คุณเคยมีความรู้สึกแบบนี้ไหม??
เหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของสังคม แต่ก็ต้องทนและไม่สามารถหนีไปไหนได้
ไม่ชอบการโกหกใคร และ ก็ไม่ชอบที่จะทำให้ใครเจ็บ แต่ทำไมผมต้องทำเรื่องแบบนี้มาตลอดทั้งชีวิต????
ตั้งแต่ผมรู้ตัวว่าผมเป็นเกย์ ผมมักคิดเสมอว่ามันจะมีที่สักที่ ให้ผมยืนไหมในสังคม = คำตอบของผมมันคือไม่มี
ผมรู้นะครับว่าบางท่านที่กำลังอ่านสิ่งที่ผมกำลังเขียน ก็อาจจะแนะนำผมว่า
(ไม่เห็นเป็นไรเลย จะเป็นอะไรก็เป็นไป เราเป็นคนดี ไม่ทำความเดือนร้อนให้สังคม เปิดตัวบอกคนอื่นๆในสังคมไปเลย)
(ไม่เห็นต้องคิดมากเลย...เกิดมาเป็นแบบนี้ก็ต้องยอมรับสิ่งที่เป็น)
(ไม่เห็นต้องแคร์ใคร ใครไม่อยากคบกับเราก็ไม่ต้องคบ หาเพื่อนที่เข้าใจเราได้ก็พอ)
จากวงเล็บข้างบนผมไม่สามารถทำมันได้เลยสักข้อ เพราะผมคิดมาเสมอ ผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ผมไม่สามารถบอกใครได้ว่าผมเป็นอะไร? ชอบอะไร?
ผมยังอยากมีเพื่อน อยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นในสังคม ทั้งที่โรงเรียน ที่มหาลัย ที่ทำงาน และ ที่อื่นๆ
และถ้าผมอยากจะรักใครใครสักคน ผมก็อยากจะรักของผมโดยไม่อยากบอกใครให้ใครรับรู้ >>>นี้ละมั้ง คำว่า "อีแอบ"
หากผมเป็นอีแอบในฉายาที่สังคมตั้งมา แล้วทางไหนละที่ผมจะมีจุดยืน
ก็ผมไม่ต้องการที่จะบอกความจริงให้ใครรับรู้ มันเป็นความคิดที่ผิดหรือ แล้วอะไรที่ตัดสินว่าผมผิด
แค่ผมชอบผู้ชาย.....โลกของผมมันก็เลยเป็นความลับที่ไม่สามารถเข้าถึงเพื่อนทั้งชายและหญิงของผมได้เหมือนคนอื่นๆเขา
มันกลับเป็นความแปลกสังคม เป็นคำนินทา เป็นส่วนต่าง ในสายตาเพื่อนๆ ยิ่งผมเข้าหาเพื่อนมากเท่าไหร่ ใครกลุ่มไหน
พอสนิทกันมากๆข้อสงสัยก็จะเกิดขึ้น และทำให้ผมชะงักในความสัมพันธ์ ทั้งที่ผมอยากรักเพื่อน อยากคุยกะเพื่อน
ผมเองก็อยากเป็นเหมือนคนอื่นเขาแต่ผมก็ไม่สามารถทำมันได้ หลายครั้งในชีวิตผมสับสนและวางตัวเองไม่ถูกมาเสมอ
รวมถึงความสัมพันธ์กับเพื่อนใหม่ที่ผมพึ่งเจอมาไม่นาน นั้นสิผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับพวกเขา
...แต่ผมก็รู้ตัวว่า ผมคงยืนอยู่ได้แค่จุดนี้ และ รอวันที่ผมคงต้องจางหายไปกับเพื่อน เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา
ผมก็แค่คนๆนึงที่ตอนนี้ไม่มีแฟนและไม่รู้จะยืนอยู่จุดไหนของสังคม เข้าหากลุ่มผู้ชายมากไป ผมก็ไปไม่ถึง
ในเมื่อเพื่อนผมเขาก็ทำอะไรหลายๆอย่างหรือคุยอะไร ที่ผมไม่สามารถทำได้ (เช่น เที่ยวผู้หญิง จีบผู้หญิง)
หรือ ผมจะไปสนิทกับผู้หญิงสักคน ก็ไม่พ้นไปให้ความหวังทำให้เขารัก ผมรู้ว่าผมความจะพยายามวางตัวดีดี แต่ไหนละตัวตนของผม... ???
