สวัสดีครับ...
นี่เป็นกระทู้แรกของผมในพันทิปครับ คือผมคิดไม่ตกจริงๆครับว่าผมควรทำอย่างไรกับความรู้สึกบางอย่างในใจที่ผมไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวผมเองครับ ผมกับแฟนเราตัดสินใจคบหากันครับ แต่ขณะนี้ตัวผมอยู่อังกฤษ แฟนผมอยู่เมืองไทย ก่อนที่เราจะตัดสินใจคบกันเราทั้งสองคนก็ได้คิดกันดีแล้วว่าระหว่างเรา ระยะทางไม่ใช่ปัญหาครับ คือเราเริ่มจากไม่ได้เหงา ไม่ได้หาใคร เรามีความสุขกับงานของเราในทุกวัน มีความสุขกับครอบครัว เพื่อน แต่พอเรามารู้จักกัน เราก็มีความรู้สึกที่ตรงกันคือรู้สึกด้วยว่าเคมีมันใช่ เพียงแต่เงื่อนไขในปัจจุบันไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่เนื่องจากผมยังคงเรียนอยู่ที่ลอนดอน แต่เราก็ได้คุยกันทุกวันนะครับ ได้แบ่งปันประสบการณ์ในแต่ละวันด้วยกัน มีเรื่องราวๆต่างๆนานามาแชร์กัน หัวเราะด้วยกัน ปรึกษาปัญหากัน ห่วงใยกัน มันก็เป็นไปได้ด้วยดีครับ
ปัญหามันอยู่ที่มักจะมีคนเข้าหาแฟนผมเป็นประจำครับเนื่องจากแฟนผมเขาค่อนข้างบุคลิกดีวางตัวดี มนุษยสัมพันธ์ดี แต่ในฐานะแฟน เขาเป็นแฟนที่น่ารักมากครับ ไม่เคยมองใครเลย ปิดกั้นตัวเองด้วยวิธีการที่ดีจากคนที่เข้าหาได้เป็นอย่างดี แต่ก็จะมีเพื่อนร่วมงานของแฟนผมที่เขาพยายามจะเข้าหาครับ แฟนผมเขาก็พอจะรู้ตัวครับว่าเพื่อนร่วมงานเขาคนนี้มีท่าทีจะเข้าหาเขา แฟนผมก็ได้ปฏิเสธการชวนไปเที่ยว ไปทานข้าว กับเพื่อนร่วมงานคนนี้แบบสองต่อสองนะครับ แต่ก็ดูว่าเขาคงจะมีความพยายามพอควรครับ เมื่อแฟนผมถูกแกล้งถามว่าทำงานเลิกดึกแฟนไม่ว่าเหรอ (คือทำทีถามหยั่งเชิงว่าแฟนผมโสดไหมหน่ะครับ) แฟนผมก็ตอบไปนะครับว่า แฟนไม่ว่า เราคุยกันทุกวัน แฟนก็เลิกดึกเหมือนกัน (คือคนที่ทำงานแฟนผมเขาไม่รู้กันครับ ว่าผมอยู่ที่ไหน อีกทั้งแฟนผมเพิ่งย้ายมาทำงานที่ใหม่ด้วยครับ) กับคนอื่นๆที่เข้าหาแฟนผมผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะครับ แต่กับคนนี้ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกเป็นกังวล หึงขึ้นมามากกว่าปกติหรือเคสอื่นๆหน่ะครับ อาจจะเป็นเพราะวิธีการเข้าหาของคนนี้ และเขาก็ยังได้เจอกันทุกวันครับ ล่าสุดเพื่อนร่วมงานแฟนผมคนนี้รู้ว่าที่แฟนผมลาหยุดประจำสัปดาห์ด้วยครับ ผมเดาว่าเขาคงหาข้อมูลแฟนผมมาระดับหนึ่งแหละครับ
