คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 4
แอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง ที่มาของการชอบฮามาก
วันหนึ่งในห้องเรียนรวม ขณะที่เรากำลังจดเลกเชอร์ ก็มีมือใครไม่รู้ยื่นมาหยิบยางลบที่เราวางไว้
ซักพักก็ยื่นมาวางที่เดิมอย่างเงียบกริบ ไอ้เราก็เฮ้ย ใครฟร่ะ อะไรเนี้ย แต่ตอนนั้นไม่ได้หันไปมองนะ
แบบว่ากำลังขมักเขม้นกับการจดยิกๆ พอใกล้เลิกคลาสก็มีใบเซ็นต์ชื่อยื่นมา เลยได้รู้ว่าเป็นรุ่นพี่นี่หว่า
(รหัสแก่กว่าเราแต่ก็ยังไม่ได้มองหน้าอยู่ดี - -")
พอเลิกคลาสก็มาเล่าให้เพื่อนฟัง ว่าคนข้างๆ นะแก..บลา บลา บลา
สัปดาห์์ต่อมาเรียนวิชาเดิม เพื่อนมันก็ชี้ๆ ให้ดูว่านั่นไงแก พี่คนนั้นที่เค้าหยิบยางลบแกไปไง
ไอ้เราก็เลยหันไปดู........อร๊ายยยยยยย น่ารักๆ สเปกๆ หน้าพี่แกดูเป็นคนใจดีจัง ตั้งแต่นั้นมาเลยเรียกพี่เค้าว่า..พี่ชาย..
(ตอนนั้นหนังเกาหลียังไม่บุกไทยเลยนะ 55+)
แล้วมีวันหนึ่งไปห้องสมุด ระหว่างยื่นรอเพื่อนคืนหนังสือ ก็มีตะแกรงใส่ของพวกที่ลืมไว้ ไอ้เราก็เปิดๆ ดู พลิกไปพลิกมา
อร๊ายยยยยยยยยย...นี่มันรูปพี่เค้านี่ เป็นรูปถ่ายหมู่น่าจะประมาณเล่นบอลเสร็จแล้วถ่ายรูปเล่นกัน เอาว่ะ มองซ้ายมองขวา ไม่มีใครเห็นๆ
ชะแว้บบบบ แอบเก็บใส่เป๋าซะเลย (ฮาตัวเอง ทำไปด้ายยยย ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะจ๊ะ)
สืบไปสืบมา เลยได้รู้ชื่อพี่เค้า แถมเป็นเดือนสาขาอีกตะหาก (ตาถึงนะเรา 55) เพื่อนก็แสนดีไปเสาะหาเบอร์เพจมาให้จนได้ บ่งบอกวัยสุดๆ
แถมมันเอามาแปะไว้ที่ประตูหน้าห้องเด่นหรามาก ก็แอบชอบพี่เค้ามาเรื่อยๆ เพจไปหาบ้าง เดินผ่านกันก็ยิ้มให้พี่เค้าบ้าง (พี่เค้าคงงง)
จนพี่เค้าจบไป นับจากวันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านมาเป็นสิบปีกว่าล่ะ ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง พอหันกลับไปนึกถึงก็ทำให้เรายิ้มได้เสมอ ..คิดถึงนะพี่ชาย..
วันหนึ่งในห้องเรียนรวม ขณะที่เรากำลังจดเลกเชอร์ ก็มีมือใครไม่รู้ยื่นมาหยิบยางลบที่เราวางไว้
ซักพักก็ยื่นมาวางที่เดิมอย่างเงียบกริบ ไอ้เราก็เฮ้ย ใครฟร่ะ อะไรเนี้ย แต่ตอนนั้นไม่ได้หันไปมองนะ
แบบว่ากำลังขมักเขม้นกับการจดยิกๆ พอใกล้เลิกคลาสก็มีใบเซ็นต์ชื่อยื่นมา เลยได้รู้ว่าเป็นรุ่นพี่นี่หว่า
(รหัสแก่กว่าเราแต่ก็ยังไม่ได้มองหน้าอยู่ดี - -")
พอเลิกคลาสก็มาเล่าให้เพื่อนฟัง ว่าคนข้างๆ นะแก..บลา บลา บลา
สัปดาห์์ต่อมาเรียนวิชาเดิม เพื่อนมันก็ชี้ๆ ให้ดูว่านั่นไงแก พี่คนนั้นที่เค้าหยิบยางลบแกไปไง
ไอ้เราก็เลยหันไปดู........อร๊ายยยยยยย น่ารักๆ สเปกๆ หน้าพี่แกดูเป็นคนใจดีจัง ตั้งแต่นั้นมาเลยเรียกพี่เค้าว่า..พี่ชาย..
(ตอนนั้นหนังเกาหลียังไม่บุกไทยเลยนะ 55+)
แล้วมีวันหนึ่งไปห้องสมุด ระหว่างยื่นรอเพื่อนคืนหนังสือ ก็มีตะแกรงใส่ของพวกที่ลืมไว้ ไอ้เราก็เปิดๆ ดู พลิกไปพลิกมา
อร๊ายยยยยยยยยย...นี่มันรูปพี่เค้านี่ เป็นรูปถ่ายหมู่น่าจะประมาณเล่นบอลเสร็จแล้วถ่ายรูปเล่นกัน เอาว่ะ มองซ้ายมองขวา ไม่มีใครเห็นๆ
ชะแว้บบบบ แอบเก็บใส่เป๋าซะเลย (ฮาตัวเอง ทำไปด้ายยยย ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะจ๊ะ)
สืบไปสืบมา เลยได้รู้ชื่อพี่เค้า แถมเป็นเดือนสาขาอีกตะหาก (ตาถึงนะเรา 55) เพื่อนก็แสนดีไปเสาะหาเบอร์เพจมาให้จนได้ บ่งบอกวัยสุดๆ
แถมมันเอามาแปะไว้ที่ประตูหน้าห้องเด่นหรามาก ก็แอบชอบพี่เค้ามาเรื่อยๆ เพจไปหาบ้าง เดินผ่านกันก็ยิ้มให้พี่เค้าบ้าง (พี่เค้าคงงง)
จนพี่เค้าจบไป นับจากวันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านมาเป็นสิบปีกว่าล่ะ ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง พอหันกลับไปนึกถึงก็ทำให้เรายิ้มได้เสมอ ..คิดถึงนะพี่ชาย..
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
ถามคนเรียนจบแล้ว ตอนอยู่มหาวิทยาลัยมีเหตุการณ์ไหนที่คุณไม่เคยลืม ?
หรือ ใครที่ฟังเพลงนี้แล้วมีเรื่องที่พอจะเอามาทำเป็นหนังสั้นได้บ้าง ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยครับ
ลองฟังดูนะครับ ฟังแล้วคุณคิดถึงอะไร?
"แม้เรื่องราวของเราจะนานและผ่านมาไกล
เราต่างได้เจอกับใครใหม่ ๆ ที่ไม่เหมือนกัน
แต่เมื่อเพลงของเราได้ร้องบรรเลงขึ้นมาเมื่อไหร่
ทุกความรู้สึกในใจจะยังคงเป็นนิรันดร์"