ไม่ใช้ผมไม่รู้ทางออกนะครับ ว่าเกิดมาเป็นเกย์แบบผมควรจะทำไงให้ผมมีความสุข สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือ
ผมอยากเจอใครสักคนที่ดึงผมออกไปจากความเหงาจุดนี้เร็วๆ...
คนที่จะมาเป็นแฟน เป็นเพื่อนข้างๆกาย รับฟังสิ่งที่ผมอยากเล่าในเรื่องราวที่ผมเจอมาในแต่ละวัน
เพียงแต่ผมยังไม่มีโอกาสได้เจอใครคนนั้นในตอนนี้ ได้แต่คิดว่าเมือ่ไหร่นะ จะถึงเวลาที่ผมจะได้กลับไปมีความสุขในทางของผมอีกครั้ง
“แต่ความรักผมก็ไม่สามารถเลือกได้ว่าจะให้ใคร และ ผมก็ไม่สามารถบอกได้ว่าจะให้ใครมาชอบผม”
ได้แต่รอจนกว่าจะมีใครสักคนคิดตรงกับผมและหันมามองผม พร้อมๆที่ผมหันมองเขา เช่นกัน
ถ้าเพื่อนคนไหนมีประสพการณ์ มุมมองแบบผมแชร์ไอเดียมาบ้างนะครับ ผมอยากนำมาใช้ช่วงที่ผมยังรอคนๆนั้นอยู่
เกิดมาเป็นเกย์ไม่แสดงออก ไม่อยากบอกให้ใครรู้ แล้วจำเป็นต้องไม่มีที่ยืนในสังคม???
เหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของสังคม แต่ก็ต้องทนและไม่สามารถหนีไปไหนได้
ไม่ชอบการโกหกใคร และ ก็ไม่ชอบที่จะทำให้ใครเจ็บ แต่ทำไมผมต้องทำเรื่องแบบนี้มาตลอดทั้งชีวิต????
ตั้งแต่ผมรู้ตัวว่าผมเป็นเกย์ ผมมักคิดเสมอว่ามันจะมีที่สักที่ ให้ผมยืนไหมในสังคม = คำตอบของผมมันคือไม่มี
ผมรู้นะครับว่าบางท่านที่กำลังอ่านสิ่งที่ผมกำลังเขียน ก็อาจจะแนะนำผมว่า
(ไม่เห็นเป็นไรเลย จะเป็นอะไรก็เป็นไป เราเป็นคนดี ไม่ทำความเดือนร้อนให้สังคม เปิดตัวบอกคนอื่นๆในสังคมไปเลย)
(ไม่เห็นต้องคิดมากเลย...เกิดมาเป็นแบบนี้ก็ต้องยอมรับสิ่งที่เป็น)
(ไม่เห็นต้องแคร์ใคร ใครไม่อยากคบกับเราก็ไม่ต้องคบ หาเพื่อนที่เข้าใจเราได้ก็พอ)
จากวงเล็บข้างบนผมไม่สามารถทำมันได้เลยสักข้อ เพราะผมคิดมาเสมอ ผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ผมไม่สามารถบอกใครได้ว่าผมเป็นอะไร? ชอบอะไร?