ผมเชื่อใจแฟนผมนะครับ เพราะสิ่งที่แฟนผมเขาให้ผมมาตลอดคือความจริงใจ ความเข้าใจ ความรัก และสิ่งที่เขาแสดงออกมันก็เปิดเผยชัดเจน แต่ทำไมผมกลับไม่ไว้ใจเพื่อนร่วมงานเขาคนนี้เลย ดูเขาจะ approach ไม่หยุดด้วยครับ แต่ผมก็ไม่ถึงกับว้าวุ่นใจอะไรมากนะครับ เพียงแค่มันรู้สึกตะหงิดๆในใจนิดหน่อยครับ ผมควรปล่อยวางใช่ไหมครับ (มันพูดง่ายแต่ทำยากนะครับ) ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนสมัยนี้ถึงมีค่านิยมแปลกๆและตรรกะแปลกๆที่ว่า รู้ว่าเขามีแฟนแล้วก็ยังจะพยายามไปเข้าหา ผมเคยได้ยินคนบางคนก็มักจะพูดว่า แย่งแฟนคนอื่นดีกว่าไปจีบคนโสด เพราะมีคู่แข่งคนเดียว สังคมเดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรไปกันแล้วครับ? ผมเข้าใจนะครับว่าเราไม่สามารถไปห้ามใครไม่ให้ชอบเราหรือแฟนเราได้ แต่ผมไม่เข้าใจตรงที่ว่าถ้าคนมีแฟนแล้ว ทำไมคนเราถึงยังพยายามจะเข้าหากันอีกอยู่ครับ ทำไมเขาไม่คิดถึงตอนที่เขาถูกคนอื่นมาทำแบบนี้กับแฟนเขากันบ้างเหรอครับ ผมอยากก้าวข้ามความรู้สึกนี้ไปให้ได้ครับ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆคนไหนเคยมีประสบการณ์คล้ายกัน ผมขอรับบริจาควิธีการจัดการความรู้สึกตัวเองกับกรณีแบบนี้หน่อยนะครับ
ขอบคุณล่วงหน้าครับผม
คนสมัยนี้เขาไม่สนกันแล้วเหรอครับว่าคนไหนมีแฟนแล้ว ถูกใจก็จะจีบจะหยอดไม่เลือกหน้ากันเลยเหรอครับ?
นี่เป็นกระทู้แรกของผมในพันทิปครับ คือผมคิดไม่ตกจริงๆครับว่าผมควรทำอย่างไรกับความรู้สึกบางอย่างในใจที่ผมไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวผมเองครับ ผมกับแฟนเราตัดสินใจคบหากันครับ แต่ขณะนี้ตัวผมอยู่อังกฤษ แฟนผมอยู่เมืองไทย ก่อนที่เราจะตัดสินใจคบกันเราทั้งสองคนก็ได้คิดกันดีแล้วว่าระหว่างเรา ระยะทางไม่ใช่ปัญหาครับ คือเราเริ่มจากไม่ได้เหงา ไม่ได้หาใคร เรามีความสุขกับงานของเราในทุกวัน มีความสุขกับครอบครัว เพื่อน แต่พอเรามารู้จักกัน เราก็มีความรู้สึกที่ตรงกันคือรู้สึกด้วยว่าเคมีมันใช่ เพียงแต่เงื่อนไขในปัจจุบันไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่เนื่องจากผมยังคงเรียนอยู่ที่ลอนดอน แต่เราก็ได้คุยกันทุกวันนะครับ ได้แบ่งปันประสบการณ์ในแต่ละวันด้วยกัน มีเรื่องราวๆต่างๆนานามาแชร์กัน หัวเราะด้วยกัน ปรึกษาปัญหากัน ห่วงใยกัน มันก็เป็นไปได้ด้วยดีครับ
