สวัสดีค่ะ ชื่อ ก. เป็นผญ. คะ อายุ15ปีแล้วค่ะ ตามหัวข้อกระทู้เลยคะ //คือแอบชอบเพื่อนคนนึงอะคะ เขาเป็น ผญ. **ทอมคะ ก็อยู่กลุ่มเดียวกันตอน ม.ต้น
ไม่รู้อะคะ หลายๆอย่างที่เราทำร่วมกันมันทำให้เราคิดอะคะ ความรู้สึกเราเริ่มแปลกๆช่วงม.2คะ คือช่วงนั้นเราเริ่มหึง เริ่มหวงเขา
เขาเป็นคนหน้าตาค่อนข้างดีอะคะ ทำให้มีผญ เข้ามาจีบเยอะ ไอ้เราก็หึงไง คอยขัดขวาง คอยแกล้งพวกผญ ที่เข้ามาจีบเขา
ทำแบบนี้มาตลอดจนช่วงขึ้น ม.3 อะคะ เป็นเพราะริ่มเหนื่อย เริ่มรู้สึกว่าเขาอาจจะรำคาญเราที่เราที่แบบนี้เลยหายไปช่วงนึงคะ
แต่ยังอยู่กลุ่มด้วยกันเหมือนเดิมนะคะ เพียยงแต่เราไม่ค่อยคุยไม่ค่อยทักเขา ไม่มองหน้า คือเรารู้สึกผิดอะคะ
ส่วนเขาคิดไงที่เราหายไปแบบนี้ก็ไม่รู้อะคะ จนวันนึงไม่โอกาสได้เดินด้วยกันแค่2คน เราก็ไม่คุย ไม่ทัก ไม่มองหน้าเขาเหมือนกับที่ทำมาอะคะ
คือตอนนั้นต่างคนต่างเงียบอะคะ เราเองก็รู้สึกอึดอัด แต่ก็เดินไปเรื่อยๆอะคะ จนเดินผ่านอาคารเรียนนึงอะคะ แล้วก็มีผญ กลุ่มนึงวิ่งมาขอเบอร์เขาอะคะ
คือตอนนั้น เราโกรธ เราหึง เราหวง แต่ก็แน่นอนอะคะไม่มีสิทธ์ทำอะไร เลยตัดสินใจเดินหนีเลยคะ แล้วไม่นานเขาก็วิ่งตามมาแล้วก็ถามเราว่า..
เมื่อกี้ ทำไมไม่ช่วยไล่พวกผญ พวกนั้น ไอ้เราก็งงกับสิ่งที่เขาพูด แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรเขาไป แล้วเขาก็เริ่มทัก เริ่มชวนคุยอะคะ แน่นอนเราเองก็คุยกับเขา
ก็นั่งคุย นั่งเล่นกันจนขึ้นเรียนคาบบ่ายอะคะ ก็เหมือนๆว่าจะสนิทกันเหมือนเดิมแล้ว กลับบ้านไปเราก็คุยเฟส คุยไลน์กัน
จนเช้าอีกวันนึงอะคะ เราก็เล่น เรียนด้วยกันปกติ จนถึงตอนพักเที่ยงอะคะ เขาเล่าให้ฟังว่า พวกผญ เมื่อวานที่มาจีบเขา โทรหาเขาด้วย
เราเองก็นั่งเงียบสักพัก ก่อนจะถามต่อว่า แล้วยังไงต่อ เขาก็บอกว่า ผญ พวกนั้นโทรมาจีบ แต่เขาก็ตอบไปว่ามีแฟนแล้ว
ตอนนั้นเราไม่สนคำว่า พวกผญ โทรมาจีบเลยคะ เรานี่ใจหายกับคำว่า เขามีแฟนแล้วมาก สติแตกมาก5555555555
แล้วเราก็ถามเขากลับไปว่า แล้วใครละว่ะแฟน เขาก็บอกว่า กูบอกผญ พวกนั้นว่า แฟนกูชื่อ ก.**ชื่อเราเอง
เราก็เงียบ ก็อึ้ง ก็นิ่งไปเลย เขาก็คิดว่าเราโกรธเลย ขอโทษเรา **ขอโทษนะ ตอนนั้นคิดชื่อใครไม่ออกจริงๆ
เราเองก็กลับไปเล่นละคร หลอกคนอื่นว่าเป็นแฟนกันมาตลอดอะคะ อิอิ
จนหลายๆเรื่องที่ผ่านเข้ามา ทำให้ความรู้สึกเราเพิ่มมากขึ้น ยิ่งรักมากขึ้น ยิ่งหวงยิ่งหึงมากขึ้น
