นคือ อ่าวแล้วทำไมแกถอยกล้องฟิล์มมาล่ะ? ไหนบอกอยากได้ dslr ?
ค่ะ ก็ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ติดตามผลงานพี่คนนึง แล้วพี่เขาใช้กล้องฟิล์ม
เราก็เลย เอ้อ! เอาวะ ลองดูสักตั้ง มันก็คงไม่ต่างจากโพราลอยด์ที่มีเท่าไหร่หรอก
ตอนนั้นก็เลยตัดสินใจไปซื้อกล้องฟิล์มมาเลย
หลังจากที่พัสดุมา เราก็นั่งจ้องหน้ากันสักพัก..
มันใช้ยังไง?
สิ่งแรกที่คิดคือ มันคงเหมือนๆ dslr มั้ง หน้าตาก็คล้ายกันแค่หนักแต่กว่านิดหน่อย (กล้องฟิล์มที่ใช้คือ canon ae-1 program ค่ะ)
หลังจากนั้นก็สั่งฟิล์มมา ลองใส่ เปิดคลิปในเน็ตดูวิธีการใส่
หลังจากงมไปได้สักพักก็ลองใส่ดู และ คิด ว่ามันคงได้แล้วมั้ง
อาทิตย์ถัดมาก็เลยเอาไปถ่ายตอนไปทัศนศึกษา ถ่ายไปตลอดทางเป็นร้อยรูป ปรากฏว่ายังขึ้นฟิล์มได้?
ตอนนั้นก็ เห้ย! เจ๋งอ่ะ ทำไมถ่ายได้หลายรูปจัง ไหนบอกถ่ายได้แค่ 36 รูป?
ตอนนั้นก็ถ่ายๆๆ ถ่ายใหญ่เลย ดีใจใช้ฟิล์มคุ้ม? แต่พอขึ้นมาบนรถแล้วโดนเพื่อนยุให้ลองเปิดดู (คนเล่นฟิล์มช่วงแรกคงเคยเห็นในหนังที่ถอดฟิล์มออกมาแล้วกางในที่มีแสงแล้วจะเห็นภาพ) ตอนนั้นก็เอ้อ เอาดิ! ก็แกะออกมา
ปรากฎว่าฟิล์มไม่เลื่อนเลยจย้า ทริปนั้นก็โดนยำไปตามระเบียบ
ล่าสุด หลังจากที่เริ่มใส่ฟิล์มเป็น ก็เอาไปทัวร์ญี่ปุ่นด้ยเมื่อปลายปีที่แล้ว
ถ่ายไปมั่วๆ เพราะไม่เคยศึกษาพวก sunny 16 , ISO, speed shutter บลาๆๆ
ถ่ายไปได้สักพัก กล้องเจ๊งบ๊ง !!
= [] =
ห้ะ? ถ่ายไม่ได้ ขึ้นฟิล์มไม่ได้ ทำมายยยยยยยยยยย
ตอนนั้นก็โวยวายๆ สองวันสุดท้ายก็เลยต้องบ๊ายบายกล้องฟิล์มแล้วมาทักทายไอโฟนแทน
นี่คือรูปเซ็ทแรกที่ไปล้าง รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ มันมีรุปที่พลาดเยอะมากๆๆ (ก็ไม่ยอมศึกษาเองนิหว่า) ฟิล์มม้วนนึงมืดทั้งม้วน อยากจะร้องไห้ T O T
หลังจากนั้นก็ไม่ได้แตะกล้องฟิล์มอีกเลย
พักหลังมานี้ได้ไปลองเล่นกล้อง dslr ของเพื่อน เพราะถูกวานให้เป็นตากล้อง mv เพลงที่เพื่อนจะทำส่งอาจารย์
เราก็โอเค ได้ๆ ตอบตกลงไป
หลังจากที่ได้ใช้ dslr ก็ปรากฎว่าลมอะไรโหมให้อยากได้ขึ้นมาอีก
กลับมาบ้าน บอกแม่ๆ อยากได้กล้อง ซื้อให้หน่อย (ตอนนั้นอยากได้มากก เก็บเงินไม่ทันเพราะมันจะใกล้งานกล้องแล้ว เลยขอให้แม่ซื้อให้ก่อน)
แล้วก็ อยากได้มาเรื่อยๆๆๆ
จนมาถึงช่วงงานกล้องที่ลาดพร้าว
และเหตุการณ์ช็อคโลกคือไม่ได้ไป เพราะจำวันผิด งานมีวันที่ 2-8 แต่จำเป็น 8-12 โฮ อยากร้องไห้ T _ T
ที่อยากได้มาก ไม่ใช่อะไร เพราะมันใกล้งานปัจฉิมที่โรงเรียนเก่า แล้วพอมันเป็นแบบนี้ก็นอยด์มากๆเลยอ่ะ
จนวันใกล้วันปัจฉิม ก็ทำใจแล้วว่าคงไม่มีกล้อง dslr ไปถ่ายรูปพี่ๆ เพื่อนๆแน่ๆเลย แล้วทำไงดี อยากได้รูป
สายตาก็เหลือบไปเห็นกล้องฟิล์มที่นอนแอ้งแม้งอยู่
ในใจก็คิด เอาวะ! ลองดูสักตั้ง รูปจะออกมาเน่า มาเละยังไง อย่างน้อยก็มีรูปในงานดีกว่ากล้องไอโฟนน่ะล่ะ !!
