เฮฮา ... แต่ยังรู้จักกับคำว่า "เหงา"

ผมก็เป็นผู้ชายวัยรุ่นตอนปลายทั่วๆไป คนหนึ่ง อายุ 23 ปี
อยู่ช่วงฝึกงานและจะก้าวไปเผชิญกับชีวิตโลกภายนอก โลกแห่งความเป็นจริง ในอีกไม่กี่เดือน
ผมเป็นคนร่าเริงครับ เข้ากับคนอื่นได้ง่าย มีเพื่อนเยอะ ครอบครัวมีความสุขดี
เป็นไอ้พวกเรียนไม่ดี แต่กิจกรรมโคตรเด่น ตัวพ่อก็ว่าได้ (ไม่ได้ยกยอตัวเองเล้ย😀😀😀)
จะใครต่อใคร ผมสร้างเสียงหัวเราะให้พวกเค้าได้โม้ดด แทบจะไม่ขาดเสียงหัวเราะเลย
แต่ทำไม ??
เสียงหัวเราะที่ผมสร้างให้คนอื่น มันไม่สร้างให้ตัวเองบ้าง ... ไอ้ฟายคิดเยอะละ 55
เอ้อ ก่อนอื่นบอกเลยตัวผมอ่ะ ไม่มีแฟนอ้อก !! (สำเนียงบ้านนอก 55) อ่อยๆๆๆ😜😜😜
มันคงเป็นเหตุผลนึงทที่ทำให้เหงาก็ได้มั้ง
ผมเป็นพวกประเภท จะไปไหนกุก็ไป ทำไรกุก็ทำ ไม่มีแพลนเรื่องการเที่ยวเลยย อยากไปก็ไป
บางทีจะไปแมร่งก็ไปคนเดียวเฉ้ย
หลังฝึกงานตกเย็นก็ไม่อยากกลับห้อง เดินห้างเล่นถ่ายรูปไปเรื่อยยๆๆ แต่ก็เที่ยวกับคนอื่นบ่อยอยู่นะ
การเที่ยว ?
การแฮงก์เอ้าท์...??
เฮฮากับเพื่อนสนิท ....????

ทำไม ทำไมยังรู้สึกว่าตัวเองเหงาว้าาา
เหงาแบบ เฮ้ย กุเหงาได้ขนาดนี้เลยหรออ
จะทำยังไง จะปรับตัวยังไงดี
ให้ผมได้รับความสุขที่แท้จริง
อาจเป็นกระทู้ที่ดู งงๆๆ โง่ๆๆนะครับ
เพื่อนคนไหนที่เป็นเหมือนกัน มาแชร์กันได้นะ
แล้วคนไหนมีคำแนะนำ ช่วยบอกทีนะ ขอบคุณค้าบบ
☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️☺️😋😋