จนมีช่วงนึง เขาได้ไปรู้จักกับเพื่อนใหม่มากมาย ส่วนมากจะเป็นทอมเหมือนกัน จนพวกเขาสนิทกัน
เขาใช้เวลาว่างเพื่อไปเล่นกับเพื่อนที่เป็นทอมของเขา จนเราห่างกันไปเลยอะคะ เราก็ได้ไปเล่นกับเพื่อนอีกคน
เป็นผญ คะ ก็อยู่กลุ่มเดียวกันมาตั้งแต่ช่วงม.1แล้วละคะ แต่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร เรารู้สึกว่ายิ่งนับเขากับเรายิ่งห่างกันออกไปทุกที
เราก็ไม่ได้ไปอะไรกับชีวิตเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว รู้สึกหน้าชาแปลกๆเหมือนกันอะคะ
แต่ก็ไม่ได้แสดงออกอะไร จนถึงช่วงใกล้สอบกลางภาคอะคะ เริ่มติวกัน ทำให้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันบ้าง
แต่เขาก็ไม่ค่อยคุยกับเราหรอก ส่วนมากจะคุยกับเพื่อนอีกคนที่เราเล่นด้วย เขา2คนดูสนิทกันมากคะ **จากที่สังเกต
ถือกระเป๋าให้กัน ซื้อน้ำให้กัน หยอกล้อ แกล้งกัน **แบบจนเรารู้สึกอิจฉาเพื่อนเราอะ
จนเรารู้สึกเหมือนกับว่าเพื่อนที่เราแอบชอบ ดันไปแอบชอบเพื่อนเราอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทเรา ตอนนั้นรู้สึกเศร้ามาก อกหักหนักมาก
เขาทั้ง2เริ่มสนิทกันมากขึ้นจนถึงขั้นนอนตัก ไปส่งกันที่บ้าน ไปรับมารร. **ในบางวัน และในขณะเดียวกัน เราเองก็ห่างจากคนที่เราแอบชอบหนักขึ้น
จนเขาเริ่มเข้ามาคุยกับเราอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เค้าต่างจากก่อนมาก เขาดูแปลกๆ เหมือนมีอะไรในใจ จนวันนึงเค้าพูดออกมา
ว่าเขาแอบรักเพื่อน คือตอนนั้นสมองไม่ทำงานเลยคะ ฮ่าๆ :'( แน่นอนคะ คนๆนั้นคือเพื่อนสนิทอีกคนของเราเอง
จุกมากคะ เราต้องใช้ชีวิตในรร. ร่วมกับเขาทั้งสอง เป็นที่ปรึกษา เป็นที่ระบาย เป็นสะพาน สับสนมากคะ ว่าจะทำไงต่อ
จนเราทนไม่ได้อะคะ เลยออกจากกลุ่มมาเดินคนเดียวใช้ช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวนี่แหล่ะ คิดว่าจะเอาไงต่อดี คนนึงก็เพื่อนสนิท อีกคนก็แอบชอบอยู่
คือใช้ทั้งความคิด ใช้ทั้งใจหนักมากคะ แต่เสียงความคิดกับเสียงหัวใจดันไม่ได้เดินมาทางเดียวกัน ความคิดบอกให้ทำสิ่งที่ถูกต้อง
แต่หัวใจกลับบอกให้เราทำในสิ่งที่มีความสุข ที่ไม่ต้องทรมาน ที่ไม่ต้องเจ็บก็คือ ไปสารภาพกับคนที่เราชอบ
แต่ก็นะ อยากเชื่อเสียงหัวใจมากแค่ไหน แต่ยังไงความคิดก็เตือนตลอดว่านั้นคือ เพื่อน หลังจากวันนั้นมาวันนึง
พอเราไปถึงรร เราก็ถามเพื่อนสนิทอีกคนเราเลยคะว่าคิดยังไงกับยัยเพื่อนทอมนั่น แน่นอนคะคำตอบชัดเจน เขาทั้งสองรักกัน
ตอนนี้ก็รู้ทันทีเลยคะ ว่าเราควรถอย ถอยออกมาให้ตัวเองไม่เจ็บไปมากกว่านี้ ถอยออกมาเพื่อเขาทั้งสอง ถอยออกมาเพื่อ เพื่อน
เวลาเดินทางมาถึงช่วงปิดเทอมเล็กคะ เราก็คิดไว้ละ จะใช้เวลาช่วงนี้แหล่ะตัดใจ ใช้เวลาอยู่คนเดียว จะไม่คุย ไม่รับข่าวสารจากใคร
แน่นอนคะทำได้ จนเปิดเทอมคะ เปิดเทอมวันแรกสดใสมาก ฮ่าๆๆ ตื่นไปรรตั้งแต่เช้า พอไปถึงรรใจหายเลย เพื่อนที่เราแอบชอบนั่งอยู่ตรงที่ประจำของเรา
เราก็เดินๆไป ก็มีใจสั่นๆอยู่บ้างจนเขาเห็นหน้าเรา แล้วก็วิ่งมากอดเรา แล้วพูดว่าโคตรคิดถึงเลย
แน่นอนคะ เขิลมาก แต่ที่แย่กว่านั้นคือ กำแพงที่เราใช้เวลาตั้งนานเพื่องสร้างขึ้นมา พังลงทั้งหมดเพียงแค่เขากอด
เทอมสองนี่ดีหน่อย เราเริ่มรักเขาได้น้อยลงมาก ทำให้ไม่ค่อยหึง ไม่ค่อยหวงเหมือนเมื่อก่อน
เริ่มทำใจได้เวลาที่เขาทั้งสองมาปรึกษาเราในเรื่องต่างๆ เหมือนจะโอเคในส่วนนึง
จนปัจจุบันนี้ขึ้น ม.4 แล้วคะ ตอนนี้คิดว่า ที่เหลืออยู่ในความรู้สึกเราก็คงมีเพียงแค่ความรู้สึกที่ค้างอยู่แค่นั้นแหล่ะ
**ที่สำคัญกว่านั้นคือ สอบเข้าม.4 เราสามคนได้อยู่ห้องเดียวกัน ถถถถถถถถถถถถถถถถถ
รักเพื่อน เพื่อนรัก?
ไม่รู้อะคะ หลายๆอย่างที่เราทำร่วมกันมันทำให้เราคิดอะคะ ความรู้สึกเราเริ่มแปลกๆช่วงม.2คะ คือช่วงนั้นเราเริ่มหึง เริ่มหวงเขา
เขาเป็นคนหน้าตาค่อนข้างดีอะคะ ทำให้มีผญ เข้ามาจีบเยอะ ไอ้เราก็หึงไง คอยขัดขวาง คอยแกล้งพวกผญ ที่เข้ามาจีบเขา
ทำแบบนี้มาตลอดจนช่วงขึ้น ม.3 อะคะ เป็นเพราะริ่มเหนื่อย เริ่มรู้สึกว่าเขาอาจจะรำคาญเราที่เราที่แบบนี้เลยหายไปช่วงนึงคะ
แต่ยังอยู่กลุ่มด้วยกันเหมือนเดิมนะคะ เพียยงแต่เราไม่ค่อยคุยไม่ค่อยทักเขา ไม่มองหน้า คือเรารู้สึกผิดอะคะ
ส่วนเขาคิดไงที่เราหายไปแบบนี้ก็ไม่รู้อะคะ จนวันนึงไม่โอกาสได้เดินด้วยกันแค่2คน เราก็ไม่คุย ไม่ทัก ไม่มองหน้าเขาเหมือนกับที่ทำมาอะคะ
คือตอนนั้นต่างคนต่างเงียบอะคะ เราเองก็รู้สึกอึดอัด แต่ก็เดินไปเรื่อยๆอะคะ จนเดินผ่านอาคารเรียนนึงอะคะ แล้วก็มีผญ กลุ่มนึงวิ่งมาขอเบอร์เขาอะคะ
คือตอนนั้น เราโกรธ เราหึง เราหวง แต่ก็แน่นอนอะคะไม่มีสิทธ์ทำอะไร เลยตัดสินใจเดินหนีเลยคะ แล้วไม่นานเขาก็วิ่งตามมาแล้วก็ถามเราว่า..