ก็เลยไปซื้อฟิล์มมา 3 ม้วน (Kodak Colorplus 2 ม้วน , Kodak Gold 1 ม้วน)
แล้ววันรุ่งขึ้นก็เป็นวันปัจฉิมก็ถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย
ก่อนที่จะเอาออกมาถ่ายรอบนี้ก็ศึกษาพวกเรื่องการถ่ายรูปมานิดๆๆๆ นึง
ตอนถ่ายก็เริ่มคิดเรื่องแสง โน่นนี่มากขึ้น ทำให้ใจเย็นและพิถีพิถันมากขึ้น? (กลัวทำฟิล์มเจ๊ง รอบที่แล้วภาพดำๆ 1 ม้วนมันหลอกหลอนจริงๆค่ะ)
เอาเข้าจริง พออยู่ในงานที่ต้องเดินถ่ายก็ไม่ค่อยได้ปรับหรอกค่ะ ถ่ายดะไปเลย บางทีก็ลืมคิด 55555555
แต่คราวนี้ก็ไม่ได้หวังอะไรมากมายหรอก เพราะรอบที่แล้วรูปเน่าไปเป็นโหล !
เมื่อต้นๆอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เลยลองเอารูปไปล้าง แล้วให้ที่ร้านสแกนอย่างเดียว (ตอนไปล้างบอกเขาว่า ไม่ต้องอัดค่ะ ไม่มั่นใจ 5555)
แล้วก็ได้รูปมาเมื่อวาน สดๆร้อนๆ !
และนี่คือรูปจากกล้องฟิล์มยกสองค่ะ
ภาพที่นำมาลง ส่วนใหญ่เป็นภาพที่อยู่ในระดับดี (คือก็ดีได้ประมาณนี้น่ะค่ะ 55555)
รู้สึกพอใจกับรูปชุดนี้มากๆ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้สวยอะไรมากมาย
แต่ ตอนได้ดูรูปครั้งแรก ถึงกับกรี๊ดออกมาเลยค่ะ 555555
ในใจตอนนั้นคือแค่ว่า เห้ย ไม่มีรูปไหนหน้ามืดเลยอ่ะ ฮืออออ ดีจายยย T w T
ตอนนี้สายตาที่มองกล้องฟิล์มเปลี่ยนไปค่ะ
เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทำให้รู้สึกดีแปลกๆ ค่ะ 5555
กล้องฟิล์มคนละฟีลกับ dslr ที่อยากได้ มันคนละฟีลจริงๆ
แต่รู้สึกว่าชอบฟีลของตัวเองที่มีต่อกล้องฟิล์มมากกว่า
ชอบฟีลที่ เดินเข้าร้านฟิล์มแล้วบอกว่า พี่คะล้างฟิล์มค่ะ
ชอบฟีลที่ เดินกลับเข้าร้านแล้วบอกว่า มารับฟิล์มค่ะ
หลังจากนั้นเราก็กลับมาดูรูปที่ตัวเองถ่าย
เพื่อนหลายๆคนชอบรูปค่ะ ดีใจที่ทุกคนชอบ ส่วนใหญ่บอกว่าแสงสวยดี แต่อย่างอื่นอย่าไปพูดถึงนะ 555555
รูปที่ลงส่วนใหญ่เป็นพวกวิว ความจริงอยากลงรูปคนด้วย แต่เกรงใจเจ้าของรูปเลยขอไม่ลงนะคะ
นี่ก็เป็นความรู้สึกของคนคนนึงที่มองกล้องฟิล์มด้วยมุมที่เปลี่ยนไป
แต่ก็ยังอยากได้ dslr อยู่นะคะ ชอบในความสะดวกของมัน สะดวกจริงๆค่ะ
แต่ยังไงก็ชอบกล้องฟิล์มมากกว่า เพราะ มันสอนอะไรเราได้หลายๆอย่าง
ใครจะรู้ว่าการถ่ายภาพฟิล์มต้องใจเย็นแค่ไหน
ใครจะเข้าใจว่าเวลาที่ได้ภาพออกมา ตอนที่เพื่อนๆมามุงๆดูรูปด้วยกัน
ใครจะเข้าใจตอนที่พยายามตอบคำถามเพื่อนที่มาขอดูรูปว่า เอ่อ.. เราใช้กล้องฟิล์มอ่ะ
กล้องฟิล์มคือที่สุดจริงๆค่ะ ประทับใจมากๆ
เรื่องของเจ้าของกระทู้ก็เป็นแบบนี้แหล่ะค่ะ
แล้วเรื่องของคนอื่นๆ เป็นแบบไหนบ้างคะ? ^ _ ^
ปล. ถามคนมีความรู้เรื่องกล้องค่ะ
อย่างรูปนี้อ่ะค่ะ มันถ่ายในโดม แถมย้อนแสงอีก ต้องปรับยังไงถึงจะให้รูปสว่างกว่านี้อ่ะค่ะ
ตอนที่ใช้ ใช้ ISO 50 / speed shutter 1/1000s / F-stop f/22 อ่ะค่ะ
แหะๆ พอดีตอนนั้นถ่ายโหมดนี้โหมดเดียว ทั่วงานเลย ^ p ^