ปัญหามันอยู่ที่มักจะมีคนเข้าหาแฟนผมเป็นประจำครับเนื่องจากแฟนผมเขาค่อนข้างบุคลิกดีวางตัวดี มนุษยสัมพันธ์ดี แต่ในฐานะแฟน เขาเป็นแฟนที่น่ารักมากครับ ไม่เคยมองใครเลย ปิดกั้นตัวเองด้วยวิธีการที่ดีจากคนที่เข้าหาได้เป็นอย่างดี แต่ก็จะมีเพื่อนร่วมงานของแฟนผมที่เขาพยายามจะเข้าหาครับ แฟนผมเขาก็พอจะรู้ตัวครับว่าเพื่อนร่วมงานเขาคนนี้มีท่าทีจะเข้าหาเขา แฟนผมก็ได้ปฏิเสธการชวนไปเที่ยว ไปทานข้าว กับเพื่อนร่วมงานคนนี้แบบสองต่อสองนะครับ แต่ก็ดูว่าเขาคงจะมีความพยายามพอควรครับ เมื่อแฟนผมถูกแกล้งถามว่าทำงานเลิกดึกแฟนไม่ว่าเหรอ (คือทำทีถามหยั่งเชิงว่าแฟนผมโสดไหมหน่ะครับ) แฟนผมก็ตอบไปนะครับว่า แฟนไม่ว่า เราคุยกันทุกวัน แฟนก็เลิกดึกเหมือนกัน (คือคนที่ทำงานแฟนผมเขาไม่รู้กันครับ ว่าผมอยู่ที่ไหน อีกทั้งแฟนผมเพิ่งย้ายมาทำงานที่ใหม่ด้วยครับ) กับคนอื่นๆที่เข้าหาแฟนผมผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะครับ แต่กับคนนี้ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกเป็นกังวล หึงขึ้นมามากกว่าปกติหรือเคสอื่นๆหน่ะครับ อาจจะเป็นเพราะวิธีการเข้าหาของคนนี้ และเขาก็ยังได้เจอกันทุกวันครับ ล่าสุดเพื่อนร่วมงานแฟนผมคนนี้รู้ว่าที่แฟนผมลาหยุดประจำสัปดาห์ด้วยครับ ผมเดาว่าเขาคงหาข้อมูลแฟนผมมาระดับหนึ่งแหละครับ
ผมเชื่อใจแฟนผมนะครับ เพราะสิ่งที่แฟนผมเขาให้ผมมาตลอดคือความจริงใจ ความเข้าใจ ความรัก และสิ่งที่เขาแสดงออกมันก็เปิดเผยชัดเจน แต่ทำไมผมกลับไม่ไว้ใจเพื่อนร่วมงานเขาคนนี้เลย ดูเขาจะ approach ไม่หยุดด้วยครับ แต่ผมก็ไม่ถึงกับว้าวุ่นใจอะไรมากนะครับ เพียงแค่มันรู้สึกตะหงิดๆในใจนิดหน่อยครับ ผมควรปล่อยวางใช่ไหมครับ (มันพูดง่ายแต่ทำยากนะครับ) ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนสมัยนี้ถึงมีค่านิยมแปลกๆและตรรกะแปลกๆที่ว่า รู้ว่าเขามีแฟนแล้วก็ยังจะพยายามไปเข้าหา ผมเคยได้ยินคนบางคนก็มักจะพูดว่า แย่งแฟนคนอื่นดีกว่าไปจีบคนโสด เพราะมีคู่แข่งคนเดียว สังคมเดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรไปกันแล้วครับ? ผมเข้าใจนะครับว่าเราไม่สามารถไปห้ามใครไม่ให้ชอบเราหรือแฟนเราได้ แต่ผมไม่เข้าใจตรงที่ว่าถ้าคนมีแฟนแล้ว ทำไมคนเราถึงยังพยายามจะเข้าหากันอีกอยู่ครับ ทำไมเขาไม่คิดถึงตอนที่เขาถูกคนอื่นมาทำแบบนี้กับแฟนเขากันบ้างเหรอครับ ผมอยากก้าวข้ามความรู้สึกนี้ไปให้ได้ครับ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆคนไหนเคยมีประสบการณ์คล้ายกัน ผมขอรับบริจาควิธีการจัดการความรู้สึกตัวเองกับกรณีแบบนี้หน่อยนะครับ
ขอบคุณล่วงหน้าครับผม