เมื่อกี้ ทำไมไม่ช่วยไล่พวกผญ พวกนั้น ไอ้เราก็งงกับสิ่งที่เขาพูด แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรเขาไป แล้วเขาก็เริ่มทัก เริ่มชวนคุยอะคะ แน่นอนเราเองก็คุยกับเขา
ก็นั่งคุย นั่งเล่นกันจนขึ้นเรียนคาบบ่ายอะคะ ก็เหมือนๆว่าจะสนิทกันเหมือนเดิมแล้ว กลับบ้านไปเราก็คุยเฟส คุยไลน์กัน
จนเช้าอีกวันนึงอะคะ เราก็เล่น เรียนด้วยกันปกติ จนถึงตอนพักเที่ยงอะคะ เขาเล่าให้ฟังว่า พวกผญ เมื่อวานที่มาจีบเขา โทรหาเขาด้วย
เราเองก็นั่งเงียบสักพัก ก่อนจะถามต่อว่า แล้วยังไงต่อ เขาก็บอกว่า ผญ พวกนั้นโทรมาจีบ แต่เขาก็ตอบไปว่ามีแฟนแล้ว
ตอนนั้นเราไม่สนคำว่า พวกผญ โทรมาจีบเลยคะ เรานี่ใจหายกับคำว่า เขามีแฟนแล้วมาก สติแตกมาก5555555555
แล้วเราก็ถามเขากลับไปว่า แล้วใครละว่ะแฟน เขาก็บอกว่า กูบอกผญ พวกนั้นว่า แฟนกูชื่อ ก.**ชื่อเราเอง
เราก็เงียบ ก็อึ้ง ก็นิ่งไปเลย เขาก็คิดว่าเราโกรธเลย ขอโทษเรา **ขอโทษนะ ตอนนั้นคิดชื่อใครไม่ออกจริงๆ
เราเองก็กลับไปเล่นละคร หลอกคนอื่นว่าเป็นแฟนกันมาตลอดอะคะ อิอิ
จนหลายๆเรื่องที่ผ่านเข้ามา ทำให้ความรู้สึกเราเพิ่มมากขึ้น ยิ่งรักมากขึ้น ยิ่งหวงยิ่งหึงมากขึ้น
จนมีช่วงนึง เขาได้ไปรู้จักกับเพื่อนใหม่มากมาย ส่วนมากจะเป็นทอมเหมือนกัน จนพวกเขาสนิทกัน
เขาใช้เวลาว่างเพื่อไปเล่นกับเพื่อนที่เป็นทอมของเขา จนเราห่างกันไปเลยอะคะ เราก็ได้ไปเล่นกับเพื่อนอีกคน
เป็นผญ คะ ก็อยู่กลุ่มเดียวกันมาตั้งแต่ช่วงม.1แล้วละคะ แต่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร เรารู้สึกว่ายิ่งนับเขากับเรายิ่งห่างกันออกไปทุกที
เราก็ไม่ได้ไปอะไรกับชีวิตเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว รู้สึกหน้าชาแปลกๆเหมือนกันอะคะ
แต่ก็ไม่ได้แสดงออกอะไร จนถึงช่วงใกล้สอบกลางภาคอะคะ เริ่มติวกัน ทำให้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันบ้าง
แต่เขาก็ไม่ค่อยคุยกับเราหรอก ส่วนมากจะคุยกับเพื่อนอีกคนที่เราเล่นด้วย เขา2คนดูสนิทกันมากคะ **จากที่สังเกต
ถือกระเป๋าให้กัน ซื้อน้ำให้กัน หยอกล้อ แกล้งกัน **แบบจนเรารู้สึกอิจฉาเพื่อนเราอะ
จนเรารู้สึกเหมือนกับว่าเพื่อนที่เราแอบชอบ ดันไปแอบชอบเพื่อนเราอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทเรา ตอนนั้นรู้สึกเศร้ามาก อกหักหนักมาก
