แบบนี้เรียกว่ายังรักอยู่รึเปล่า

เรากับแฟนเป็นเพื่อนกัน. เริ่มคบเป็นแฟนประมาณปี3 ใช้เวลาเป็นแฟนกันประมาณ 7 เดือน แต่ต้องเลิกกันเพราะเขารักกับผู้หญิงแม่ม่ายที่มีลูกติด2คน เจอกันในเฟสใช้เวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้นและค้างคืนด้วยกัน  ส่วนเรากับเขาอย่างมากแค่จับมือเพราะเราเริ่มจากความเป็นเพื่อน. เขาลังเลบอกว่ารู้สึกชอบทั้ง2คน  เราจึงตัดใจเลิกกับเขา  ถอยออกมาจากผู้ชายเจ้าชู้คนนั้น. ไม่ได้ติดต่อกันเกือบปี. จนเขาจะบวชจึงมาขออโหสิกรรมจากเรา. เราไม่อยากให้อภัยแต่ด้วยความเป็นเพื่อนกันมาก่อน  เราจึงไปงานและอโหสิกรรมให้เขา. แต่ลึกๆแล้วยังเศร้าอยู่มันยากที่จะทำใจกับรักครั้งแรก. ปรากฏว่าเขาเลิกกับแม่ม่ายคนนั้นแล้ว. แม่ม่ายคนนั้นไม่ได้มางาน. หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อเขาอีกเพราะบล็อคทุกหนทางที่เป็นเขายกเว้นหัวใจที่ยังตัดไม่ได้. จนผ่านมาปีกว่ารวมแล้วเลิกกันผ่านมาแล้วประมาณ2ปี. เราจึงเพิ่มเขาเป็นเพื่อนในเฟสเพราะคิดว่าเราคงทำใจได้แล้ว. เขาไม่ได้โพสต์อะไรมากมายคือไม่เวิ่นเว้อโปรยเสน่ห์เหมือนตอนที่ยังเรียน. เราก็ไม่กล้าถามว่าเขาเป็นยังไง. มันไม่สนิทใจเหมือนเดิม. เราก็ไม่รู้ว่าชีวิตเขาเป็นยังไงมาบ้าง. จะสบายดีไหม. ทีนี้เราเห็นเขาโพสต์รูปภาพตัวเอง.  พอมองครั้งนี้เราก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นอารมณ์ไหน. พอมองรูปเขามันมีทั้งโกรธ. ทั้งเสียใจ. ทั้งดีใจที่เขายังอยู่. เราไม่รู้ว่าเราทำไมเป็นแบบนี้. แค่มองรูปภาพตัวเขาเท่านั้นเอง. ทำไมเราต้องเกิดความรู้สึกมากมายแต่ส่วนใหญ่จะเป็นความรู้สึกเศร้า  เห็นหน้าแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา. แบบนี้เรียกว่ายังรักเขาอยู่รึเปล่า. แล้วเราจะทำยังไงดี. ไม่เห็นหน้าก็ห่วงแต่ไม่อยากถามเพราะโกรธในสิ่งที่เขาทำ. พอเห็นหน้าก็น้ำตาไหลอารมณ์เศร้าขึ้นมาอีก. นี่แค่มองผ่านรูปภาพในเฟสที่มันขึ้นหน้าwall ของเราโดยที่ยังไม่เข้าไปส่องเรายังเป็นแบบนี้. แล้วถ้าเจอกันตัวเป็นๆเราจะทำยังไงดี. สับสนนะพยายามจะให้เป็นปกติเหมือนไม่เห็นอะไรแต่ทำไมใจมันต้องรู้สึกอะไรมากมายด้วย. เราควรทำยังไงดีล่ะ. ถ้าจะไม่ใช้เฟสก็ไม่ได้เพราะเราก็ต้องติดต่อกับเพื่อนคนอื่นเหมือนกัน  หรือจะบล็อคเขาอีกมันก็ช่างไม่มีเหตุผล. หรือทั้งหมดเป็นเพราะเราเองที่ยังยึดติดกับเขายังรักเขาอยู่แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลย พูดง่ายๆคือเรามโนถึงเขาอยู่อย่างนั้นรึเปล่า. เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย  เรายังจมอยู่กับเรื่องพวกนี้เราเบื่อมากจริงๆ. ไม่รู้จะแก้ยังไงหาอะไรสนุกหรือปรึกษาเพื่อนก็ไม่ได้. เพราะเราก็โดนเพื่อนหักหลังมาจึงไม่สนิทใจ. มันเสียความรู้สึกหมดทั้งเพื่อนทั้งคนรัก ปรึกษาพ่อแม่ก็ไม่ได้เพราะเขาไม่รู้ว่าเรามีแฟน. เราไม่รู้จะไปทางไหนดี. รู้สึกเคว้งไปหมด. ตอนนี้เราอยู่คนเดียวเก็บตัวอยู่บ้าน. ขอพักทุกเรื่องราว สิ่งที่ปลอบใจตอนนี้ก็มีแต่ดูซีรีย์กับเคป๊อป. เราก็ไม่รู้ว่าจะหลบอยู่กับความรู้สึกนี้ไปอีกนานเท่าไหร่. ใช้เวลาอีกเท่าไหร่จึงจะเป็นปกติ. ไม่รู้จะทำไงเลยมาขอระบายในนี้. เผื่อเพื่อนๆจะมีคำแนะนำ.
ป.ล.พิมพ์ไปน้ำตาไหลไป. เราไม่เข้าใจความรู้สึกนี้. สับสนจริงๆ. มียาอะไรช่วยเราได้มั๊ยคะ. หลายคนเคยบอกว่ามันทำกับแกถึงขนาดนี้แกจะไปคิดถึงมันทำไม. เราก็ไม่รู้ว่าทำไมจึงตัดใจจากเขาให้ขาดไปเลยไม่ได้ซักที. ชีวิตก่อนมีแฟนนั้นดีมากพอเจอแบบนี้. ความสุขมันหายไปหมด. ไม่รู้มันไปไหนหมด. เราทำอะไรผิดเหรอ. หรือมันเป็นกรรมของเราที่ต้องมาเจอแบบนี้. แล้วเราจะทำอะไรได้อีกรู้สึกหมดแรง. แล้วเมื่อไหร่เราจะกลับมาได้. ทำยังไงเราจึงมาเป็นแบบเดิมได้. แล้วทำไมเราต้องไปแคร์ไอ้ผู้ชายคนนั้นด้วย. เราอ่อนแออ่อนไหวเกินไปรึเปล่า. บอกพ่อแม่ก็ไม่ได้. เราจะทำยังไงดีล่ะ. แล้วมันต้องใช้เวลานานแค่ไหนเราจึงจะเป็นเหมือนเดิมได้