ผมยังอยากมีเพื่อน อยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นในสังคม ทั้งที่โรงเรียน ที่มหาลัย ที่ทำงาน และ ที่อื่นๆ
และถ้าผมอยากจะรักใครใครสักคน ผมก็อยากจะรักของผมโดยไม่อยากบอกใครให้ใครรับรู้ >>>นี้ละมั้ง คำว่า "อีแอบ"
หากผมเป็นอีแอบในฉายาที่สังคมตั้งมา แล้วทางไหนละที่ผมจะมีจุดยืน
ก็ผมไม่ต้องการที่จะบอกความจริงให้ใครรับรู้ มันเป็นความคิดที่ผิดหรือ แล้วอะไรที่ตัดสินว่าผมผิด
แค่ผมชอบผู้ชาย.....โลกของผมมันก็เลยเป็นความลับที่ไม่สามารถเข้าถึงเพื่อนทั้งชายและหญิงของผมได้เหมือนคนอื่นๆเขา
มันกลับเป็นความแปลกสังคม เป็นคำนินทา เป็นส่วนต่าง ในสายตาเพื่อนๆ ยิ่งผมเข้าหาเพื่อนมากเท่าไหร่ ใครกลุ่มไหน
พอสนิทกันมากๆข้อสงสัยก็จะเกิดขึ้น และทำให้ผมชะงักในความสัมพันธ์ ทั้งที่ผมอยากรักเพื่อน อยากคุยกะเพื่อน
ผมเองก็อยากเป็นเหมือนคนอื่นเขาแต่ผมก็ไม่สามารถทำมันได้ หลายครั้งในชีวิตผมสับสนและวางตัวเองไม่ถูกมาเสมอ
รวมถึงความสัมพันธ์กับเพื่อนใหม่ที่ผมพึ่งเจอมาไม่นาน นั้นสิผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับพวกเขา
...แต่ผมก็รู้ตัวว่า ผมคงยืนอยู่ได้แค่จุดนี้ และ รอวันที่ผมคงต้องจางหายไปกับเพื่อน เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา
ผมก็แค่คนๆนึงที่ตอนนี้ไม่มีแฟนและไม่รู้จะยืนอยู่จุดไหนของสังคม เข้าหากลุ่มผู้ชายมากไป ผมก็ไปไม่ถึง
ในเมื่อเพื่อนผมเขาก็ทำอะไรหลายๆอย่างหรือคุยอะไร ที่ผมไม่สามารถทำได้ (เช่น เที่ยวผู้หญิง จีบผู้หญิง)
หรือ ผมจะไปสนิทกับผู้หญิงสักคน ก็ไม่พ้นไปให้ความหวังทำให้เขารัก ผมรู้ว่าผมความจะพยายามวางตัวดีดี แต่ไหนละตัวตนของผม... ???
ไม่ใช้ผมไม่รู้ทางออกนะครับ ว่าเกิดมาเป็นเกย์แบบผมควรจะทำไงให้ผมมีความสุข สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือ
ผมอยากเจอใครสักคนที่ดึงผมออกไปจากความเหงาจุดนี้เร็วๆ...
คนที่จะมาเป็นแฟน เป็นเพื่อนข้างๆกาย รับฟังสิ่งที่ผมอยากเล่าในเรื่องราวที่ผมเจอมาในแต่ละวัน
เพียงแต่ผมยังไม่มีโอกาสได้เจอใครคนนั้นในตอนนี้ ได้แต่คิดว่าเมือ่ไหร่นะ จะถึงเวลาที่ผมจะได้กลับไปมีความสุขในทางของผมอีกครั้ง
“แต่ความรักผมก็ไม่สามารถเลือกได้ว่าจะให้ใคร และ ผมก็ไม่สามารถบอกได้ว่าจะให้ใครมาชอบผม”
ได้แต่รอจนกว่าจะมีใครสักคนคิดตรงกับผมและหันมามองผม พร้อมๆที่ผมหันมองเขา เช่นกัน
ถ้าเพื่อนคนไหนมีประสพการณ์ มุมมองแบบผมแชร์ไอเดียมาบ้างนะครับ ผมอยากนำมาใช้ช่วงที่ผมยังรอคนๆนั้นอยู่