เขาทั้ง2เริ่มสนิทกันมากขึ้นจนถึงขั้นนอนตัก ไปส่งกันที่บ้าน ไปรับมารร. **ในบางวัน และในขณะเดียวกัน เราเองก็ห่างจากคนที่เราแอบชอบหนักขึ้น
จนเขาเริ่มเข้ามาคุยกับเราอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เค้าต่างจากก่อนมาก เขาดูแปลกๆ เหมือนมีอะไรในใจ จนวันนึงเค้าพูดออกมา
ว่าเขาแอบรักเพื่อน คือตอนนั้นสมองไม่ทำงานเลยคะ ฮ่าๆ :'( แน่นอนคะ คนๆนั้นคือเพื่อนสนิทอีกคนของเราเอง
จุกมากคะ เราต้องใช้ชีวิตในรร. ร่วมกับเขาทั้งสอง เป็นที่ปรึกษา เป็นที่ระบาย เป็นสะพาน สับสนมากคะ ว่าจะทำไงต่อ
จนเราทนไม่ได้อะคะ เลยออกจากกลุ่มมาเดินคนเดียวใช้ช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวนี่แหล่ะ คิดว่าจะเอาไงต่อดี คนนึงก็เพื่อนสนิท อีกคนก็แอบชอบอยู่
คือใช้ทั้งความคิด ใช้ทั้งใจหนักมากคะ แต่เสียงความคิดกับเสียงหัวใจดันไม่ได้เดินมาทางเดียวกัน ความคิดบอกให้ทำสิ่งที่ถูกต้อง
แต่หัวใจกลับบอกให้เราทำในสิ่งที่มีความสุข ที่ไม่ต้องทรมาน ที่ไม่ต้องเจ็บก็คือ ไปสารภาพกับคนที่เราชอบ
แต่ก็นะ อยากเชื่อเสียงหัวใจมากแค่ไหน แต่ยังไงความคิดก็เตือนตลอดว่านั้นคือ เพื่อน หลังจากวันนั้นมาวันนึง
พอเราไปถึงรร เราก็ถามเพื่อนสนิทอีกคนเราเลยคะว่าคิดยังไงกับยัยเพื่อนทอมนั่น แน่นอนคะคำตอบชัดเจน เขาทั้งสองรักกัน
ตอนนี้ก็รู้ทันทีเลยคะ ว่าเราควรถอย ถอยออกมาให้ตัวเองไม่เจ็บไปมากกว่านี้ ถอยออกมาเพื่อเขาทั้งสอง ถอยออกมาเพื่อ เพื่อน
เวลาเดินทางมาถึงช่วงปิดเทอมเล็กคะ เราก็คิดไว้ละ จะใช้เวลาช่วงนี้แหล่ะตัดใจ ใช้เวลาอยู่คนเดียว จะไม่คุย ไม่รับข่าวสารจากใคร
แน่นอนคะทำได้ จนเปิดเทอมคะ เปิดเทอมวันแรกสดใสมาก ฮ่าๆๆ ตื่นไปรรตั้งแต่เช้า พอไปถึงรรใจหายเลย เพื่อนที่เราแอบชอบนั่งอยู่ตรงที่ประจำของเรา
เราก็เดินๆไป ก็มีใจสั่นๆอยู่บ้างจนเขาเห็นหน้าเรา แล้วก็วิ่งมากอดเรา แล้วพูดว่าโคตรคิดถึงเลย
แน่นอนคะ เขิลมาก แต่ที่แย่กว่านั้นคือ กำแพงที่เราใช้เวลาตั้งนานเพื่องสร้างขึ้นมา พังลงทั้งหมดเพียงแค่เขากอด
เทอมสองนี่ดีหน่อย เราเริ่มรักเขาได้น้อยลงมาก ทำให้ไม่ค่อยหึง ไม่ค่อยหวงเหมือนเมื่อก่อน
เริ่มทำใจได้เวลาที่เขาทั้งสองมาปรึกษาเราในเรื่องต่างๆ เหมือนจะโอเคในส่วนนึง
จนปัจจุบันนี้ขึ้น ม.4 แล้วคะ ตอนนี้คิดว่า ที่เหลืออยู่ในความรู้สึกเราก็คงมีเพียงแค่ความรู้สึกที่ค้างอยู่แค่นั้นแหล่ะ
**ที่สำคัญกว่านั้นคือ สอบเข้าม.4 เราสามคนได้อยู่ห้องเดียวกัน ถถถถถถถถถถถถถถถถถ