สวัสดีคะเพื่อนๆทุกคนนี่ก็เพิ่งตั้งกระทู้ครั้งแรกนะคะ ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องที่เราจะเล่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีเกือบ2ปีที่แล้วนะคะ เรื่องของเราเริ่มขึ้นเมื่อตอนเปิดเทอมวันแรกก็ได้มีเด็กใหม่เข้ามา ชื่อ ปาร์ค ปาร์คเขาก็เป็นเหมือนเพื่อนคนอื่นทั่วไปคะ เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาหรอกคะ เพราะตอนนั้นเราแอบปลื้มรุ่นพี่คนนึงอยู่ก็เลยให้ความสนใจกับพี่เขา แต่ด้วยความที่เราชอบแกล้งเพื่อนคะ คือมีวันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งได้พูดขึ้นมาว่า น้ำชอบปาร์ค เราได้ยินอย่างนั้นก็เกิดความสนุกเลยคะ ล้อเพื่อน น้ำชอบปาร์คอะไรแบบนี้อะคะตามประสาคนชอบแกล้งเพื่อน แต่ใครจะไปรู้หล่ะคะ ว่าวันหนึ่งเราจะกลายมาเป็นคนชอบปาร์คซะเอง ต้องขอบอกก่อนนะคะ เรื่องที่ล้อกันว่าน้ำชอบปาร์คนั้นมันไม่ใช่ความจริงคะ (เราเพิ่งมารู้ทีหลัง) การที่เรามาชอบปาร์คได้นั้น มันเกิดจากการล้อกันของเพื่อนๆคะ การล้อเรากับปาร์คเกิดขึ้นได้นั้นก็เกิดจากการที่เราล้อน้ำกับปาร์คนั้นแหละคะ จนเพื่อหันนมาล้อว่าเราชอบปาร์คซะงั้น เราก็งงๆนะคะ55555555 แต่หลังจากนั้นเรากับปาร์คก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีกเลยคะ เนื่องจากเราเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าที่จะเข้าหาใครสักเท่าไหร่ ยกเว้นกับคนที่สนิทจริงๆคะ ช่วงแรกๆที่เพื่อนล้อกันเราก็ไม่ได้สนใจนะคะ ก็เฉยๆ แต่พอเหมือนโดนล้อไปมากๆบวกกับการที่เราก็เห็นว่าปาร์คนิสัยน่ารักดี ก็ทำให้เราเริ่มหันมาสนใจในตัวปาร์คมากขึ้น แต่เรากับปาร์คก็ไม่ได้คุยกันนะคะ ต่างคนต่างอยู่เลยเหมือนกับว่าไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันเลยคะ เดินทีนี่ห่างกันเป็นวาเลย เพราะเราก็เขินๆด้วยเวลาเพื่อนล้ออะคะ เราไม่รู้ว่าปาร์คคิดยังไงนะคะกับการที่โดนเพื่อนล้อแบบนี้ เราก็เลยเลือกที่จะห่างๆกันอะคะ จนมาวันหนึ่งเราอยากคุยกับปาร์คบ้างให้เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เราจึงตัดสินใจทักเขาไปคะ แต่กว่าจะทักได้ก็ตัดสินใจนานอยู่เหมือนกัน กลัวว่าเขาจะไม่ตอบ คือคิดไปเยอะมากกคะ เราก็รอคะว่าเขาจะตอบไหม เขาตอบคะ เราดีใจมากกรี้ดลั่นบ้านเลย5555😳 ก็คุยกับปาร์คไปเรื่อยๆนะคะ ผลัดกันทักกันบ้างมีอะไรก็คุยกันคะ มีงานถามการบ้านก็ช่วยๆกัน ตอนนั้นเรารู้สึกดีมากคะกับการที่ได้คุยกันแบบนี้ แต่เรื่องที่เราคุยกันเพื่อนคนอื่นไม่รู้นะคะ เราก็แชทหากันไปเรื่อยๆคะ ตอนคุยกันในแชทนี่สนิทกันมากคะ แต่พอมาเจอตัวจริงกันก็ไม่คุยกันเหมือนเดิมคะ55555555 เราก็คิดว่าก็ยังดีที่ได้คุยกันในแชทอะไรประมานนี้นะคะ เราจึงคิดว่าอยากคุยแบบนี้ไปเรื่อยๆ ตอนอยู่ในห้องเพื่อนๆในห้องก็ยังคงล้อเรากับปาร์คทุกวันเลยคะ แต่เราก็ไม่ได้อะไรมาก เราก็ชอบปาร์คมากขึ้นทุกวันทุกวันคะ แต่แล้วเวลาแห่งความสุขก็คงหมดไปนะคะ เรากับปาร์คเหมือนเริ่มคุยกันไม่สนิทเหมือนเดิมเริ่มห่างๆกันออกไป จนในที่สุดก็ไม่ได้คุยกันเลย มันเหมือนทุกอย่างที่เคยคุยกันมาเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลยคะ เราก็เศร้าๆนะคะ แบบคิดถึงเวลาที่เราคุยกันคือมีความสุขมากคะ เราจะบอกกันเสมอว่าอยู่ที่ไหนทำอะไรอยู่อย่างนี้ตลอดอะคะ เรายังอยากกลับไปคุยกับเขาอยู่นะคะ แต่เราก็พยายามทักไปแต่รู้สึกเขาตอบไม่เหมือนเดิม เราก็คิดว่าเขาคงรำคาญเราแล้วเราจึงเลิกทักเขาไปในที่สุดคะ พอมาถึงทุกวันนี้เรามาคิดอีกทีมาอ่านข้อความเก่าๆที่เราคุยกัน เรารู้สึกว่าจริงๆเขาไม่ได้เปลี่ยนไปคะ แต่เรากลับมาคิดว่าเรางี่เง่าเกินไปที่หวังจะให้เขามาตอบเราในแบบที่เราอยากให้เขาตอบมากเกินไปคะ ตอนนี้เราก็ไม่ได้ชอบปาร์คแล้วนะคะ เพราะเราคิดว่าเป็นเพื่อนกันน่าจะดีที่สุดคะ แต่เราก็ยังคงอยากคุยกับเขาเหมือนเดิมนะคะ ขอคุยแบบเพื่อนคนอื่นทักกันบ้างอะคะ เพราะตอนนี้เราเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลยอะคะ ไม่มองหน้ากันไม่คุยกันขนาดเดินในที่แคบๆก็เดินกันคนละมุมเลยยคะ ถ้าเราได้มาคุยกันแบบเพื่อนคนอื่นๆก็คงจะดีนะคะ

เพื่อนๆพอจะมีวิธีที่ทำให้เรากลับไปคุยกับเขาแบบเพื่อนคนอื่นๆบ้างมั้ยคะหรือเพื่อนๆคนไหนมีเคยมีประสบการณ์คล้ายๆแบบนี้บ้างไหมคะมาแชร์กันได้คะ
เพื่อนคนนึง..
เรื่องที่เราจะเล่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีเกือบ2ปีที่แล้วนะคะ เรื่องของเราเริ่มขึ้นเมื่อตอนเปิดเทอมวันแรกก็ได้มีเด็กใหม่เข้ามา ชื่อ ปาร์ค ปาร์คเขาก็เป็นเหมือนเพื่อนคนอื่นทั่วไปคะ เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาหรอกคะ เพราะตอนนั้นเราแอบปลื้มรุ่นพี่คนนึงอยู่ก็เลยให้ความสนใจกับพี่เขา แต่ด้วยความที่เราชอบแกล้งเพื่อนคะ คือมีวันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งได้พูดขึ้นมาว่า น้ำชอบปาร์ค เราได้ยินอย่างนั้นก็เกิดความสนุกเลยคะ ล้อเพื่อน น้ำชอบปาร์คอะไรแบบนี้อะคะตามประสาคนชอบแกล้งเพื่อน แต่ใครจะไปรู้หล่ะคะ ว่าวันหนึ่งเราจะกลายมาเป็นคนชอบปาร์คซะเอง ต้องขอบอกก่อนนะคะ เรื่องที่ล้อกันว่าน้ำชอบปาร์คนั้นมันไม่ใช่ความจริงคะ (เราเพิ่งมารู้ทีหลัง) การที่เรามาชอบปาร์คได้นั้น มันเกิดจากการล้อกันของเพื่อนๆคะ การล้อเรากับปาร์คเกิดขึ้นได้นั้นก็เกิดจากการที่เราล้อน้ำกับปาร์คนั้นแหละคะ จนเพื่อหันนมาล้อว่าเราชอบปาร์คซะงั้น เราก็งงๆนะคะ55555555 แต่หลังจากนั้นเรากับปาร์คก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีกเลยคะ เนื่องจากเราเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าที่จะเข้าหาใครสักเท่าไหร่ ยกเว้นกับคนที่สนิทจริงๆคะ ช่วงแรกๆที่เพื่อนล้อกันเราก็ไม่ได้สนใจนะคะ ก็เฉยๆ แต่พอเหมือนโดนล้อไปมากๆบวกกับการที่เราก็เห็นว่าปาร์คนิสัยน่ารักดี ก็ทำให้เราเริ่มหันมาสนใจในตัวปาร์คมากขึ้น แต่เรากับปาร์คก็ไม่ได้คุยกันนะคะ ต่างคนต่างอยู่เลยเหมือนกับว่าไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันเลยคะ เดินทีนี่ห่างกันเป็นวาเลย เพราะเราก็เขินๆด้วยเวลาเพื่อนล้ออะคะ เราไม่รู้ว่าปาร์คคิดยังไงนะคะกับการที่โดนเพื่อนล้อแบบนี้ เราก็เลยเลือกที่จะห่างๆกันอะคะ จนมาวันหนึ่งเราอยากคุยกับปาร์คบ้างให้เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เราจึงตัดสินใจทักเขาไปคะ แต่กว่าจะทักได้ก็ตัดสินใจนานอยู่เหมือนกัน กลัวว่าเขาจะไม่ตอบ คือคิดไปเยอะมากกคะ เราก็รอคะว่าเขาจะตอบไหม เขาตอบคะ เราดีใจมากกรี้ดลั่นบ้านเลย5555😳 ก็คุยกับปาร์คไปเรื่อยๆนะคะ ผลัดกันทักกันบ้างมีอะไรก็คุยกันคะ มีงานถามการบ้านก็ช่วยๆกัน ตอนนั้นเรารู้สึกดีมากคะกับการที่ได้คุยกันแบบนี้ แต่เรื่องที่เราคุยกันเพื่อนคนอื่นไม่รู้นะคะ เราก็แชทหากันไปเรื่อยๆคะ ตอนคุยกันในแชทนี่สนิทกันมากคะ แต่พอมาเจอตัวจริงกันก็ไม่คุยกันเหมือนเดิมคะ55555555 เราก็คิดว่าก็ยังดีที่ได้คุยกันในแชทอะไรประมานนี้นะคะ เราจึงคิดว่าอยากคุยแบบนี้ไปเรื่อยๆ ตอนอยู่ในห้องเพื่อนๆในห้องก็ยังคงล้อเรากับปาร์คทุกวันเลยคะ แต่เราก็ไม่ได้อะไรมาก เราก็ชอบปาร์คมากขึ้นทุกวันทุกวันคะ แต่แล้วเวลาแห่งความสุขก็คงหมดไปนะคะ เรากับปาร์คเหมือนเริ่มคุยกันไม่สนิทเหมือนเดิมเริ่มห่างๆกันออกไป จนในที่สุดก็ไม่ได้คุยกันเลย มันเหมือนทุกอย่างที่เคยคุยกันมาเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลยคะ เราก็เศร้าๆนะคะ แบบคิดถึงเวลาที่เราคุยกันคือมีความสุขมากคะ เราจะบอกกันเสมอว่าอยู่ที่ไหนทำอะไรอยู่อย่างนี้ตลอดอะคะ เรายังอยากกลับไปคุยกับเขาอยู่นะคะ แต่เราก็พยายามทักไปแต่รู้สึกเขาตอบไม่เหมือนเดิม เราก็คิดว่าเขาคงรำคาญเราแล้วเราจึงเลิกทักเขาไปในที่สุดคะ พอมาถึงทุกวันนี้เรามาคิดอีกทีมาอ่านข้อความเก่าๆที่เราคุยกัน เรารู้สึกว่าจริงๆเขาไม่ได้เปลี่ยนไปคะ แต่เรากลับมาคิดว่าเรางี่เง่าเกินไปที่หวังจะให้เขามาตอบเราในแบบที่เราอยากให้เขาตอบมากเกินไปคะ ตอนนี้เราก็ไม่ได้ชอบปาร์คแล้วนะคะ เพราะเราคิดว่าเป็นเพื่อนกันน่าจะดีที่สุดคะ แต่เราก็ยังคงอยากคุยกับเขาเหมือนเดิมนะคะ ขอคุยแบบเพื่อนคนอื่นทักกันบ้างอะคะ เพราะตอนนี้เราเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลยอะคะ ไม่มองหน้ากันไม่คุยกันขนาดเดินในที่แคบๆก็เดินกันคนละมุมเลยยคะ ถ้าเราได้มาคุยกันแบบเพื่อนคนอื่นๆก็คงจะดีนะคะ
เพื่อนๆพอจะมีวิธีที่ทำให้เรากลับไปคุยกับเขาแบบเพื่อนคนอื่นๆบ้างมั้ยคะหรือเพื่อนๆคนไหนมีเคยมีประสบการณ์คล้ายๆแบบนี้บ้างไหมคะมาแชร์กันได้คะ